tag:blogger.com,1999:blog-11074260054969626572012-02-16T09:49:18.579+01:00نوشته‌های امیر مهاجر سلطانیامیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-65060971334301373002010-04-08T18:03:00.002+02:002010-04-10T17:17:47.739+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S75HrUqs10I/AAAAAAAAAdk/fedEv8R4oK4/s1600/flykting.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="88" src="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S75HrUqs10I/AAAAAAAAAdk/fedEv8R4oK4/s200/flykting.jpg" width="200" wt="true" /></a></div><br /><div align="justify"></div><div align="justify">زمان: عصر </div><div align="justify">مکان: اتاقِ پذیراییِ ویلای خانواده‌ی اِسوِنسون.</div><div align="justify">یک دست مبل و میزِ قدیمی در وسطِ صحنه و یک صندلی راحتی در سمتِ راست قرار دارد. دیوارهای اتاق&nbsp;با انواعِ تابلوهای قدیمی پوشانده شده و بر دیوارِ روبرو قابِ عکسِ بزرگی که پُر از عکس‌های کوچک و بزرگِ خانواده‌گی (سیاه و سفید و رنگی) است، جلبِ توجه می‌کند. </div><div align="justify">آشپزخانه در روبرو و زیرِ بالکنِ طبقه‌ی دوم قرار دارد که از درِ همیشه بازش چند کابینت، قهوه‌جوش و پنجره‌‌ای که رو به حیاط باز می‌شود، پیداست.</div><div align="justify">حمام و توالت در سمتِ راستِ صحنه است و در سمتِ چپ و کنارِ درِ ورودیِ ساختمان، راه‌پله‌‌ای مارپیچ دیده می‌شود که به طبقه‌ی دوم منتهی می‌گردد.</div><div align="justify">بالکن، که نیمی از سقفِ اتاق را پوشانیده، راهروی نسبتاً باریکی‌ست که دو در بسته (اتاقِ کارِ نیکلاس و کتابخانه) در آن پیداست.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس در حالِ فیلم‌برداری با دوربینِ ویدئو، عقب عقب واردِ صحنه می‌شود. لحظه‌ای بعد ابوالقاسم، در حالی که ساکِ بزرگی در دست دارد، لبخندزنان به درون می‌آید.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا [از بیرون]: با اون پوتینا نرو تو، احمق. </div><div align="justify"><br />نیکلاس با عصبانیت فیلمبرداری را قطع می‌کند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: وسطِ فیلمبرداری، پاپا؟</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم با نگرانی به کفش‌های خیس‌اش نگاه می‌کند، بعد قدمی به عقب برمی‌دارد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا [به نیکلاس]:&nbsp;همین جور که داری فیلم لعنتی‌ت‌ رو می‌گیری اگه پوتینای گُه‌ات رو دربیاری... </div><div align="justify">نیکلاس: می‌خوای تصویر بلرزه، همه فکر کنن آماتورم؟</div><div align="justify">ماما: یوناس، بهتر نیست خفه شی، بذاری فیلمشو بگیره؟</div><div align="justify">پاپا: به جای طرفداری از پسرِ احمقت، بهتره به‌اش یاد بدی که آشغالای پوتینشو نبره تو خونه.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس با عصبانیت پوتین‌ها را در می‌آورد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس:&nbsp;خوب شد، پاپا؟ حالا می‌ذاری به کارم برسم یا نه؟ </div><div align="justify">پاپا: اول باید کفِ اتاقو تمیز کنی، احمق.</div><div align="justify">ماریا: الآن تمیزش می‌کنم، پاپا.</div><div align="justify">ماما [به ماریا]: تو بهتره مواظبِ شکم‌ات باشی، ماریا. [به پاپا] پیره‌سگِ لعنتی! [داخل آشپزخانه رفته و با تکه‌ای پارچه برمی‌گردد و مشغول تمیز کردنِ زمین می‌شود] </div><div align="justify">پاپا [می‌خندد]: می‌بینم که دارین آدم می‌شین. [خندان به طرفِ توالت می‌رود] </div><div align="justify">نیکلاس: کجا پاپا؟ مگه نمی‌خوایم بقیه‌ی فیلمو بگیریم؟</div><div align="justify">پاپا: می‌رم بشاشم. اجازه هست آقای بِرگمان؟ [به داخل توالت می‌رود]</div><div align="justify">نیکلاس: [کلافه] چه اکیپی! یکی می‌ره توالت، یکی زمینو تمیز می‌کنه...</div><div align="justify">ماریا: به اعصابت مسلّط باش، عزیزم.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا روی مبل می‌نشیند و نیکلاس با کلافه‌گی شروع می‌کند به قدم زدن. سکوت.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: تو لحظه‌ی تاریخی‌ای که همه‌ی مردمِ دنیا به ما خیره شده‌ن... </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">صدای سیفونِ توالت شنیده می‌شود و پاپا بلافاصله بیرون می‌آید.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا: آخیش! چیزی نمونده بود منفجر بشم. [بی توجه به نگاهِ غضب‌آلودِ نیکلاس، خود را روی صندلی راحتی می‌اندازد] پدرم دراومد. از صُبح تا حالا... [به بدنش کِش و قوس می‌دهد] آخ کمرم! [مکث] از همون اوّل می‌دونستم که اومدنم بی‌مورده. اینو صبح هم گفتم؛ اما تو گوش شنوا؟ آخ! </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما دست از کار می‌کشد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما:&nbsp;از صبح صدای غُرغُرت تو گوشمه. دیگه داری دیوونه‌م می‌کنی. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما دستمال را به داخل آشپزخانه برده و روی میز کابینت رها می‌کند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا: خوب تمیزش کردی کارین؟ اگه یه ذره نَم بمونه به پارکِت، تَرَک ورمی‌داره و کُلّی خرج می‌ندازه گردنم.</div><div align="justify">ماما [کلافه]: خواهش می‌کنم یوناس!</div><div align="justify">نیکلاس [کلافه]: من خواهش می‌کنم. از همه‌تون خواهش می‌کنم تشریف ببرین بیرون. </div><div align="justify">پاپا: تو این سرما؟</div><div align="justify">نیکلاس: باید این سکانسو از اول بگیریم.</div><div align="justify">پاپا: من تا یه فنجون قهوه‌ی داغ نخورم محاله پامو بذارم بیرون.</div><div align="justify">مام:ا مگه به این زودی قهوه حاضر می‌شه، یوناس؟</div><div align="justify">پاپا: چرا حالی‌تون نیست؟ یخ کردم. دارم می‌لرزم. باید سینه‌پهلو کنم تا باور کنین که سردمه؟</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا برخاسته و به آشپزخانه می‌رود.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا: الآن قهوه‌جوشو روشن می‌کنم. تا کارمون تموم بشه، قهوه هم حاضر شده. خوبه پاپا؟ </div><div align="justify">نیکلاس [کلافه]: خواهش می‌کنم یه ذره حرفه‌ای فکر کنین. </div><div align="justify">ماریا: اِستِرِس ننداز، نیکلاس. الآن تموم می‌شه. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا با سرعت قهوه‌جوش را از آب پُر کرده و آن را روشن می‌کند. سکوت. نیکلاس همچنان قدم می‌زند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس [با خود]: تو این لحظه‌ی تاریخی...! [قدم می‌زند]</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا از آشپزخانه بیرون می‌آید.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا:&nbsp;دیدی عزیزم یک دقیقه هم طول نکشید. </div><div align="justify">یوناس: حالا همه برن بیرون.</div><div align="justify">ماما [به پاپا]: پاشو یوناس. همه معطلِ توان. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا با بی‌میلی برمی‌خیزد. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا [به ماما]: این بچه رو تو خراب کردی.</div><div align="justify">نیکلاس [کلافه]: قبل از این که بیرون برین گوش کنین ببینین چی می‌گم. می‌خوایم سکانسِ ورودو از اوّل بگیریم. همه چیز باید مثلِ قبل باشه. پاپا سمتِ راستِ قاب بود و ماما سمتِ چپ. تو ماریا، تو هم پشتِ سرِ اون بودی. اونم جلوتر از بقیه بود. خُب، حالا برین بیرون. [همه بیرون می‌روند] همین جور که گفتم واستین. آهان. همین جوری. فقط تو، ماما، اگه یه ذره بیای این ورتر، درست می‌شه. آهان... یه ذره‌ی دیگه. چرا این‌جوری منو نگاه می‌کنین؟ </div><div align="justify">ماما: چه جوری؟</div><div align="justify">نیکلاس: لبخند بزنین. لبخند! فراموش نکنین که این یه لحظه‌ی تاریخیه. با نگاهتون، با میمیکِ صورتتون، حتا با کوچک‌ترین حرکاتِ‌تون باید اینو به بیننده منتقل کنین. </div><div align="justify">پاپا: چی رو؟</div><div align="justify">ماریا: لبخندو.</div><div align="justify">نیکلاس: لبخندِ چی، ماریا؟ لبخندی که توش احساس نباشه به درد نمی‌خوره. شماها باید احساس‌تونو به بیننده منتقل کنین.</div><div align="justify">ماریا: واضح‌تر حرف بزن یوناس.</div><div align="justify">نیکلاس: منظورم اینه که باید با لبخندتون، با میمیکِ صورتتون، با نگاهتون احساسِ خوشحالی‌، رضایت و افتخاری که نصیبتون شده رو نشونِ بیننده بدین. شیرفهم شد؟ </div><div align="justify">پاپا: آره باباجون. بگیر و تمومش کن؛ جونمونو گرفتی.</div><div align="justify">نیکلاس: بدونِ همکاریِ شما که نمی‌شه تمومش کرد؟</div><div align="justify">پاپا: همکاری از این بهتر، بچه، که تو این سرما واسّادیم بیرون؟</div><div align="justify">ماما: خواهش می‌کنم، یوناس.</div><div align="justify">نیکلاس: خیلی خُب، می‌گیریم. حاضر باشین. تمرکُز... احساس... لبخند... هیجان... حرکت.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس عقب عقب به راه می‌افتد. لحظه‌ای بعد ابوالقاسم و سپس پاپا، ماما و آنگاه ماریا داخل می‌شوند. همه با خوشحالی به دوربین لبخند می‌زنند.</div><div align="justify">نیکلاس فیلم‌برداری را قطع می‌کند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: ضعیفه... ضعیفه...!</div><div align="justify">پاپا: ضعیفِ چیه پسر؟ تو هم با اون ماسماسکت...! </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا با کلافه‌گی خود را رو صندلی راحتی می‌اندازد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: مصنوعیه. </div><div align="justify">پاپا:&nbsp;فیلمِ مستند که این حرفا رو نداره، بچه.</div><div align="justify">نیکلاس: مستند و غیر مستند نداره. رفتارتون باید قابل قبول باشه یا نه؟ باید تماشاچی باور کنه که شماها خوشحالین یا نه؟&nbsp;</div><div align="justify">پاپا: ساعت شیشِ بعد از ظهره، آقای کارگردان. می‌فهمی یعنی چی؟ از شیشِ صبح تا حالا علافِ لحظه‌ی تاریخیِ جنابعالی‌ایم؛ اونوقت می‌خوای خوشحال هم باشیم؟</div><div align="justify">ماما: فکر نمی‌کنی داری سخت می‌گیری، پسرم؟</div><div align="justify">ماریا: پاپا، ماما، خواهش می‌کنم. شما که خوب می‌دونین برا نیکلاس چه قدر مهمّه کارشو به نحوِ احسن انجام بده.</div><div align="justify">نیکلاس [به ماریا]: نه ماریا، اشتباه نکن. تو این لحظه‌ی تاریخی نه من مهمّ‌ام، نه کاری که انجام می‌دیم. </div><div align="justify">پاپا: پس بفرمایین از کله‌ی سحر ما علافِ چی هستیم، آقای بِرگمان؟</div><div align="justify"><br />نیکلاس به ابوالقاسم اشاره می‌کند. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: اون! </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه با تعجب به ابوالقاسم نگاه می‌کنند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم: من؟!</div><div align="justify">نیکلاس: بله، فقط اون مهمّه.</div><div align="justify">ابوالقاسم [متعجب]: من مهمّ‌ام؟</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس جلو رفته و دوستانه دست بر شانه‌ی ابوالقاسم می‌گذارد. بعد رو می‌کند به دیگران.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: در لحظاتِ تاریخی، آدم‌های معمولی با کارهای معمولی‌شون‌ اصلاً اهمیت ندارن.</div><div align="justify">ماما: منظورت چیه، نیکلاس؟ یعنی ما آدم‌های معمولی هستیم؟ </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا با کلافه‌گی می‌نشیند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا: من چیزی &nbsp;از حرفات سر در نمی‌آرم.</div><div align="justify">نیکلاس: اتفاقاً دارم ساده‌ حرف می‌زنم که برا همه قابلِ فهم باشه. ببین، ماریا؛ تو یه فیلم ما هم شخصیتِ اصلی داریم، هم فرعی و هم سیاهی‌لشکر.</div><div align="justify">پاپا: لابُد ما همون سیاهی‌لشکره هستیم.</div><div align="justify">نیکلاس:‌ دقیقاً!<br />ماما: یا حضرتِ مسیح! من سیاهی‌لشکرم؟ من که این قدر برات زحمت کشیدم، سیاهی‌لشکرم؟ [بُغض می‌کند] خدای من! حالا چه طوری می‌تونم تو رو ببخشم، نیکلاس؟</div><div align="justify">پاپا [خوشحال]: خُب، حالا که همه چی به هم خورد، بهتره یه فنجون قهوه بخوریم. [برمی‌خیزد]</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما با عصبانیت به پاپا یورش می‌برد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما: &nbsp;از جات تکون نمی‌خوری‌آ!</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا ترسیده، می‌نشیند. ابوالقاسم که ساک به دست در آستانه‌ی در ایستاده، به خود می‌پیچد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: انگار سوء‌تفاهم شده. بذارین یه جورِ دیگه توضیح بدم. ما داریم الآن چی کار می‌کنیم؟ تو بگو ماریا.</div><div align="justify">ماریا [فکر می‌کند]: خُب... ما داریم... داریم بحث می‌کنیم.</div><div align="justify">نیکلاس: اشتباهِ شما در همین‌جاست. ما بحث نمی‌کنیم. ما در حالِ تهیه‌ی یه فیلمِ مستند هستیم. موضوعِ فیلم چیه؟ تو بگو ماما.</div><div align="justify">ماما [بغض‌آلود]: من دیگه تحمّل ندارم.</div><div align="justify">نیکلاس: موضوعِ فیلم، داستانِ یه پناهنده‌س؛ یعنی داستانِ اونه. [به ابوالقاسم اشاره می‌کند] اون کیه؟ یه بدبختِ بی‌نوا؛ یه بیچاره‌ی بی‌پناه. خُب، حالا نقشِ ما چیه؟ </div><div align="justify">ماریا: من پاک گیج شدم. </div><div align="justify">نیکلاس: گیجِ چی شدی؟</div><div align="justify">ماریا: باید یه فنجون قهوه بخورم، وگرنه مغزم کار نمی‌کنه. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا برمی‌خیزد و به داخلِ آشپزخانه می‌رود.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا: برا منم بریز، ماریا.</div><div align="justify">نیکلاس: حواستون به منه یا به قهوه‌؟</div><div align="justify">پاپا [کلافه]: بفرمایین، آقای کارگردان.</div><div align="justify">نیکلاس: نقشِ ما، تو این فیلمِ مستند، تو این سندِ تاریخی، نقشِ فرشته‌های نجاته؛ فرشته‌هایی که سرِ راهِ یه نگون‌بختِ بیچاره‌ی فلک‌زده‌ی بی‌خانمان قرار می‌گیرن تا با مهربونی و سخاوتی بی‌نظیر، اونو به کانونِ گرمِ خانواده‌شون دعوت کنن. این همون نقش تاریخیه که تاریخ در یک لحظه‌س تاریخی به عُهده‌ی ما گذاشته. نقشی تاریخی در لحظه‌ای تاریخی، که با دوربینِ تاریخیِ من، داره برای همیشه ثبت می‌شه. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم که هنوز در آستانه‌ی در ایستاده، به خود می‌پیچد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما: اما تو گفتی که من سیاهی‌لشکرم.</div><div align="justify">نیکلاس: این یه اصطلاحه، فقط برای درکِ مطلب، ماما؛ وگرنه مسلّمه که همه‌ی ما مهمّ هستیم؛ حتا مهمّ‌تر از اون. چون اگه ما نبودیم اون بیچاره‌ی بدبخت به کجا می‌خواست پناهنده بشه، هان؟</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا با دو فنجان قهوه برمی‌گردد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا: &nbsp;پس من سیاهی‌لشکر نیستم؟</div><div align="justify">نیکلاس: معلومه که نیستی.</div><div align="justify">ماریا [خوشحال]: می‌دونستم که برات مهم‌ام، نیکلاس. </div><div align="justify">نیکلاس: معلومه که مهمّی. همه‌ی ما مهمّ هستیم. در واقع شخصیت‌های اصلیِ فیلم ما هستیم؛ نه اون. اون فقط یه مَرده با یه ساکِ بی‌معنا. همین.</div><div align="justify">ماما: پس من سیاهی‌لشکر نیستم؟</div><div align="justify">نیکلاس: معلومه که نیستی، ماما.</div><div align="justify">پاپا: لابُد فقط من سیاهی‌لشکرم.</div><div align="justify">نیکلاس: گفتم که؛ شماها شخصیت‌های تاریخی هستین که تو یه لحظه‌ی تاریخی، دارین نقشِ تاریخیِ خودتونو، که پناه دادن به یه بیچاره‌ی بدبخت، یعنی اَب... اَب... [به ابوالقاسم] اسمت چی بود؟</div><div align="justify">ابوالقاسم [به خود می‌پیچد]: ابوالقاسم خیرالهیِ قلیچ!</div><div align="justify">ماما: یا حضرتِ مسیح!</div><div align="justify">پاپا: چه اسمِ عجیب و غریبی! خدا به دادمون برسه. <br />ماما [به نیکلاس]: من برای یادگرفتنِ یه همچین اسمی دیگه خیلی پیر شدم.</div><div align="justify">نیکلاس: همه‌ش هفتاد سالته، ماما. اگه سعی کنی... هر اسمی رو می‌شه یاد گرفت. مگه نه ماریا؟ <br />ماریا[معلم‌وار]: اگه روزی صد مرتبه از روش بنویسین حتماً یاد می‌گیرین. <br />پاپا: همینمون مونده که سرِ پیری بشینیم به مشق نوشتن. دورِ من یکی رو قلم بگیرین.</div><div align="justify">ماریا [به نیکلاس]: تو یه چیزی بگو به پاپا، عزیزم. </div><div align="justify">پاپا: چی می‌خواد بگه؟ من که شاگردِ مدرسه‌ نیستم. روزنامه‌ رو به زحمت می‌خونم، چه برسه به... هفتاد و دو سالمه، دختر. </div><div align="justify">نیکلاس: ولی پاپا...</div><div align="justify">ماما: بچه‌ها حق دارن، یوناس. باید هر طور شده اسمشو یاد بگیریم.</div><div align="justify">پاپا: تو&nbsp;مگه همین&nbsp;الآن نگفتی پیر شدی برا این حرفا؟</div><div align="justify">ماما: خُب، اگه یه روز مجبور بشیم اونو صدا بزنیم، چه جوری می‌خوایم این کارو بکنیم، هان؟</div><div align="justify">پاپا [می‌خندد]: این که خیلی ساده‌س. به‌اش می‌گیم، اوی... آقا...!</div><div align="justify">ماما: آقا که نشد اسم، یوناس.</div><div align="justify">پاپا: عوضش پُر از احترامه. </div><div align="justify">نیکلاس [در حالی که سعی می‌کند لبخند بزند]: خواهش می‌کنم بحث‌های فرعی رو بذارین کنار.</div><div align="justify">پاپا: فرعیِ چی، بچه؟ یا باید پیشنهادِ منو قبول کنین یا فکری به حالِ این اسمِ خرچنگ‌قورباغه بکنین. چون من به هیچ عنوان اهلِ مشق نوشتن نیستم. شیرفهم شد؟ </div><div align="justify">نیکلاس: خواهش می‌کنم به جای این حرفا یه لحظه چشماتونو ببندین. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه با تعجب به یکدیگر نگاه می‌کنند. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما: برا چی؟</div><div align="justify">نیکلاس: خواهش می‌کنم، ماما. می‌خوام یه چیزِ مهمّ به‌اتون نشون بدم. </div><div align="justify">پاپا: با چشم بسته؟! مگه خُل شدی پسر؟</div><div align="justify">نیکلاس: خواهش می‌کنم پاپا. به جای جروبحث به حرفم عمل کنین. [مکث] مثلاً من کارگردانم.</div><div align="justify">ماریا: من چشمامو بستم عزیزم. [چشم‌هاش را می‌بندد]</div><div align="justify">نیکلاس: متشکرم عزیزم. [به پاپا و ماما] خواهش می‌کنم شما هم چشماتونو ببندین.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما چشم‌هاش را می‌بندد. پاپا به او و بعد به ماریا و نیکلاس نگاه می‌کند؛ آنگاه با بی‌میلی چشم‌هاش را می‌بندد. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: متشکرم. حالا یه نفسِ عمیق بکشین. [همه نفسِ عمیق می‌کشند] خوبه. حالا کافیه فقط به حرفای من گوش بدین و به چیزِ دیگه فکر نکنین. اوکی؟ </div><div align="justify">ماریا: اوکی.</div><div align="justify">نیکلاس: حالا تصور کنین که سالِ سه هزاره؛ یعنی هزار سال از این لحظه‌ای که ما توش هستیم گذشته. </div><div align="justify">ماریا: سالِ سه‌هزار؟! چه جالب! </div><div align="justify">نیکلاس: خواهش می‌کنم ساکت باشین. </div><div align="justify">ماریا: اوکی عزیزم.</div><div align="justify">نیکلاس: تصور کنین که سالِ سه‌هزاره و در جهان همه چیز تغییر کرده؛ همه چیز: آدما، ماشینا، خیابونا، ساختمونا. حالا با چشمای بسته‌، یعنی با دیده‌ی تخیل و فانتزی به بالای سرتون نگاه کنین. چی می‌بینین؟ سفینه‌های کوچیکی که در واقع ماشینای شخصیِ آدمای معمولی‌ هستن. دیگه چی می‌بینین؟ معلومه. چند تا اتوبوسِ فضایی رو می‌بینین که وظیفه‌شون اینه که توریستا رو به جاهای دیدنیِ شهر ببرن. به موزه‌ها، به پارک‌ها. شماهام توریست هستین و تو یه ایستگاهِ فضایی منتظر اتوبوس ایستادین. آهان، داره میاد. هر لحظه داره نزدیک‌تر می‌شه. حالاجلو پاتون ترمز می‌کنه و منتظر می‌مونه تا شماها سوار بشین. اول ماما سوار می‌شه، بعد ماریا، بعد هم پاپا. خوشبختانه تهِ اتوبوس سه تا صندلی خالی هست. چه شانسی! راننده صبر می‌کنه تا شماها سر جاتون بشینین، بعد حرکت می‌کنه. از این خیابونِ فضایی می‌ره به اون خیابونی فضایی. از این خیابونِ فضایی می‌ره به اون خیابونِ فضایی. شماها هم با خوشحالی و البته با تعجب شهرو تماشا می‌کنین. همین جور که در حالِ تماشا کردنِ شهر هستین، یهو چشمتون می‌افته به یه ساختمونِ بزرگِ فضایی. بالای سردرش نوشته شده: "به موزه‌ی فضایی شهر خوش آمدید!" خدای من، چه قدر شلوغه اونجا! چه قدر آدم واسّاده دمِ درش! چه خبره؟ خُب معلومه. همه می‌خوان برن تو، چون شنیده‌ن که اونجا امروز یه فیلمِ استثنایی نشون می‌دن. یه فیلمِ مستند که هزار سالِ پیش، توسطِ کارگردانی به نامِ نیکلاس اِسوِنسون ساخته شده. فیلمی که نشون می‌ده که خونواده‌ای به اسمِ خونواده‌ی اِسوِنسون، چه جوری با سخاوتِ بی‌نظیر و بشردوستانه‌شون‌ به یه پناهنده‌ی بدبخت و بیچاره پناه می‌دن. حالا دوس دارین اونا چهره‌های بشاش و خندان شما رو ببینن یا...</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">صدای خُروپُفِ پاپا بلند می‌شود. نیکلاس با غیظ به او نگاه می‌کند. ماریا چشم‌هاش را باز می‌کند و به بدنش کِش و قوس می‌دهد. ماما با آرنج به پهلوی پاپا می‌زند. پاپا سراسیمه از خواب می‌پرد. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا: ها؟ چی شده؟</div><div align="justify">ابوالقاسم [به خود می‌پیچد]: آقای نیکلاس... آقای نیکلاس!</div><div align="justify">نیکلاس: تو دیگه چته؟ </div><div align="justify">ابوالقاسم: اجازه دارم برم توالت؟</div><div align="justify">نیکلاس [با عصبانیت]: الآن چه وقتِ توالت رفتنه؟ </div><div align="justify">ابوالقاسم [به خود می‌پیچد]: آخه، دو ساعته.</div><div align="justify">نیکلاس: خسته شدم از دستِ همه‌تون. یه بازیگرِ حرفه‌ای باید بتونه خودشو کنترل کنه.</div><div align="justify">ابوالقاسم: آخه...</div><div align="justify">نیکلاس [با بی‌میلی]: بجُمب! فقط حواست باشه زیاد طولش ندی‌.</div><div align="justify">ابوالقاسم [خوشحال]: باشه. باشه.</div><div align="justify">پاپا: با اون کفشا نه، آقا. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم ساکِ بزرگش را زمین انداخته و کفشش را با عجله درمی‌آورد و به داخلِ توالت می‌دود.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: در دورانِ تیره‌ای که انسان‌ها‌ در منجلابِ فقر و بدبختی و گرسنه‌گی و فلاکت دست و پا می‌زنن، در دورانِ تیره‌ای که حضورِ رژیم‌های دیکتاتور و ضدِ مردمی، انسان‌ها رو از سرزمین‌های مادری‌شون‌ فراری‌ می‌ده، ما انسان‌های بزرگ، ما انسان‌های بی‌نظیر، [هیجان‌زده] ما انسان‌های انسان‌دوست، ما انسان‌های... انسان‌های انسان، ما... آغوشِ گرم و مهربانِ ما، مثلِ... مثلِ... </div><div align="justify">ماریا: مثلِ&nbsp;درِ بهشت. </div><div align="justify">نیکلاس: بله، مثلِ درِ بهشت به روی اون‌ها گشوده است. و این فیلم سندی‌ست تاریخی بر این ادّعا. سندی که آینده‌گان...</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">صدای سیفونِ توالت شنیده می‌شود. همه به درِ توالت نگاه می‌کنند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا [دست می‌زند]: عالی بود.</div><div align="justify">ماما [دست می‌زند]: چه قدر با احساس!</div><div align="justify">نیکلاس: پسندیدین، هان؟ [با خوشحالی و رضایت لبخند می‌زند] باید همین امشب بنویسمش. </div><div align="justify">پاپا: که چی بشه؟</div><div align="justify">نیکلاس: این متنِ فیلمم بود، پاپا، که یهو فی‌البداهه اومد.</div><div align="justify">پاپا: آقای فی‌البداهه، پس چرا اون بیرون نمی‌آد؟ مگه نمی‌دونه که ما کار داریم؟</div><div align="justify">ماما: لابد داره شلوارشو بالا می‌کشه.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس چند تقّه به درِ توالت می‌زند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم: اِهِه.</div><div align="justify">نیکلاس: حالت خوبه؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: آره.</div><div align="justify">ماما: پس چرا بیرون نمی‌آی؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: دارم می‌آم.</div><div align="justify">نیکلاس: اکیپ معطلِ توان. بجُمب!</div><div align="justify">ابوالقاسم: دارم می‌جُمبم.</div><div align="justify">پاپا: یالله، آقا! زودتر.</div><div align="justify">ابوالقاسم: آخه...</div><div align="justify">ماریا: آخه چی؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: آخه...</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه با تعجب به هم نگاه می‌کنند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">پاپا: نکنه شاش‌بند شده؟</div><div align="justify">نیکلاس: این‌ها همه‌‌ اثراتِ منفیِ جنگه؛ اثراتِ منفی دیکتاتوری.</div><div align="justify">پاپا: نه بچه جان. اینا اثراتِ منفیِ کاره. یادمه اونوقتا که کار می‌کردم، هی شاش‌بند می‌شدم. یادت میاد کارین؟ </div><div align="justify">ماما:&nbsp;باز شروع کردی؟</div><div align="justify">نیکلاس: قبلاً تعریف کردی پاپا.</div><div align="justify">پاپا: برا ماریا که تعریف نکردم. [به ماریا] نه که کارم ایستادن پای ریل بود، از هولِ این که یه وقت عقب نمونم، اِستِرِس می‌افتاد به جونم؛ اونوقت هی خیال می‌کردم باید برم توالت؛ اما نمی‌رفتم. یعنی اجازه نداشتم که برم. خُب، معلومه. پای ریل بودم، اگه می‌رفتم نظمِ لعنتیِ خطِ تولید اون بُربرنگ‌سازیِ لعنتی به هم می‌خورد.</div><div align="justify">ماریا [نگران]: اونوقت چی کار می‌کردین، پاپا؟</div><div align="justify">پاپا: چی کار می‌تونستم بکنم، هان؟ مثلِ مار اونقدر به خودم می‌پیچیدم، تا وقت استراحت برسه؛ اما مگه می‌رسید؟ هر ثانیه برام هزار سال می‌گذشت. اما وقتی خودمو به توالت می‌رسوندم... وحشتناک بود، وحشتناک!</div><div align="justify">ماریا [دلسوزانه]: بیچاره پاپا. [به طرفِ توالت رفته و چند تقه به در می‌زند] فقط به کاری که می‌خوای انجام بدی فکر کن. سعی کن استرس نداشته باشی. فهمیدی؟ آروم و خونسرد. به ما هم فکر نکن. ما داریم استراحت می‌کنیم. [به دیگران] مگه نه؟</div><div align="justify">نیکلاس: استراحتِ چی می‌کنیم؟ [به ابوالقاسم] زود باش!</div><div align="justify">پاپا: هولِش نکن؛ وگرنه تا فردا می‌مونه اون تو. یادمه اونوقتا که شاش‌بند می‌شدم... </div><div align="justify">ماما: بیچاره! لابُد مثل بَرده‌ ازش کار کشیده‌ن.</div><div align="justify">نیکلاس: استثمار... بَرده‌گی... فقر... محنت... گرسنگی... [با عصبانیت مُشت به در می‌کوبد] یالا دیگه! </div><div align="justify">ابوالقاسم: بالا نمی‌ره.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه با تعجب به هم نگاه می‌کنند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه: چی بالا نمی‌ره؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: زیپ‌ شلوارم... </div><div align="justify">همه: زیپ‌ شلوارت؟!</div><div align="justify">ابوالقاسم: گیر کرده به لبه‌ی پیرهنم؛ نمی‌ره بالا.</div><div align="justify">نیکلاس [با خود]: مردتیکه‌ی آماتور!</div><div align="justify">پاپا: از همون اول که دیدمش،&nbsp;فهمیدم اهلِ کار نیست. </div><div align="justify">نیکلاس [کلافه]. برا همین چیزاس که آدم اجازه نداره وسطِ فیلمبرداری بره توالت. </div><div align="justify">ماما [به ابوالقاسم]: می‌خوای نیکلاس کمکت کنه؟</div><div align="justify">نیکلاس [معترض]: ماما...!</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم در را باز کرده، بیرون می‌آید.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم [خندان]: بالاخره رفت بالا. </div><div align="justify">نیکلاس: خواهش می‌کنم قبل از این که اتفاقِ ناگوارِ دیگه‌ای بیفته همه برن بیرون. زود باشین. </div><div align="justify">پاپا [برمی‌خیزد. با خود]: هی برو بیرون، هی بیا تو. هی برو بیرون، هی بیا تو. صد رحمت به آبِ اماله.</div><div align="justify">ماما [عصبانی، به پاپا]: این غُرغُرای تو...</div><div align="justify">پاپا: خفه شو عجوزه. همه‌ی این توطئه‌ها زیر سرِ توئه.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما به پاپا حمله می‌کند و یقه‌اش را می‌گیرد.<br /><br />ماما:&nbsp;می‌کشمت پیره‌سگ! به من می‌گی عجوزه؟</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ابوالقاسم که غافلگیر شده هاج و واج نگاه می‌کند. نیکلاس جلو دویده و آن دو را از یکدیگر جدا می‌کند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماریا: خونسرد باش ماما.</div><div align="justify">پاپا: قاتل...! قاتل...!</div><div align="justify">نیکلاس: خواهش می‌کنم. الآن موقعِ لبخند زدنه. خواهش می‌کنم.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما به آشپزخانه رفته و در حالی که بطری ودکا را سر می‌کشد برمی‌گردد. نیکلاس جلو رفته و بطری را از دستش می‌گیرد.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: ماما...!</div><div align="justify">ماما: هی غُر می‌زنه، هی غُر می‌زنه! دیوونه‌م کرد. </div><div align="justify">پاپا: خفه شو الکلی.</div><div align="justify">ماما: شد تو عُمرت یه کار برا بچه‌ت انجام بدی، آشغال؟</div><div align="justify">پاپا: همین که نزدم و از خونه ننداختمت بیرون، بزرگ‌ترین لُطفیه که در حقِ پسرت کردم. [به نیکلاس] یه استکان بریز برام ببینم بچه.</div><div align="justify">نیکلاس: نه پاپا. اجازه بده فیلم‌برداری‌ تموم بشه، بعد.</div><div align="justify">پاپا: بریز بچه! انگار تماشاچی‌آ میان جلو دهنمونو بو کنن.</div><div align="justify">نیکلاس: اما پاپا... تو این لحظه‌ی تاریخی...<br />پاپا: شاشیدم به این لحظه‌ی تاریخی. [بطری را از دستِ نیکلاس گرفته و جرعه‌ای می‌نوشد] آخیش!</div><div align="justify">نیکلاس: حالا می‌شه ازتون خواهش کنم که بیرون برین؟</div><div align="justify">ماریا [دست رو شانه‌ی ماما می‌گذارد]: پاشو ماما، پاشو. باید بریم بیرون.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما برمی‌خیزد. هر سه به طرفِ درِ خروجی به راه می‌افتند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: این سومین برداشته، که امیدوارم برداشتِ آخر باشه. میزانسنِ قبلی‌ یادتون نره. پاپا سمتِ راست بود، ماما سمتِ چپ. تو ماریا، تو هم پشتِ سرِ اون بودی. اون هم جلوتر از بقیه ایستاده بود. آهان. حالا که لبخندزنان به دوربین نگاه می‌کنین به این فکر کنین که هزار سالِ دیگه مردم واسّادن دمِ درِ موزه و...</div><div align="justify">پاپا: ...سگ‌لرز گرفته‌ن. </div><div align="justify">ماما: باز شروع کردی، پیرِ سگ؟ </div><div align="justify">نیکلاس: به جای جر و بحث، به لحظه‌ی تاریخی فکر کنین. </div><div align="justify">پاپا: پس از صبح تا حالا داریم چه غلطی می‌کنیم؟<br />نیکلاس: خوبه. تمرکز یادتون نره. حاضرین؟ لبخند... احساس... هیجان... [از عدسی دوربین به موضوع نگاه می‌کند] نه. این سکانس یه اشکالِ اساسی داره.</div><div align="justify">ماریا: اشکالش چیه، عزیزم؟<br />نیکلاس: هیجان... هیجان توش نیست. </div><div align="justify">پاپا: حالا هیجان از کدوم خرابشده‌ای بیاریم؟</div><div align="justify">ماریا: می‌خوای من جیغ بزنم، نیکلاس؟ </div><div align="justify">نیکلاس: منظورم این جور هیجانا نیست. منظورم... منظورم... [فکر می‌کند] اونو...</div><div align="justify">ماما: کی رو؟</div><div align="justify">نیکلاس: اونو... اَب... اَب... [به ابوالقاسم] گفتی اسمت چیه؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: ابوالقاسم خیرالهی قلیچ.</div><div align="justify">پاپا: یوناس، نیکلاس، ژرژ، پِتِر، آلِکس، بِرتیل... این همه اسمِ قشنگ و ساده تو دنیا هست؛ اونوقت ببینن اسم این بیچاره رو چی گذاشتن! اَب... اَب...</div><div align="justify">ابوالقاسم: ابوالقاسم خیرالهیِ قلیچ.</div><div align="justify"><br />نیکلاس جلو می‌رود&nbsp;و دوستانه دست بر شانه‌ی ابوالقاسم می‌گذارد.<br /><br />نیکلاس:&nbsp;می‌دونی که ما تو رو خیلی دوست داریم؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: البته.</div><div align="justify">نیکلاس: می‌دونی از این که پیشِ‌ ما هستی، چه قدر احساسِ افتخار می‌کنیم؟ </div><div align="justify">ابوالقاسم: البته. </div><div align="justify">نیکلاس: پس اسمتو عوض کن.</div><div align="justify">ابوالقاسم: عوض کنم؟!</div><div align="justify">پاپا: آفرین! به جای این که چاهار نفر بشینن و از صبح تا شب مشق بنویسن، یه نفر اسمشو عوض می‌کنه و مشکلِ همه حل می‌شه. </div><div align="justify">ماما: تازه، برا آینده‌شم بهتره.</div><div align="justify">نیکلاس: حق با ماماس. این اسم جلوِ پیشرفتتو می‌گیره.</div><div align="justify">ماریا: درسته. مثلاً سه تا از شاگردای کلاسم خارجی‌ان. البته نمی‌دونم کجایی هستن.</div><div align="justify">پاپا: خارجیا یا تُرکن یا عربن.</div><div align="justify">ماریا: گمونم عربن؛ شایدم تُرکن. اما این چیزا مهم نیس. مهم اینه که هیشکی باهاشون حرف نمی‌زنه.</div><div align="justify">ابوالقاسم به خاطرِ اسمشون؟</div><div align="justify">نیکلاس: طبیعیه. وقتی یکی نتونه اسمتو صدا بزنه، ترجیح می‌ده اسمتو صدا نزنه.</div><div align="justify">پاپا: یعنی باهات کار نداشته باشه. شیرفهم شد؟</div><div align="justify">ماما: اِسمت که عوضی باشه، محاله جایی استخدامت کنن.</div><div align="justify">ابوالقاسم: یعنی قضیه این قدر جدّیه؟</div><div align="justify">نیکلاس: از این هم جدّی‌تر. فکر می‌کنی خارجیا چرا بیکارن؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: برا اسمشون؟</div><div align="justify">ماما: دقیقاً.</div><div align="justify">پاپا: خونه‌ هم محاله به‌ات اجاره بدن. </div><div align="justify">نیکلاس: تو خرید کردن هم به مشکل برمی‌خوری.</div><div align="justify">ماریا: آخه چه طوری اسمتو بنویسن تو فاکتورِ خرید، هان؟</div><div align="justify">ماما: برا همینه که می‌گم آینده‌ت در خطره.</div><div align="justify"><br />ابوالقاسم وحشت‌زده به جمع نگاه می‌کند. <br /><br />ابوالقاسم: می‌گین چی‌کار کنم؟</div><div align="justify">نیکلاس: همون که گفتم. اسمتو عوض کن.</div><div align="justify">ابوالقاسم: اما... آخه من به این اسم عادت کرده‌م. </div><div align="justify">پاپا: اما و آخه رو بذار کنار. اگه تصمیم داری تو این مملکت زندگی کنی باید خیلی از عادت‌هات رو دور بریزی. فهمیدی؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: اما... آخه همیشه منو با همین اسم صدا کرده‌ن. </div><div align="justify">نیکلاس: قانع‌کننده نیست.</div><div align="justify">ابوالقاسم: مثلاً... مثلاً یادم میاد وقتی خیلی بچه بودم، همون وقتا که مدرسه می‌رفتم، مامانِ خدابیامُرزم صبح‌ها که می‌خواست بیدارم کنه، می‌گفت: ابوالقاسم، ابوالقاسم پاشو، پاشو صبحونه‌تو بخور. مدرسه‌ت دیر شد! پاشو، ابوالقاسم.</div><div align="justify">ماریا: مامانت که مُرده.</div><div align="justify">ابوالقاسم: چاهار سالِ پیش فوت کرد. سرطان داشت. سرطانِ ریه. نمی‌تونست نفس بکشه. رنگش شده بود...</div><div align="justify">پاپا: با این وجود اسمِ خطرناکی رو برات انتخاب کرده.</div><div align="justify">ماما: هولش نکنین. اون فرصت لازم داره تا به پیشنهادِ ما فکر کنه. </div><div align="justify">نیکلاس: ولی ما فرصت نداریم. این یه لحظه‌ی تاریخیه که باید هر چه زودتر ثبت بشه.</div><div align="justify">پاپا: چاهار تا آدمِ بالغ می‌گن که اسمش مُزخرفه. کافی نیست؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: حالا بعضی وقتا می‌آد به خوابم. </div><div align="justify">ماریا [ترسیده]: به خوابت میاد؟</div><div align="justify">ابوالقاسم: صدام می‌زنه. می‌گه... می‌گه ابوالقاسم...</div><div align="justify">پاپا: این حرفای احمقانه رو بریز دور، پسر. مُرده‌ها زود اسمِ زنده‌ها رو یاد می‌گیرن.</div><div align="justify">ماریا: خواهش می‌کنم این قدر حرفِ مُرده‌ رو نزنین. چند ساعتِ دیگه می‌خوام بخوابم. </div><div align="justify">نیکلاس: مُرده که ترس نداره، ماریا. تازه، مامانش مگه اینجا مُرده؟</div><div align="justify">پاپا [به ابوالقاسم]: گوش کن پسر،&nbsp;ببین چی می‌گم. این جا دیگه مملکتِ تو نیست. یه مملکتِ دیگه‌‌س که قوانینِ مربوط به خودشو داره. پس بهتره به این قوانین احترام بذاری.</div><div align="justify">ابوالقاسم: منظورتونو نمی‌فهمم. </div><div align="justify">پاپا: فهمیدنِ تو اهمیت نداره. اونچه که مهمّه اینه که اسمت باید همین الآن عوض بشه. </div><div align="justify">نیکلاس: فرصت نیست.</div><div align="justify">ماما: به آینده‌ت فکر کن.</div><div align="justify">ابوالقاسم: آخه... آخه من به این اسم عادت کرده‌م.</div><div align="justify">پاپا [کلافه]: باز می‌گه عادت کرده‌م!</div><div align="justify">نیکلاس: با این وجود من معتقدم که اسمتو بذاریم "بی‌یُرن".</div><div align="justify">ابوالقاسم: بی‌یُرن؟!</div><div align="justify">پاپا: یعنی خرس.</div><div align="justify">ابوالقاسم: خرس؟!</div><div align="justify">ماریا: چه اسمِ قشنگی!</div><div align="justify">ماما: خیلی‌‌ها اسمِ پسراشونو می‌ذارن بی‌یُرن.</div><div align="justify"><br />ابوالقاسم هاج و واج نگاه می‌کند. <br /><br />ابوالقاسم: آخه...</div><div align="justify">نیکلاس: تو این مملکت دموکراسی حاکمه؛ پس به جای جر و بحث بهتره رای بگیریم. حالا کی موافقه که اسمِ اَب... اَب...</div><div align="justify">ابوالقاسم: ابوالقاسم خیرالهی قلیچ.</div><div align="justify">نیکلاس [ادامه می‌دهد]: ... که اسمِ بی‌یُرن رو بذاریم بی‌یُرن؟</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه به جز ابوالقاسم دستِ خود را به نشانه‌ی موافقت بالا می‌برند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس: بی‌یُرن، با اکثریتِ آرا تصویب شد! </div><div align="justify">ابوالقاسم: اما...</div><div align="justify">پاپا: اما بی اما. بهتره به رایِ اکثریت احترام بذاری. این مهم‌ترین اصلِ دموکراسیه.</div><div align="justify">نیکلاس: خُب،حالا برگردیم سرِ مسئله‌ی هیجان. هیجان باید از دلِ اثر بجوشه.<br />ماریا: منظورت چیه، عزیزم؟<br />نیکلاس: منظورم اینه که برای ایجاد هیجانِ طبیعی باید بی‌یُرن بشینه رو یه صندلی. <br />پاپا: که چی بشه؟<br /><br />نیکلاس از داخل آشپزخانه یک صندلی می‌آورد.<br /><br />نیکلاس: صبر کن پاپا تا براتون توضیح بدم. بی‌یُرن می‌شینه رو صندلی و شماها بلندش می‌کنین. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">ماما&nbsp;قد و بالای&nbsp;ابوالقاسم را برانداز می‌کند.<br /><br />ماما:&nbsp;بلندش کنیم؟! </div><div align="justify">پاپا: این لندهورو؟! </div><div align="justify">ماما: یا حضرتِ مسیح، کمکمون کن!</div><div align="justify">ماریا: ولی اون که خیلی سنگینه، نیکلاس.</div><div align="justify">نیکلاس: تو نه، ماریا. تو نباید چیزی بلند کنی. فقط ماما و پاپا این کارو می‌کنن.</div><div align="justify">پاپا: نکنه نقشه کشیدی ما رو بکُشی، بچه؟</div><div align="justify">نیکلاس: عوضش ما تصویرِ بهتری از جان‌گذشته‌گیِ ملتِ‌مون رو نشونِ تاریخ می‌دیم. [خوشحال] سندِ تاریخیِ پُر هیجانی می‌شه. یالله دیگه. یه دقیقه که بیش‌تر طول نمی‌کشه. خُب، حالا همه برن بیرون. صندلی رو هم با خودتون ببرین.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">همه بیرون می‌روند.</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس [به ابوالقاسم]: حالا تو بشین رو صندلی. </div><div align="justify">ابوالقاسم: ساکمو چی‌کار کنم؟</div><div align="justify">نیکلاس: بگیر تو بغلت. آهان... آهان... خیلی خوب شد. حالا بلندش کنین. تمرکز... لبخند... هیجان... [صدای هن و هن و آه و ناله‌ی پاپا و ماما] یک، دو، سه. حرکت!</div><div align="justify"><br />نیکلاس، دوربین به دست عقب عقب می‌رود. لحظه‌ای بعد، پاپا و ماما، در حالی که زیرِ فشارِ وزنِ ابوالقاسم، تعادلِ خود را به سختی حفظ می‌کنند، لبخندزنان وارد می‌شوند. ماریا پشتِ سر می‌آید. همه به دوربین خیره شده‌اند. با اشاره‌ی دستِ نیکلاس، صندلیِ ابوالقاسم را زمین می‌گذارند. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس جلو رفته و دوربین را رو چهره‌ی پاپا زوم می‌کند.<br /><br />&nbsp;نیکلاس: لطفاً خودتونو معرفی کنین.</div><div align="justify">پاپا [نفس‌نفس‌زنان]: من یوناس هستم. یوناس اِسوِنسون. هفتاد و دو سالمه. هفت ساله بازنشسته‌م. الآن هم باید بشینم. فقط خدا کنه دیسکِ کمر نگرفته باشم. با این وجود همه‌ی انسان‌ها، چه کله‌سیاه و چه غیرِ کله‌سیاه، با هر نظر و عقیده‌، برای ما محترمن؛ چون ما تو مهدِ دموکراسی زندگی می‌کنیم. به امیدِ دیدار. [رو صندلی راحتی ولو می‌شود] آخ کمرم! آخ پام!</div><div align="justify">نیکلاس [به ماما]: شما چه نسبتی دارین با این آقا؟ [اشاره به ابوالقاسم]</div><div align="justify">ماما [نفس نفس‌زنان]: معلومه که هیچ نسبتی ندارم باهاش. اون یه خارجیه. </div><div align="justify">نیکلاس: اما می‌بینم که اون تو خونه‌ی شماس. </div><div align="justify">ماما: چون ما آدمای خوبی هستیم. من و شوهرم یوناس و عروسم ماریا و پسرِ هنرمندم، نیکلاس آدمای خوبی هستیم و به کله‌سیاها احترام می‌ذاریم و از این که مجبورن از مملکتشون فرار کنن، خوشحالیم و اینو یه فرصتِ تاریخی قلمداد می‌کنیم، چون می‌تونیم به‌اشون کمک کنیم.</div><div align="justify">نیکلاس: پس هدفِ شما کمک به یه بدبخته.</div><div align="justify">ماما: البته.</div><div align="justify">نیکلاس: آفرین! [به ماریا] شما چه نسبتی دارین با این آقا؟</div><div align="justify">ماریا: من ماریا هستم. اسمِ شوهرم نیکلاسه. نیکلاسِ اِسونسون. مطمئنم که خوب می‌شناسینش؛ حتا اگه هزار سالِ دیگه دنیا اومده باشین؛ چون اون یه هنرمندِ بزرگه. یه فیلمسازِ بزرگ! ولی متاسفانه بی‌کاره. قبلاً نقاشِ ساختمون بوده، اما یه روز تصمیم گرفت که دیگه اون کارو نکنه، چون احساس کرده بود که هنرمنده. برا همینه که حالا بیکاره. از اون روز وضع اقتصادیِ ما بد شده. ما خیلی سخت زندگی می‌کنیم؛ اما اینا مهمّ نیست؛ یعنی نه این که مهمّ نباشه. برا همین بی‌یُرن رو آوردیم خونه‌مون. منظورم کمک هزینه و حقوقی‌ایه که از این بابت عایدمون می‌شه. جزئیاتِ این مسئله رو نیکلاس بهتر می‌تونه براتون توضیح بده. </div><div align="justify">نیکلاس: این حرفا مهم نیستن. بهتره شما بگین که چه نسبتی با اون دارین.</div><div align="justify">ماریا: با کی؟ </div><div align="justify">نیکلاس: با بی‌یُرن.</div><div align="justify">ماریا: آهان، این خارجیه رو می‌گی؟ هیچی. </div><div align="justify">نیکلاس: اما می‌بینم که اون تو خونه‌ی شماس.</div><div align="justify">ماریا: خُب... خُب... گفتم که؛ برای نگهداری ازش به‌امون حقوق می‌دن. </div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">نیکلاس با کلافه‌گی فیلم‌برداری را قطع می‌کند.<br /><br />نیکلاس:&nbsp;این حرفا رو که نباید بزنی، ماریا. تو باید بگی... بگی...</div><div align="justify">ماریا: بگم چی؟</div><div align="justify">پاپا: بگی برای این که ما آدمای رنگین‌پوست رو دوست داریم.</div><div align="justify">نیکلاس: درسته. دوباره می‌گیرم.<br /><br />نیکلاس[لنزِ دوربین را به طرفِ ماریا می‌گیرد.<br /><br />نیکلاس:&nbsp;چرا بی‌یُرن خونه‌ی شماس؟<br />ماریا: برای این که ما آدمای رنگی رو دوست داریم. مثلاً... مثلاً من تو کلاسِ درسم... ـ‌ من معلمِ علومِ اجتماعی‌ام ـ چن تا شاگردِ رنگی دارم که تا حالا نتونستم اسمشونو یاد بگیرم، با این وجود همیشه به‌اشون نمره‌ی قبولی داده‌م. [می‌خندد] در واقع پارتی‌بازی می‌کنم. [می‌خندد] </div><div align="justify">نیکلاس [به ابوالقاسم]: لطفاً خودتونو معرفی کنین.</div><div align="justify">ابوالقاسم: ابوالقاسم خیرالهی... نه نه... چی بود اسمم؟ آهان. من... من خرسم.</div><div align="justify">نیکلاس [کلافه]: بی‌یُرن.</div><div align="justify">ابوالقاسم: آهان، اسمم بی‌یُرنه. بی‌یُرنِ خیرالهی قلیچ. <br /><br />ابوالقاسم کاغذی از جیبش در می‌آورد و از روی آن شروع به خواندن می‌کند.<br /><br />ابوالقاسم:&nbsp;بدینوسیله از خانواده‌ی اِسوِنسون که در کمالِ سخاوت و مهربانی مرا به کانونِ گرمِ خانواده‌شان پذیرفته‌اند، کمالِ سپاسگزاری را دارم. امضاء: ابوالقاسمِ خیرالهی قلیچ</div><div align="justify">همه [آهسته]: بی‌یُرن.</div><div align="justify">ابوالقاسم: بله. بی‌یُرنِ خیرالهی قلیچ.</div><div align="justify">پاپا [به ماما]: فامیلی‌ش هم عوضیه. </div><div align="justify">ماما: عوضش می‌کنیم.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">&nbsp;خاموشی</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-6506097133430137300?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-13843742471560741152010-03-19T17:24:00.000+01:002010-03-19T17:24:27.458+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S6Ok8tUg1dI/AAAAAAAAAZ0/-3emmO_9D2U/s1600-h/42-15315124.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S6Ok8tUg1dI/AAAAAAAAAZ0/-3emmO_9D2U/s200/42-15315124.jpg" vt="true" width="133" /></a></div><div style="text-align: justify;">باز اونو مالیدی به لبِت؟ چن دفه بگم این رنگ به‌ات نمیاد؟ اینو بمال. این‌جوری نه، انتر. اول لبِ پایینو می‌مالن، بعد لبا رو می‌کِشن رو همدیگه. این‌جوری. ببین. آهان. حالا بمال به هم. این که خیلی کم‌رنگه! بیش‌تر بمال. اخمات هم واکن. زنِ اُنُق، حتا ماهِ تابون هم باشه، آدم رغبت نمی‌کنه نیگاش کنه. خرفهم شد؟ دِ مگه زبونِ آدمی‌زاد سرت نمی‌شه؟ گفتم بخند. این‌جوری نه. جوری که حشری کنی آدمو. پس چی؟ خیالته اونجا نشسته‌ن تا به هر کس و ناکس که پاشو می‌ذاره تو سفارت، اقامت بدن؟ دهنت رو سرویس می‌کنن. صد دفه می‌برنت زیرِ بخیه، که مبادا کلک تو کارت باشه. صد دفه از اون پله‌ها رفتم بالا. صد دفه سین جیم پس دادم. اندازه‌ی موهای سرت دلار سُلفیدم. می‌دونی باسه‌ی چی؟ باسه‌ی این که حالا عشوه‌های ‌خرکی تو رو تماشا کنم. باز این‌جوری نیگا می‌کنه! به ولای علی اگه بخوای نسازی، با سه شماره طلاقت می‌دم. اون‌وخ می‌بینی چه‌جوری می‌ندازنت از این مملکت بیرون؛ عینهو سگ! به یه چشم به هم زدن، دو تا پلیسِ گردن‌کلفت میان اینجا، دُمتو می‌گیرن عینهو سگ می‌ندازنت بیرون. دیپورت می‌شی، بدبخت! حالا هی گربه برقصون. گفتم اون چشای دریده رو بنداز پایین، انتر! دِ بنداز پایین، دیگه! حالا اینو بگیر، بچسبون به سینه‌ت. حواست کجاس؟ مگه با تو نیستم؟ گفتم اینو بچسبون به سینه‌ت. یه ذره‌م اون یخه‌ی صاب‌مُرده‌ رو وا کن، بذار اون پستونا هوا بخورن. دِ مگه نمی‌شنفی چی می‌گم؟ وا کن دیگه. اون یکی دگمه رَم وا کن. اصلن بینم. کی گفته اینو بپوشی، هان؟ اون همه پیرهنِ یخه‌‌واز باسه‌ت خریدم که بچپونی‌‌ تو کُمد؟ اون زرده رو چی کار کردی؟ همون که پریزوزا خریدم برات. چی کارش کردی؟ پاشو پیداش کن، بینم. دِ یالله دیگه. آهان. اینو می‌گم. بپوش! گفتم بپوش. باز نیگا می‌کنه! شیطونه می‌گه... استغفرالله...! می‌بینی چه جوری می‌ری تو اعصابِ آدم؟ حالا اون پستونا رو بده بالا. با ناز نه. این‌جوری. باز که پستون‌بندو شُل بستی. چن دفه بگم سفت ببند که اینا قلُمبه بزنن بیرون؟ پشتت رو کن، بینم! دُرُس واستا! تکون نخور! آهان. حالا خوب شد. یه دس هم به اون موها بکش. نه دیگه، اون گُلِ سینه رو برا چی ورداشتی؟ مگه نمی‌فهمی به این لباس نمیاد؟ تا گوساله گاو شود...! ما رو بگو کی رو تور زدیم. اون همه دخترِ خوشگل سر و دست می‌شکستن که بیان‌آ... این چه وضعِ نشستنه؟ دُرُس بشین! سینه رو بده جلو، قوس بنداز تو کمر... بیش‌تر... بیش‌تر... آهان. زن این‌جوری باس بشینه. یه دس هم بکش به اون موها. شونه نه. گفتم دس بکش. اصلن بزن عقب همه‌شو. بی‌عُرضه! موهاش هم ما باس دُرُس کنیم. کله‌ی خرو سفت بگیر، بینم. یه چیز بده، ببندمش. این چیه؟ یه چیزِ خوشگل‌ بده که به رنگِ پیر‌هنت بیاد. آهان. این بهتره. حالا شد. حالا این گردن میکیدن داره. خُب دیگه. گوشاتو وا کن ببین چی می‌گم. یارو آدم حسابیه. نشنفم دوباره کِرم ریختی‌آ! هر غلطی خواس براش بکنی، نه نمی‌گی‌‌. حالی‌ت شد؟ زِرت و زِرت هم "آی لاو یو" می‌بندی به خیکش که حال کنه. می‌خوام نمک‌گیر بشه. خرفهم شد؟ حواست کجاس؟ باز رفتی تو هپروت؟ جلوش این اداها رو در نیاری‌آ! هر چی گفت، لبخند تحویلش می‌دی. مبادا بو ببره زبون حالی‌ت نیست‌آ. حالی‌ته که؟ به خداوندیِ خدا اگه بشنفم برجِ زهرمار بودی... ساعت چنده؟ خُب دیگه، من باس برم. فردا طرفای ظهر میام دمبالت، ببرمت سلمونی ترتیبِ موهاتو بدم. باس کوتاه‌شون کن تا اون گردن جلا پیدا کنه. علافم نکنی‌آ! ضمنا، اگه یارو تا لِنگِ ظهر خواس بخوابه، اس‌ام‌اس بزن که دیرتر بیام. حالا پاشو اون نوارو بذار که وختی اومد، حال کنه. خدافظ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-1384374247156074115?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-29180711887098367242010-02-16T10:33:00.003+01:002010-02-19T16:35:47.287+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="justify" style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S36vn-DJajI/AAAAAAAAAZc/bkNBOmxe9eU/s1600-h/khodkoshi1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ct="true" height="132" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S36vn-DJajI/AAAAAAAAAZc/bkNBOmxe9eU/s200/khodkoshi1.jpg" width="200" /></a></div>دلم ‌ترکید. پس این یاهومَسِنْجِر را برای چی راه انداخته‌ای؟ همیشه‌ی خدا که خاموشی. کاش روشن بودی و با هم چَت می‌کردیم! حالا مجبورم بنویسم. نزدیکِ یک ساعت است تمرگیده‌ام اینجا جلوِ کامپیوتر و به صفحه‌ی شیشه‌ای‌ مانیتور زُل زده‌ام؛ اما دریغ از یک کلمه! می‌دانی؟ این که آدم از کجا شروع بکند... از کدام در وارد بشود... راحت نیست. باز اگر مَسِنْج‌ام را جواب داده بودی...‌ اما موقعیتِ تو فرق می‌کند؛ یعنی قابل قیاس نیست با موقعیتِ من. این ‌که تو مملکتِ خودت زندگی می‌کنی و یک عالم آدم ریخته اطرافت... برای هر کدام دو کلمه حرف بزنی هزار کلمه حرف می‌شود. اینجا چی؟ منم و چهار دیوارِ نکبتی و دیوانه‌‌ای که یک‌ریز گریه می‌کند و حرفِ او را می‌زند. مریم را می‌گویم. پاک زده به سرش. و دَمی آرام نمی‌گیرد. از وقتی از استکهلم برگشته شب و روز نگذاشته برام. هی راه می‌رود و حرف می‌زند. هی شیون می‌کند. لحظه‌ای حاضر نیست پاش را از این خرابشده بیرون بگذارد. <br />می‌گویم: «این همه پارک... این همه خیابان...» <br />این دیوارها... فضای چهل‌متریِ این خرابشده...! <br />می‌گویم: «مگر نه این که راه‌رفتن دردت را دوا می‌کند؟ خب، چرا بیرون نرویم؟ باد می‌آید، خُب بیاید. برف باریده، که باریده.» <br />همین که جلوِ چشم‌هات دیوار نباشد... اما کو گوشِ شنوا؟ آنقدر راه می‌رود تا رمقش تمام بشود و بیفتد هر جا که دمِ دستش است؛ روی مبل، روی تخت، یا کفِ اتاق. حالا بگیر یک ساعت یا بیش‌تر صداش تو گوش‌هات نباشد. بعد چی؟ مگر تمام می‌شود این فلاکت؟ <br />احمق طوری رفتار می‌کرد که خیال می‌کردی غمِ عالم براش پشم است و به همان که هست راضی ا‌ست. از کجا ‌می‌دانستم به آخرِ خط رسیده؟ محمود را می‌گویم. مگر چه‌ قدر هم‌ را می‌دیدیم؟ اگر فرصت دست می‌داد هفته‌ای یک بار؛ آن هم به همّتِ من. خودش که بُخارِ این حرف‌ها را نداشت. اینترنِت از همه ‌چیز و همه‌ کس بی‌نیازش کرده بود. از کار که برمی‌گشت، یک‌راست به سُراغ کامپیوتر می‌رفت و با سایت‌های ادبی و سیاسی سرش را گرم می‌کرد. وقتی هم که می‌دیدی‌ش یا راجع به سیاست حرف می‌زد یا ادبیات. اگر موضوعِ دیگری پیش می‌کشیدی، فقط نگاه‌ت می‌کرد؛ جوری که از نطق می‌افتادی. چند بار خواسته بودم قیدش را بزنم، اما نشده بود. خیال می‌کنی راحت است دوست و رفیق پیدا کردن توی این خرابشده؟ گفتم که، آنجا مملکتِ خودت است، توش بزرگ شده‌‌ای، زیر و بَمِ رفتارها را می‌شناسی. دستِ کم هر کس به ‌اندازه‌ی شعورش می‌تواند دیگری را وزن بکند. همین ‌که بدانی طرف مال کدام گوشه‌ی مملکت است، سرش تو کدام آخور است، حرف‌ زدنش... لباس‌ پوشیدنش... این که با چه کسی می‌پَرَد... این‌ها همه کلید هستند که باهاش می‌شود در را باز کرد و رفت تو و طرف را از نزدیک تماشا کرد؛ اما اینجا... تا این کلیدِ نکبتی به چنگ‌ات بیفتد، هفت کفن پوسانده‌ای. اینجا دنیای دیگری‌ست؛ دنیای بی‌شناسنامه‌ها. و صورتِ کسی پیدا نیست. همین تو را می‌ترساند. این که تو تاریکی راه بروی و جلوِ پات پیدا نباشد... می‌فهمی که چی می‌خواهم بگویم. همین بدبختی‌ها کف‌گیرِ تهِ دیگ را سُرمه‌ی چشم می‌کند‌‌‌. و محمود سُرمه‌ی چشمِ من بود. هر چه بود، از قدیم می‌شناختمش. یادگارِ همان دوران بود؛ دورانِ جوانی و پرسه‌ها و ولگردی‌ها تو تهرانِ بی در و پیکر. از آن‌ همه خاطره‌ فقط او مانده بود برام. برای همین، با همه‌ی عیب‌هاش، چند روز که نمی‌دیدمش دلم ‌تنگ می‌شد براش. آن ‌وقت، چند قوطی آبجو و چند پَر کالباس و یکی دو نانِ باگتِ می‌گرفتم و با دیگر مُخلّفات می‌رفتم سراغش. بالکنِ قشنگی داشت. آفتاب‌گیر بود و تابستان‌ها می‌شد آنجا نشست و آبجو خورد و سیگار کشید و فراموش کرد غمِ غُربت را. زمستان‌ها هم تو آشپزخانه سر می‌کردیم. گاهی هم اگر آبجو کم می‌آمد، محمود می‌رفت سراغِ ته‌مانده‌ی بُطری‌هایی که به عادت تو محفظه‌ی زیرِ لگنِ ظرفشویی انبارشان می‌کرد، و داشت و نداشتِ آ‌ن‌ها را با هم قاطی می‌کرد. معجونی می‌شد که با یک لیوانش کلّه‌پا می‌‌شدی. آن‌وقت بود که خوش داشتی تکیه بزنی به پشتیِ صندلی و سیگار دود بکنی و از این که چیزها دورِ سرت می‌چرخند، لذّت ببری. بعد می‌دیدی پرت شده‌ای تو کوچه‌ پس‌کوچه‌های آن دوران، و با بَروبچه‌‌های محل تاب می‌خوری. می‌دیدی پرت شده‌ای سرِ بند و محمود نشسته رو همان تخته‌سنگ که بالای رودخانه بود. یادت هست کدام تخته‌سنگ را می‌گویم؟ و دفتر و دستَک‌اش را درآورده و از عشقِ شمسی، همان موسُرخه که صورتِ لکه‌پیس داشت، ژستِ مجنون‌ها را گرفته و شعر می‌خوانَد. ما هم "ماست‌ماست کنگرماست/ شمسی مالِ حاج‌آقاست/" را دَم می‌گرفتیم براش! بعد می‌دیدی بُغض راهِ گلوت را بسته و نفس بالا نمی‌آید. آن‌وقت گریه خودش می‌آمد تا پَهن صورتت بشود. بعد، از این که نمی‌توانستی جلوِ گریه‌‌ را بگیری، می‌خندیدی. قاه‌قاه می‌خندیدی. آن قدر که اشکِ گریه و خنده قاطی هم می‌شد. <br />بعد سیگار بود که می‌چسبید!<br />محمود تا مَست نمی‌شد، حرف نمی‌زد. مَست که می‌شد، نقطه‌ای روی سقف، روی دیوار، یا هر جای دیگر را پیدا می‌کرد تا به‌ آن زُل بزند و از گذشته‌ها بگوید: از شمسی، که هرگز جرئت نکرد به‌اش نزدیک بشود و باهاش حرف بزند، از جلوِ در دانشگاه که پاتوقمان بود و هر روز جمع می‌شدیم آنجا، که این و آن را ببینیم و بحث بکنیم و اعلامیه بخوانیم و کتاب رد و بَدَل کنیم و خلاصه، آن‌ همه انرژی را تخلیه کنیم. از "آبگوشت‌سرا" می‌گفت که روبه‌روی دانشگاه بود و دیزی‌های "یادش‌به‌خیر" داشت. به اینجاها که می‌رسید، محمود چشم‌ها را می‌بست و "باور"ِ سیاوش کسرایی را بلند می‌خواند:<br />«باور نمی‌کند دلِ من، مرگِ خویش را/ نه، من این یقین را باور نمی‌کنم/ تا با من است نفس‌های زندگی/ من با خیال مرگ، دمی سَر نمی‌کنم/ آخر چگونه گُل، خَس و خاشاک می‌شود؟/ آخر چگونه این همه رؤیای نونهال/ نگشوده گُل هنوز/ ننشسته در بهار/ می‌پژمرد به جانِ من و خاک می‌شود؟/ ...»<br />او می‌خواند و من زُل می‌زدم به دودِ خاکستری سیگار که حکایتِ جوانیِ ما بود. <br />تُف!<br />کی باور می‌کرد قرار بود این‌طور بشود؟ قرار بود انقلاب بشود؟ قرار بود همه سیاسی بشوند و شمسی سر از خانه‌های تیمی در بیاورد و محمود پرت بشود اینجا، این سوئدِ لعنتی، و بیست سالِ بعد، یک شبِ برفی، مَست و پاتیل، خودش را از پنجره‌ی طبقه‌ی پنجمِ یک ساختمان پرت بکند پایین؟ <br />کی فکرش را می‌کرد، هان؟<br />سی&nbsp;سال سنگِ صبور هم بودیم. با هم مست کرده بودیم، با هم گریه کرده بودیم، با هم خندیده بودیم و بارِ غربت را با هم کشیده بودیم. و زندگی غلت خورده بود و برای خودش رفته بود و ما به‌ آن عادت کرده بودیم، تا مریم پیداش شد. <br />مریم دوستِ من بود. نه که خیال کنی دوستِ دخترم بود. با هم همکار بودیم. هنوز هم هستیم. تو یک شعبه کار می‌کنیم. صندوق‌داریم. خُب، تو مملکتِ غُربت، تو بانکی که ده دوازده‌ کارمند بیش‌تر ندارد، دو هم‌وطن وقتی هم‌کار می‌شوند، با هم حرف می‌زنند. بعد شاید اتفاق بیفتد که با هم به رستوران یا به سینما بروند. یا همین‌‌جوری، بی آن که دلیلِ خاصّی در میان باشد، شاید قرار بگذارند تو یک بعد از ظهرِ آفتابی، تو شهر قدم بزنند، بروند پارکِ جنگلی و ساعتی رو نیمکتِ کنارِ دریاچه بشینند و مرغابی‌ها را تماشا بکنند. خُب، این چیزها آدم‌ها‌ را به هم نزدیک می‌کند، بعد شاید یکی دیگری را به جشنِ تولدش دعوت بکند؛ اما این‌ها که دلیلِ چیزی نمی‌شود. منظورم این است که حتماً نباید دو نفر عاشقِ هم باشند تا این چیزها اتفاق‌ بیفتد؛ اما آن‌ها این را قبول نداشتند. لابد برای همین ارتباطشان را ازم پنهان کرده بودند. من هم خودم را زده بودم به کوچه‌ی علی‌چپ. تا آن‌ شب که مریم به خانه‌ام آمد.<br />تازه از استکهلم برگشته بود. ماموریت اداری رفته بود. ماموریت که نه؛ رفته بود تا تو کلاسِ دو روزه‌‌ی آشنایی با سیستمِ جدیدِ دریافت و پرداختِ بانکی شرکت کند. دوره‌ای که همه‌ی صندوق‌دارها باید آن را می‌گذراندند. هفته‌ی قبل‌اش‌ من رفته بودم و حالا نوبتِ مریم بود. روزِ پیش از رفتنش باهام خداحافظی کرده بود. در واقع من باهاش خداحافظی کرده بودم. گفته بودم: «خوش بگذرد!» <br />همان طور که دکمه‌های پالتوش را می‌بست، پرسیده بود: «چی برات سوغات بیاورم؟» و لبخند زده بود.<br />گفته بودم: «سلامتی!» و از بانک بیرون زده بودم.<br />می‌دانستم باید قطارِ سریع‌السیرِ ساعتِ ششِ صبح را می‌گرفت تا به موقع به مقصد می‌رسید. از راه‌آهنِ استکهلم تا هتل و بعد تا ساختمانی که کلاس در آن برقرار بود، ساعتی راه بود. باید با عجله خودش را به آنجا می‌رساند و هشت ساعتِ کِشدار، به حرف‌های صد تا یک غازِ استاد گوش می‌داد. حدودِ ساعتِ هفتِ شب تازه فرصت می‌یافت چیزی تو شکمِ خالی‌اش بریزد. بعد لابد هوس می‌کرد ساعتی تو مرکزِ شهر پرسه بزند و ویترینِ روشنِ مغازه‌ها را تماشا بکند، یا حواسش را بدهد به رهگذران، که از زورِ سرما تو لباس‌ها‌شان فرو می‌روند. پاهاش که از رمق می‌افتاد، باید راه‌ش را کج می‌کرد طرفِ هتل و خودش را می‌انداخت روی تخت و تا صبح از این پهلو به آن پهلو می‌غلتید. فرداش، خسته و خواب‌زده، بعد از هشت ساعتِ کُشنده‌ی دیگر، باید خودش را به قطار می‌رساند. و اگر همه چیز طبقِ برنامه پیش می‌رفت، ساعتِ هشت و پنج دقیقه‌ی شب به یوته‌بور می‌رسید.<br />قرار بود محمود به پیشوازش برود؛ اما نرفته بود. مریم، صبح پیش از آن که کلاس شروع بشود، چند بار به‌‌اش زنگ زده بود تا ساعتِ ورودش را به او یادآوری کند؛ اما گوشیِ محمود وصل شده بود به پیام‌گیر. نزدیک‌های ظهر باز سعی کرده بود باهاش تماس بگیرد. ‌آخر سر، پیام گذاشته بود. آن‌وقت زنگ زده بود به محلِ کارِ محمود. آن‌ها هم ازش بی‌خبر بودند. بعد مجبور شده بود به من زنگ بزند. می‌فهمی؟ زمانی یادِ من افتاده بود که از همه جا و همه کس ناامید شده بود. این‌ را خودش تعریف کرده برام. تو همین چند روزه که اینجاست این چیزها را گفته. توی این آپارتمانِ چُسکی هی راه رفته و این حرف‌ها را مثلِ چکش به سرم کوبیده. اما من گوشی‌ام را تو خانه جا گذاشته بودم. برای همین مجبور شده بود با بانک تماس بگیرد. نه که آن روز سرم درد می‌کرد، زودتر از وقتِ معمول از بانک بیرون زده بودم؛ به اصرارِ رئیسم. گفته بود که بهتر است برای استراحت به خانه بروم. لابد رنگِ پریده‌ی صورتم و قرمزیِ چشم‌هام نگرانش کرده بود. اما به خانه نرفته بودم. ترجیح داده بودم تو خیابان‌های پُربرف پرسه بزنم تا سوزِ سردی که می‌وزید، پوستِ گُرگرفته‌ی صورتم را بجزاند. و از این کار لذت برده بودم. در نتیجه، مریم با یک دنیا فکر و خیال سوارِ قطار شده بود و آمده بود یوته‌بور. حالا چند بار تو راه سعی کرده بوده با محمود یا با من تماس بگیرد، بماند. به یوته‌بور که رسیده بود، پیش از آن که تاکسی بگیرد، دقیقه‌‌ای چشم دوانده بود پی محمود. توی خانه، پاش را که از آسانسور بیرون گذاشته بود، با دیدنِ درِ آپارتمان که توسطِ پلیس مُهر و موم شده بود، خشکش زده بود. حالا چه قدر آنجا ایستاده و به درِ بسته زُل زده، خدا می‌داند. به خودش که آمده بود، درِ آپارتمان همسایه‌ی رو به رو را زده بود؛ اما کسی در را وا نکرده بود. لابد ‌ترسیده بوده به دردسر بیفتد. سوئدی‌ها این‌جورند؛ محافظه‌کار و ترسو، و تو چنین مواقع خودشان را کنار می‌کشند. شتر دیدی، ندیدی. اما همسایه‌ی بغلی در را وا کرده بود؛ لابد برای آن که عرب است؛ اما مریم را نشناخته بود. نه که مریم تازه ‌به آنجا اثاث کشیده بود... اثاث‌ که نه؛ ساکِ لباس‌ها و کامپیوترش و... همین. تو آپارتمانِ چهل‌متری که یک خواب و یک پذیرایی دوازده سیزده متری بیش‌تر ندارد که نمی‌شود اثاثِ دو نفر را جا داد. برای همین مریم داشت و نداشتش را دور ریخته بود و با ساکِ لباس‌ها و کامپیوترش رفته بود آنجا. داشت و نداشت که می‌گویم منظورم یک تختِ یک‌نفره است و میز و صندلیِ آشپزخانه و چند کاسه و بشقاب و یکی دو قابلمه و یک ماهی‌تابه و... همین. لابد با هم قرار گذاشته بودند که بعد‌ها سرِ فرصت بگردند دنبالِ آپارتمان بزرگ‌تر. حتما خیال داشتند اثاث هم برای خودشان بخرند. می‌دانی کجای کار مسخره است؟ این که همه‌ی این‌ها پنهانی و دور از چشمِ من اتفاق افتاده بوده. فکرش را بکن. اگر من نبودم، اگر جشنِ تولدِ من نبود، اگر مریم به جشنِ تولدم دعوت نشده بود... از دولتی سرِ من آن‌ها همدیگر را پیدا کرده بودند. اگر دعوتش نکرده بودم... خُب، با هم صمیمی بودیم. نزدیکِ یک سال با هم کار کرده بودیم، هر روز هم را دیده بودیم، با هم حرف زده بودیم، با هم غذا خورده بودیم، با هم سیگار کشیده بودیم. مگر می‌شد دعوتش نکرد؟ از این‌ها گذشته... می‌دانی؟ راستش از همان برخوردِ اول خوشم آمده بود ازش. نه این که خوشگل باشد؛ نگاهش آدم را جذب می‌کند. و از همه بدتر، لُپ‌هاش...؛ وقتی می‌خندد، چال می‌افتد و صورتش شیرین می‌شود؛ جوری که وسوسه می‌شوی هی مزّه‌ بپرانی و چالِ آن لُپ‌ها را تماشا کنی. من هم برای آن که سنگِ تمام گذاشته باشم، آخرِ همان هفته‌ی اولِ استخدامش، به یک رستورانِ یونانی دعوتش کردم. همان روز برام تعریف کرد که تو "لاکسو" زندگی می‌کرده؛ شهری تو دویست کیلومتری یوته‌بور، با هفت هزار نفر جمعیت‌ و یک ایستگاهِ راه‌آهن و چند خیابان و چند فروشگاه و هفت ماهِ سال برف و سرما. دوازده سال آنجا زندگی کرده بود. چند سالِ آخر را با یک مردِ سوئدی هم‌خانه بوده که دو ماه پیش از آمدنش به یوته‌بور باهاش به هم می‌زند. از قرارِ معلوم، یارو با دوستِ صمیمی مریم رو هم ریخته بوده. یعنی مریم هم از مردک خورده بوده و هم از دوستِ صمیمی‌اش. همین حادثه باعث شده بوده که مریم از آن شهر و از آدم‌هاش بدش بیاید و دنبالِ چاره بگردد تا خودش را از آنجا نجات بدهد. برای همین تا چشمش می‌افتد به آگهیِ استخدامِ بانکِ ما، بلافاصله آن را تقاضا می‌کند. خودش که جریانِ استخدامش را به حسابِ شانس می‌گذاشت؛ اما من معتقد بودم که اگر سابقه‌ی ده‌ساله پشتش نبود، محال بود استخدامش بکنند.<br />از رستوران که بیرون آمده بودیم، به پیشنهادِ من راه افتاده بودیم طرفِ پارکِ جنگلی که از دور پیدا بود. مریم تو راه همین حرف‌ها را زده بود و من برگ‌های پاییزی را تماشا کرده بودم که زمین را پوشانده بودند.<br />همه چیز به همین ساده‌گی ادامه پیدا کرده بود. هر وقت فرصت دست می‌داد با هم به رستوران و یا به سینما می‌رفتیم، با هم تو شهر قدم می‌زدیم و یا تو فروشگاه‌های درندشت‌اش پرسه می‌زدیم. تا آن شب که به تولدِ پنجاه‌ساله‌گی‌ام دعوت شد. پیش‌ترها، راجع به او جسته و گریخته چیزهایی برای محمود تعریف کرده بودم. این که یک دخترِ ایرانی تو شعبه کار می‌کند، این که دختر خوبی‌ست و تو لاکسو زندگی می‌کرده، و ده دوازده‌سال ازمان کوچک‌تر است، و خیلی چیزهای دیگر؛ اما نگفته بودم که هم را می‌بینیم. لابُد پیش نیامده بود. گفتم که؛ محمود خوش داشت همیشه از ادبیات بگویی یا بحثِ سیاسی راه بیندازی. حوصله‌ی شنیدنِ این حرف‌ها را نداشت. تا آن شب که مریم به جشنِ تولدم آمد. غیر از او چند نفرِ دیگر هم آمده بودند. از همین آدم‌ها که باهاشان تو غربت آشنا می‌شوی. همین‌ها که به دردِ گذراندنِ اوقاتِ تنهایی‌ات‌ می‌خورند و آن‌جور که دلت می‌خواهد، هیچ وقت نمی‌توانی باهاشان یک‌کاسه بشوی. محمود دعوتشان کرده بود. راستش جشن را هم او راه انداخته بود. خودت که می‌دانی. من اهلِ این قر و اطوارها نیستم. گرداندنِ جشن را هم خودش گردن گرفته بود. قرار بود من بشینم و ازم پذیرایی بشود؛ اما محمود وقت و بی‌وقت بیرون می‌رفت و با مریم می‌ایستادند به گپ‌زدن و سیگار دود کردن. البته آن شب من همه‌ی این چیزها را می‌دیدم، اما آن را به حسابِ چیزی نمی‌گذاشتم. از کجا می‌دانستم که آن‌ها با همین گپ‌زدن‌ها و سیگار دود کردن‌ها به هم علاقه‌مند می‌شوند و قرار است بعدها عاشقِ هم بشوند و یک روز زندگی مشترک داشته باشند؟ و آن آپارتمانِ چهل‌متری، با آن همه خاطره، قرار است یک روز بشود خانه‌ی مریم.<br />تُف!<br />یک هفته بیش‌تر نبود که مریم به آنجا اثاث کشیده بود. دو روزش هم که تو ماموریت گذشته بود. برای همین همسایه‌ی عر‌بشان او را نمی‌شناخت؛ اما همین که فهمیده بود مریم هم‌خانه‌ی محمود بوده، با مِن و مِن قضیه‌ی خودکشیِ او را تعریف کرده بود. در نتیجه مریم به هم ریخته بود و یارو عربه و خانمش مجبور شده بودند او را به داخلِ آپارتمانِ خودشان ببرند و کمی آب به صورتش بزنند. تازه به خانه رسیده بودم که تلفن زنگ ‌زد. نه که شماره‌ش را نمی‌شناختم، به آن اهمیت ندادم؛ لابد از خسته‌گی. حسابش را بکن؛ از ساعت هفتِ صبح بیرون باشی و سرت درد بکند و شماره‌ی تلفن هم غریبه باشد. اما طرف وِل‌کن نبود. آن قدر زنگ زد تا گوشی را برداشتم. سلامی کرد و گوشی را داد دستِ مریم. صدای مریم گرفته بود. پرسیدم چی شده؟ گفت که می‌خواهد به خانه‌ام بیاید. و نیم‌ساعتِ بعد پیداش شد. با ماشینِ عربه آمده بود. در را که باز کردم، نشناختمش. پیر شده بود. و آن چشم‌ها... چشم‌های مریم نبود. <br />حالا چهار روز است که اینجاست. کسِ دیگری را ندارد. از دارِ دنیا فقط مرا دارد و محمود را داشت، که دیگر نیست، و خانه‌ای که مهر و موم شده است. حتا اگر مهر و موم نشده بود، باز هم گمان نمی‌کنم مریم جرئت می‌کرد پاش را آنجا بگذارد. نه که بترسد. مُرده که ترس ندارد. اما وقتی آن طرف می‌روی، وقتی به آن آپارتمان فکر می‌کنی، احساس غریبی به‌‌ات دست می‌دهد؛ احساسی ورای ترس. شاید همه‌ی این‌ها نتیجه‌ی خسته‌گی باشد، شاید خیالاتی شده‌ام، شاید هنوز زود است باورم بشود که محمود نیست. می‌دانی؟ راستش، بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم، نکند همه چیز شوخی باشد، نکند محمود رو سنگ‌فرشِ خیابان و زیر آن ‌همه برف، خودش را به خواب زده و منتظر است که گذرت آنجا بیفتد تا ناغافل از زیرِ برف‌ها بیرون بپرد و قاه‌قاه بزند زیرِ خنده و برف‌ها را از رو شانه‌ و پشتش بتکاند و دست‌ات را بگیرد و ببردت بالا و یک قوطی آبجو بگذارد جلوت. هر بار که مریم از سر و صدا می‌افتد و خانه ساکت می‌شود، این فکرها، این خیال‌های صد تا یک غاز به کاسه‌ی سرم هجوم می‌آورند و خانه از محمود پُر می‌شود. آن‌وقت مثلِ دیوانه‌ها می‌دوم طرفِ کامپیوتر و آن را روشن می‌کنم تا ببینم که نیستی، تا ببینم محمود را که هر گوشه‌ی این آپارتمانِ نکبتی نشسته و با صدای بلند باورِ سیاوش کسرایی را می‌خواند. <br />می‌بینی به چه فلاکتی افتاده‌ام؟<br />کارِ هر دومان شده بدمستی. تا خِرخِره می‌خوریم تا شاید لحظه‌ای فراموشمان بشود مصیبتی که گرفتارش شده‌ایم. و او یک‌ریز حرف می‌زند. انگار هر چه بیش‌تر می‌خورد، بیش‌تر یادش می‌آید. من هم ساکت در مقابلش می‌نشینم و می‌گذارم هر چه دلش می‌خواهد بگوید. و منتظر می‌مانم تا از حال برود، تا فرصت کنم به سراغ این کامپیوتر لعنتی بیایم و مَسِنْجِرم را روشن کنم و ببینم که نیستی؛ مثل حالا که معلوم نیست کدام گوری رفته‌ای.<br />از قرارِ معلوم همان شبی اتفاق افتاده که مریم رفته بوده استکهلم. ظاهراً تا خِرخِره خورده بوده؛ لابد برای آن که جرئت بکند. شاید هم از تنهایی بوده، از این که کاری نداشته انجام بدهد، از این که... چه می‌دانم... می‌فهمی که منظورم را؟ این که آدم احساس بیهوده‌گی بکند، این که آن قدر بخورد که حواس‌اش از چیزها پَرت بشود، این که یک استکان بشود دو استکان و بعد ببیند دخل بُطری آمده و پاک پاتیل شده‌ است... این یعنی گاف‌دادن. این که افسارِ کار از دستت در برود، این که تمرکُزت را از دست بدهی، حتا برای یک لحظه، یعنی گاف‌داد‌ن. و همان لحظه‌ که گاف می‌دهی، شاید لحظه‌ی سرنوشت‌سازت باشد. کسی چه می‌داند. و آن اتفاقی بیفتد که نباید بیفتد. <br />تو سخت‌ترین شرایط سعی می‌کنم تمرکزم را از دست ندهم؛ حتا وقتی سیاه‌مست می‌شوم و موقعِ راه‌رفتن تلوتلو می‌خورم، باز حواسم سر جاش است. چون به آن خطِ باریکی که وسط عقل و جنون کشیده‌اند، اعتقاد دارم. آن‌وقت... چه می‌دانم... می‌ترسم اگر خودم را رها بکنم، اگر وا بدهم، همان بشود که نباید بشود. می‌فهمی چه می‌خواهم بگویم؟ پس خیال می‌کنی ما آدم‌ها کجا ایستاده‌ایم؟ رو همان خطِ نازک که وسطِ عقل و جنون کشیده‌اند. کافی‌ست ناغافل پات پیچ بخورد، یا حواست برود جای دیگر. خیال می‌کنی دیوانه‌ها از اول دیوانه بوده‌اند؟ اکثرشان هم‌‌سن و سال خودمان هستند. دیوانه‌های بیمارستانِ روانیِ این خرابشده را می‌گویم. گیرم چند تاشان بزرگ‌تر از ما باشند. مگر فرق می‌کند؟ مهم این است که هوای سرد و خاکستری این خاک، و حضورِ آدم‌های یُبس و یخ‌زده‌‌ای که سر تو یقه‌ی پالتوشان فرو می‌برند و بی آن که تو را ببینند، مثلِ اشباح از کنارت می‌گذرند، جنون می‌آورد. و از همه بدتر تنهایی‌های این خرابشده، که انتها ندارد. حالا اگر می‌بینی یکی مثلِ من هنوز عقلش سرِ جاش است، یا خیال می‌کند عاقل مانده، باید آن را به حسابِ شرایطِ خاص زندگی‌ام بگذاری. همین که رفیقی باشد و هر از گاهی باهاش پیکی بزنی و یاد گذشته‌ها بکنی، از هزار قرصِ مُسکن کاری‌تر است. این‌ها را به محمود هم می‌گفتم. می‌گفتم من تو را دارم و تو مرا. می‌گفتم باید قدرِ این لحظه‌ها را بدانیم. می‌گفتم از برکتِ همین لحظه‌هاست که تا حالا توانسته‌ایم بگوییم، به تُخمِ خرِ جعفردلاک. که توانسته‌ایم شیره بمالیم سرِ خودمان، و از این که سایه‌ایم... حتا از سایه هم کم‌تریم؛ چون دیده نمی‌شویم. اما... می‌دانی؟ آدم آدم است و نیاز دارد دیده بشود، نیاز دارد هر جا که می‌رود، بتواند جای پا از خودش باقی بگذارد. این‌ یعنی همان حضور. و ما حضور نداریم. حالا هی هوار بکش که آهای... من اینجا هستم. فقط گلوت را پاره کرده‌ای. و اگر وا بدهی، اگر بخواهی مته به خشخاش بگذاری... همین چیزهاست که آدم‌ را راهی دیوانه‌خانه می‌کند. اما من، محمود را داشتم و محمود مرا داشت. و هر وقت دلِ هر کداممان می‌گرفت، شانه‌ای بود که تابِ سنگینی گریه را بیاورد. حالا چی؟ من مانده‌ام و چهار دیوارِ نکبتی و دیوانه‌‌ای که یک‌ریز گریه می‌کند و حرفِ او را می‌زند.<br />تُف!<br />خُب، زندگی همین است. باید آن را پذیرفت. از صبح تا شب این را به خودم می‌گویم. می‌گویم زندگی مثلِ سیب ا‌ست و تا گازش نزنی مزه‌اش را نمی‌دانی. تازه، گیرم آن را گاز زدی و دیدی زهرمار است، خُب، که چی؟ اگر بخواهی پاپیِ آن بشوی... حتم دارم محمود پاپیِ همین زهرمار شده بود. به من که چیزی نمی‌گفت؛ اما شک ندارم از قبل تصمیمِ خودش را گرفته بود. برای همین آن شب تا خِرخِره خورده بوده تا جرئت بکند پنجره را باز بکند و خودش را پایین بیندازد. وحشتناک است، نه؟ آن طور که بعداً معلوم شده، از صدای افتادنش، همسایه‌ها بیدار شده‌اند. بعد یکی، لابد همان عربه، از پنجره سرش را بیرون برده و دیده یک نفر تو پیاده‌رو درازکِش افتاده است. برف هم می‌باریده مثل چی. یارو عربه، نه که خواب‌آلود بوده، خیال کرده عوضی می‌بیند. شاید هم از زورِ سرما زود پنجره را بسته و برگشته به رختخواب. نزدیک‌های صبح، حالا بگیر حدودِ ساعتِ پنج، یک تاکسی از آنجا می‌گذشته که یارو رانندهه محمود را دیده. در واقع دیده چیزی به قاعده‌ی آدم، زیر یک لایه برف دراز کشیده است. با این وجود گازش را گرفته و رفته پیِ مسافرش که دو خیابان آن‌ور‌تر تو سرما منتظر ایستاده بوده. تو فرودگاه، وقتی مسافرش را پیاده می‌کرده، تازه غیرتش به غلغلک افتاده و زنگ زده به پلیس. پلیس هم تا شال و کلاه بکند و خودش را به محل حادثه برساند و تا آمبولانس بیاید و جنازه‌ی یخ‌زده‌ی محمود را از پیاده‌رو جمع بکند، لابد ساعت شده بوده نزدیکِ هفتِ صبح. این چیزها را یارو عربه برای مریم تعریف کرده، و حالا مریم آن را هر دقیقه برایم تکرار می‌کند.<br />می‌گویم: «خودش خواسته بوده.» می‌گویم: «آدم‌ها خودشان انتخاب می‌کنند که چه جور زندگی بکنند و چه جور بمیرند.» می‌گویم: «سرنوشت آدم‌ها دست خودشان است.» اما مگر می‌فهمد این حرف‌ها را؟ یک‌ریز تو خانه راه می‌رود و هی می‌گوید که محمود چیزی‌ش نبوده. <br />می‌گوید: «محمود آن شب با کسی بگومگو می‌کرده.» <br />می‌پرسم:‌«با کی؟ مگر کسی را توی این خرابشده داشته؟»<br />این‌ مزخرفات را همان عربه تعریف کرده براش. گفته با گوش‌های خودش شنیده که محمود با کسی حرف می‌زده. گفته از صدای محمود و از طرزِ حرف زدنش دستگیرش شده که با کسی بگومگو می‌‌کرده. این چرندیات را تحویلِ پلیس هم داده‌‌ است. می‌پرسم: «اگر محمود آن شب تنها نبوده، پس چرا همسایه‌ها فقط صدای او را شنیده‌اند؟» می‌گویم: «از کجا معلوم که آن شب محمود باورِ سیاوش کسرایی را نمی‌خوانده؟ مگر نمی‌شود آدم برای خودش با صدای بلند شعر بخواند؟ مگر نه این که مست بوده؟ مگر نه این که زده بوده به سیمِ آخر؟ آدم که مست باشد، خُب، نمی‌تواند صداش را کنترل کند. آنوقت برای خودش بلند بلند حرف می‌زند. بلند بلند شعر می‌خواند.» می‌گویم: «یارو عربه که فارسی سرش نمی‌شود. از کجا می‌توانسته تشخیص بدهد که محمود شعر می‌خوانده یا با کسی دعوا می‌کرده، هان؟» می‌گوید که با هم خوشبخت بوده‌اند. همین حرف‌ها هم باعث شده که حالا پلیس به قضیه‌ی خودکشی شک بکند. <br />می‌گویم: «اگر خودکشی نبوده، پس چی بوده؟» می‌گویم: «آدم وقتی بخواهد از شرِ خودش خلاص بشود که بوق و کرنا راه نمی‌اندازد که بدبخت است و خیال دارد رو زندگی قلمِ قرمز بکشد.» می‌گویم: «کسی که می‌خواهد خودش را بکشد، خودش را می‌کشد. همین. و کسی که هی از خودکشی حرف می‌زند، چهار چنگولی به زندگی چسبیده‌ است.» <br />اما انگار با دیوار حرف می‌زنم. <br />می‌گویم: «عزیز من، تو یک سال بیش‌تر نبوده که او را می‌شناختی؛ اما من رفیق دورانِ مدرسه‌‌اش بودم.» می‌گویم: «محمود همیشه تودار بوده، و کم‌ حرف می‌زده. حتا برای من که رفیق‌اش بوده‌ام، بعضی حرف‌ها را نمی‌گفته.» <br />درست می‌گویم؟ مگر نه این که دل‌گُنده بوده، هان؟ در ثانی؛ مگر تو این خرابشده کم ایرانی خودکشی کرده‌؟ مگر کم دیوانه شده‌اند؟ قبول دارم از زمانی که مریم تو زندگی‌ش پیدا شده بود خیلی چیزها تغییر کرده بود؛ اما این‌ها که دلیل نمی‌شود. زندگی همین است دیگر. همیشه که به وقفِ مُراد نیست. حالا چه طور شده که تصمیم گرفته خودش را بکشد، من از کجا بدانم؟ لابد برای خودش دلیل داشته. به هر حال خودش انتخاب کرده که خط بکشد رو زندگی‌ِ خودش؛ آن هم به این طرزِ وحشتناک. شجاعت می‌خواهد. این که آدم از طبقه‌ی پنجم یک ساختمان پایین را نگاه بکند و سفتی زمین را ببیند و باز خودش را پرت بکند، دل شیر می‌خواهد. برای همین باید به‌اش احترام گذاشت. باید به اراده‌اش احترام بگذاریم. اما او باز حرفِ خودش را می‌زند. می‌گوید برای آینده‌شان برنامه‌ریزی کرده بودند. خیال داشته‌اند بچه‌دار بشوند. بعد فحش می‌دهد به خودش که آن شبِ کوفتی او را تنها گذاشته و رفته استکهلم. مگر می‌توانست نرود؟ دستِ خودش که نبود. مربوط به کارش بوده. خودش هم این چیزها را می‌داند؛ اما باز دوست دارد گناهِ همه چیز را گردن خودش بیندازد. انگار اگر نمی‌رفت، هرگز این اتفاق نمی‌افتاد. می‌افتاد. آدم وقتی بخواهد از شر خودش خلاص بشود، دیر یا زود این کار را می‌کند. اما کو گوش شنوا؟ می‌گوید قرار بوده پول جمع بکنند و تابستان، دو هفته‌ به ترکیه بروند. البته از این آخری بی‌خبر بوده‌ام؛ اما مگر فرق می‌کند؟ مگر ما قرار گذاشته بودیم همه چیز را برای هم تعریف بکنیم؟ در ثانی، اگر می‌خواستی از زبانِ محمود حرف بکشی، باید مست‌اش می‌کردی. مگر نم پس می‌داد؟ همیشه تو لاکِ خودش بود. و از زمانی که با مریم آشنا شده بود، تودارتر شده بود. حتا قضیه‌ی نقلِ مکان کردنِ مریم را هم نگفته بود. خودم فهمیده بودم. فردای همان روز که آن‌ها هم‌خانه شده بودند، یکی از همکارانِ سوئدی تعریف کرده بود برام. نه این که خیال کنی می‌خواسته در جریان بگذاردم. خیال می‌کرده همه چیز را می‌دانم؛ برای همین بی‌مقدمه راجع به آن‌ها حرف زده بود. شاید برای آن که حرفِ دیگری نداشته بزند. شاید هم خیال می‌کرده سر و سرّی بینِ من و مریم بوده و می‌خواسته کِرم بریزد و آتش به پا کند. شاید هم... چه می‌دانم. فقط یادم هست خبر چنان غیرِمترقبه بود که باید بانک تعطیل می‌شد و سر راه چند قوطی آبجو می‌گرفتم و تو خانه دخلِ‌ همه‌شان را می‌آوردم، تا آن را درک‌ کنم. فرداش مریم به استکهلم می‌رفت؛ دو روزه. و محمود شب را تنها می‌ماند. آخرین فرصتی که می‌شد او را بدونِ مریم گیر آورد. کلیدِ آپارتمانش هنوز دستم بود. یادش رفته بود ازم بگیرد. شاید گذاشته بود برای یک فرصتِ مناسب؛ اما من دیگر به آن نیاز نداشتم. باید پس‌اش می‌دادم و کلید آپارتمانم را پس می‌گرفتم. برای همین وقتی بانک تعطیل شد، چند قوطی آبجو و یک بُطر ودکای ابسولوت و کمی مخلفات گرفتم و پیاده راه افتادم طرفِ خانه‌اش. برف می‌بارید مثلِ چی. و همه جا سفید بود. اما من سرما را احساس نمی‌کردم. برعکس، از شدتِ گرما خیسِ عرق بودم. انگار تب داشتم، و چیزی درونم می‌سوخت. شاید برای همین بود که به آنجا نرسیده، برگشتم. نه این که برگشته باشم. مردد شدم. در واقع میلم به دیدنش... می‌فهمی که منظورم را؟ این که آدم نزدِ کسی برود که عُمری باهاش ندار بوده و از چیزهایی بگوید... برای همین راهم را کج کردم طرفِ پارکِ جنگلی که زیرِ آن همه برف یکه و تنها نشسته بود. تک و توک آدم‌ها، فرو رفته تو یقه‌ی لباس‌هاشان با عجله می‌گذشتند. و مرغابی‌ها زیرِ شاخه‌های تو به تو و بی‌برِ بوته‌های کنارِ دریاچه که زیرِ یخ گم شده بود، کز کرده بودند. نیمکت همان جا بود؛ کنارِ دریاچه و زیرِ آن همه برف. همان نیمکتی که من و مریم همیشه روش می‌نشستیم و از این در و آن در می‌گفتیم و مریم می‌خندید و چالِ گونه‌هاش را نشانم می‌داد. نمی‌دانم چه مدت روی آن نیمکت نشستم و مرغابی‌ها را تماشا کردم. وقتی به خودم آمدم، مست و پاتیل نزدیک خانه بودم. و شب از نیمه گذشته بود. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-2918071188709836724?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-53290060688100432682010-02-02T18:49:00.017+01:002010-02-03T19:40:25.696+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;"></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S2iM6eYOY_I/AAAAAAAAAVI/Dp0WuKdr8xI/s1600-h/dar+noshgah.gif" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;"><img border="0" height="97" kt="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S2iM6eYOY_I/AAAAAAAAAVI/Dp0WuKdr8xI/s200/dar+noshgah.gif" width="200" /></span></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره از تو پیش‌دستی یک فال لیمو برداشت. چاقه هم همین کار را کرد. بعد هر دو نمک ریختند پشتِ همان دست‌ها که لیمو را نگه داشته بود. آن وقت لاغره استکان تکیلا را از رو میز برداشت. گفت: «اِسْ‌کول.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه انگشت‌های دستِ راستش را فرو برد تو موهاش که رو پیشانی ریخته بود، و آن‌ را عقب راند. بعد استکان تکیلا را برداشت و زد به استکانِ لاغره. گفت: «اِسْ‌کول.» </span><br /><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه با زبان، نمک را از پشتِ دستش برمی‌چید، که لاغره استکان خالی را کوبید رو میز. گفت: «سوختم.» و همان‌طور که لیمو را می‌مکید، از سرِ کیف خندید، جوری که به سُرفه افتاد.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه استکانِ خالی‌ را رو میز گذاشت. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره هنوز می‌خندید. گفت: «لعنتی از اسید تیزتره.»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه لیمو را لای لب‌هاش فشرد و تفاله‌اش را انداخت تو پیش‌دستی. گفت: «لذتِ تکیلا به ‌سوزوندنشه.»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره یک‌وری خودش را انداخت رو میز و گردن کشید طرفِ چاقه: «کم‌کم داره ازت خوشم میاد، رفیق.»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه بلافاصله در آمد که: «زیاد خوشت نیاد، که کار می‌دی دستمون.» و شلیکِ خنده‌ش را رها کرد تو صورتِ لاغره.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چند مشتری‌ برگشتند و دزدکی نگاه‌ کردند. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره هم می‌خندید؛ اما نه مثلِ چاقه، که حالا خم شده بود رو میز و شکمش را بغل گرفته بود. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره نگاه کرد به پیکرِ پُرگوشتِ چاقه که از زورِ خنده تکان می‌خورد. پرسید: «چن وخته تو "یوته‌بور" هستی؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">طول کشید تا چاقه خودش را از رو میز جمع کند؛ اما نگاهش پر کشید و از رو سر لاغره گذشت و نشست رو ساعتِ دیواری، که عینهو بُشکه‌ی آبجو چسبیده بود به دیوار. گفت: «ده و بیست دقیقه‌س...!» بعد با تأنی سیگاری از تو پاکت درآورد. گفت: «از وختی اومدم سوئد.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره که ردِ نگاهِ چاقه را گرفته بود، پیش از آن که به بشکه‌ی آبجو برسد، رو لرزشِ سینه‌های زن میانسالی که از توالت برمی‌گشت، ثابت ماند. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">«یه استکان دیگه بریزم؟» این را چاقه پرسید. و سیگارش را روشن کرد و به آن پُک زد. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره جواب داد: «بریز، رفیق.» اما نگاهش رو انحنای کمرِ زنِ میانسال، که حالا سلانه سلانه از کنارِ میزشان می‌گذشت، تاب خورد و پیش از آن که زن لای مُشتری‌ها گم شود، از ساق‌های عریانش پایین خزید. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه استکان‌ها را پُر کرده بود که لاغره پرسید: «یه سیگار می‌رسه، رفیق؟»&nbsp;بعد منتظر ماند تا چاقه بُطری را روی میز بگذارد و پاکتِ سیگار را هُل بدهد طرفش.&nbsp;سپس گفت: «امشب خوش دارم به سلامتی آشنایی‌مون حسابی مست کنیم.» و خندید.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه هم خندید: «چرا که نه؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">تا لاغره سیگارش را آتش بزند، چاقه پشتِ دستش نمک ریخته بود. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره گفت: «لامسّب، عجب مالی بود!» و دودِ سیگار را تو هوا فوت کرد. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه انگشت‌هاش را فرو برد تو موهاش و آن را از پیشانی پس زند. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره پرسید: «زن داری؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه پرسید: «چطو؟» و نگاه کرد به دانه‌های درشتِ برف که رو شیشه‌ی پنجره سُر می‌خوردند. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">«هیچی... همین‌جوری.» این را لاغره گفت. بعد سیگارش را تکیه داد به لبه‌ی زیرسیگاری و پشتِ دستش نمک ریخت.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه گفت: «نه...» و ادامه داد: «یعنی... داشتم... تا همین چن وختِ پیش.» و شانه انداخت بالا. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره گفت: «نمی‌خوای استکانتو ورداری؟» بعد گفت: «تو وِلِش کردی یا اون؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه باز شانه انداخت بالا. بعد استکانش را زد به استکانِ لاغره. گفت: «اِسْ‌کول.» و آن را سر کشید. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">وقتی لاغره استکانِ خالی‌اش را روی میز می‌گذاشت، چاقه هنوز به لیمو مِک می‌زد.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره گفت: «زن‌آ این‌طورن.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">حواسِ چاقه به دانه‌های درشتِ برف بود. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره ادامه داد: «پارسال، همین وختا بود که رفت.» و لیموش را مکید و تفاله‌اش را انداخت تو پیش‌دستی. بعد زد زیرِ خنده. گفت: «می‌‌گفت، اخلاقت گُهیه.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه ته‌سیگارش را تو زیرسیگاری خاموش کرد، بعد ‌سیگارِ لاغره که هنوز دود می‌کرد، را از لبه‌ی زیرسیگاری برداشت و پُک زد به‌ آن.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره ادامه داد: «دو سال با هم زندگی کرده بودیم.» و دست دراز کرد و سیگارش را از لای انگشت‌های چاقه بیرون کشید و به آن پُک زد. گفت: «از این دو سال دو سالا با خیلی‌ها زندگی کردم.» باز خندید. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه که حالا پشتش را چسبانده بود به پشتیِ صندلی، پلک‌هاش را رو هم گذاشت. سرش سنگینی می‌کرد. اما لاغره خوش داشت پُرچانه‌گی کند: </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">«شونزده ‌سا‌له‌م بود که بابام رَدَم کرد؛ با پول...! گفت جونتو وردار و برو. پرسیدم، کجا؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه هنوز پِلک‌هاش بسته بود.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره پُک زد به سیگار و دودِ آن را تو هوا فوت کرد. گفت: «حالا جونم تو مُشتمه.» بعد خندید، جوری که به سُرفه افتاد. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه پلک‌هاش را از هم گشود و بی آن که به لاغره نگاه کند، دست دراز کرد و از تو پاکت، نخی سیگار برداشت. لاغره هنوز سُرفه می‌کرد که چاقه سیگارش را روشن کرد. گفت: «تا حالا شده از خودت بپرسی،که چی؟ هان؟» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره که هنوز ته‌مانده‌ی خنده و سُرفه تو صورتش مانده بود. گفت: «تو مستی.» و نگاه کرد به دودِ غلیظی که از چاکِ دهنِ چاقه بیرون می‌زد.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه لبخند زد: «جوابم رو ندادی.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره پرسید: «بریزم؟» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه باز گفت: «تا حالا شده از خودت بپرسی، که چی؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره بطری تکیلا را برداشت و استکان‌ها را پُر کرد. گفت: «تو همیشه این جوری هستی؟» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">«چه جوری؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره پشتِ دستش نمک ریخت: «تا دو استکان می‌خوری، فیلسوف می‌شی...؟» بعد منتظر ماند تا چاقه پشتِ دستش نمک بریزد، سپس همان‌طور که با زبان، نمک را از پشتِ دستش برمی‌چید، استکانش را زد به استکانِ چاقه. گفت: «اِسْ‌کول.»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه شانه انداخت بالا: «اِسْ‌کول.» و استکانش را سرکشید.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره استکانش را کوبید رو میز. گفت: «آره...» بعد نگاه کرد به دانه‌های درشتِ برف که رو شیشه‌ی پنجره سُر می‌خوردند. گفت: «بعضی وختا...» و لیمو را لای لب‌هاش فشرد، آن گاه ادامه داد: «وختایی که می‌رم تو فکر... فکرِ این که... چه می‌دونم. می‌فهمی که؟ این که... این جا... تو این مملکت چی کار می‌کنم!»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه دانه‌های درشتِ برف را نگاه می‌کرد. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره پرسید: «راستی... یادم رفت بپرسم... تو سبزی؟»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه به پیشانی‌ چین انداخت: «سبز!»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">«قضیه‌ی انتخابات دیگه...»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه گفت: «بریزم؟» و منتظر نماند تا لاغره جواب بدهد و استکان‌ها را پُر کرد. بعد گفت: «مگه فرق می‌کنه؟» و پشتِ دستش نمک ریخت. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره سنگینی‌اش را انداخت رو پشتیِ صندلی: «نمی‌دونم... شاید...» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه دانه‌های برف را نگاه می‌کرد. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره نمک ریخت پشتِ دستش و استکان را برداشت. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه گفت: «این‌جا همه‌ چی سفیده.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره استکانش را زد به استکانِ چاقه که رو میز بود. گفت: «اِسْ‌کول.» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره داشت استکانش را سر می‌کشید که چاقه گفت: «مثلِ نمک... مثلِ برف...!»</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره وقتی استکانِ خالی را رو میز می‌گذاشت، زنِ میانسال را دید که لای مُشتری‌ها تاب می‌خورد. بعد صبر کرد تا زن سلانه سلانه از کنارِ میزشان بگذرد، آن وقت گفت: «عجب هیکلی...!» </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه نمک را از پشتِ دستش تکاند.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره همان طور که شش‌دانگِ حواسش به برجسته‌گی باسنِ زن بود، دست دراز کرد روی میز پیِ پاکتِ سیگار.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه پاکت را هُل داد زیرِ دستِ لاغره. بعد پاشد ایستاد.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره از تو پاکت سیگاری درآورد و به لب گذاشت. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه با تانی کاپشنش را از رو پشتی صندلی برداشت.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">زنِ میانسال که تو خمِ نوشگاه گم شد، لاغره برگشت و فندک را از رو میز برداشت. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">چاقه رفته بود. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: large;">لاغره سیگارش را روشن کرد و به آن پُک زد. بعد یک فال لیمو برداشت و کمی نمک ریخت پشتِ دستش. سپس دست دراز کرد و استکان چاقه را برداشت. گفت: «اِسْ‌کول.» و آن را سر کشید. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-5329006068810043268?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-64324728737853137942010-01-13T23:15:00.008+01:002010-01-14T14:12:23.013+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S05F14-_TiI/AAAAAAAAAQY/niV8hQEIOoE/s1600-h/%2520%2520~1.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S05F14-_TiI/AAAAAAAAAQY/niV8hQEIOoE/s200/%2520%2520~1.JPG" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">با سلام خدمتِ همه‌ی دوستانِ خوب نادیده‌ام&nbsp;که چهار سال&nbsp;در جمعِ فرهنگی‌شان نبودم.<br /></div><div style="text-align: justify;">چهار سالِ سختی بر من گذشت. در این مدت چهار دوستِ قدیمی را از دست دادم؛ البته خوشبختانه آن‌ها زنده‌اند، اما از دست دادمشان. این هم یکی از رسم‌های بی‌وفایی زندگی‌ست. و از همه بدتر مادرم برای همیشه رفت؛ یک ماهِ پیش. و هنوز عزادارش هستم و گاه شمعی به یادش روشن می‌کنم و در غربتِ این سرزمین یادش را گرامی می‌دارم.<br /></div><div style="text-align: justify;">کمی هم از فعالیت‌های فرهنگی بگویم:<br /></div><div style="text-align: justify;">در این مدت چند فیلمنامه و یک نمایشنامه&nbsp;نوشتم. مجموعه داستانی هم برای&nbsp;گرفتن مجوز به وزارت ارشاد داده‌ام که دو سال از آن تاریخ می‌گذرد. روی ضرب‌المثل‌ها و نیز اصطلاحات&nbsp;و اصطلاحاتِ ضرب‌المثلی کار می‌کنم و تا امروز نمی‌دانم چند صفحه شده است. و امیدوارم حاصلش مثمرِ ثمر واقع گردد. دو رمان هم دارم که هنوز ناتمام‌اند و "غم نان اگر بگذارد"، تمام خواهند شد. دو سه داستانِ کوتاه هم نوشته‌ام که در همین وب‌سایت منتشر شده. و دیگر هیچ.<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-6432472873785313794?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-35222174130706381632010-01-13T20:42:00.003+01:002010-01-25T11:05:42.983+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04iJJd0cpI/AAAAAAAAAQA/1Uz06Es2QJs/s1600-h/dimmornas-bro1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04iJJd0cpI/AAAAAAAAAQA/1Uz06Es2QJs/s200/dimmornas-bro1.jpg" /></a>اون‌شب کار خیلی بی‌ریخت بود. دریغ از یه مسافر! اگه یه بخت‌برگشته‌ نشسته بود تو یه ‌رستوران، در عوض چِل تا چشمِ نابکار تیر شده‌ بود طرفش، تا کی لُقمه‌ی آخرو بده پایین و پاشو بذاره بیرون و تاکسی بگیره. کار که به چنین فلاکتی بیفته، دیگه به‌اش نمی‌شه گفت، کار؛ خِفّته! برا همین، هر دفه که کار به پیسی و چه‌کنم چه‌کنم ‌‌می‌افته، جنگی گازشو می‌گیرم سیِ خونه. می‌دونی؟ موندن یَنی آلوده‌گی‌! بخوای بمونی، باس بشی عینهو بقیه. باس تن به هر کاری بدی. باس سبقت بگیری و بپیچی جلوِ دیگرون و مسافردزدی کنی. باس باسه‌ی چندرغازِ ناقابل، سَرشاخ بشی با هر کس و ناکس. نه جونم، ما نیستیم. برا ما، مرام ینی همه چی. باسه‌ همینه که وامی‌ستیم تو ایستگاه. باسه‌ این که حقِ اَحَدی رو ضایع نکنیم. وختی هم می‌بینیم کار داره کونشو می‌ذاره زمین و الآنه‌س‌‌ که برا یه مسافر، شیکم پاره بشه، گازشو می‌گیریم و می‌زنیم به چاک. اما اون ‌شب واسّادیم. شاد باسه‌ این که آخرِ بُرج بود، و اوضاع جیبِ لامسّب، بی‌ریخت‌. اما نه این که خیال وَرِت داره، که از ایستگاه زدیم بیرون. گفتیم که، تو مرامِ ما نیست. اون وختِ شب هم تو ایستگاه واسّادن، ینی علافی. آخه کدوم مَشنگی اون همه تاکسی تو خیابونو وِل می‌کنه و تا ایستگاه میاد، که سوارِ تاکسیِ ما بشه، هان؟ از بس هم سیگار کشیده بودیم، دیگه از گوشامون هم دود می‌زد بیرون. آخر نَروِمون شد خط‌خطیِ و آمپر چسبید به سقف. گفتیم، الاغ، واسّادی که چی؟ یا عینهو بقیه برو وسطِ خیابون، مسافر بدزد، یا کرکره‌ رو بکش پایین و برو کپه‌ی مرگتو بذار. مام که نه ننه‌مون دزد بوده، نه بابامون. چی کار کردیم؟ گفتیم، رختخواب رو عشق است. پریدیم پشتِ فرمون و از صف زدیم بیرون. تو خیابونِ "اَوِنی"، از بس تاکسی جولون می‌داد، راه نبود رد شی. مام معطل نکردیم. جنگی انداختیم تو خطِ قطارِ شهری و دِ برو که رفتی. سرِ چارراه، پشتِ چراغ قرمز واسّاده بودیم که دیدیم تو پیاده‌رو، یارو دست تکون می‌ده. از دور داد می‌زد که لولِ لوله. هر وختِ دیگه‌ بود، محال بود سوارش کنیم. می‌دونی؟ این‌ جور مسافرا خدای دردسرن. یا پول تو بساطشون نیست، یا ناغافل تگری می‌زنن تو ماشین و زندگی‌تو بی‌ریخت می‌کنن. اما اون‌ شب، شبِ عشوه‌خرکی و ناز و اطوار و سوار نمی‌کنم، نبود. باسه‌ همین تا چراغ سبز شد، نفهمیدیم چه جوری خودمونو رسوندیم به‌اش و زدیم رو ترمز. یه تِلویی خورد و پای مبارک رو گذاشت تو خیابون، بعد دستشو گرفت به سقفِ ماشین و همون‌جور ویلون موند. لابد می‌ترسید وِل کنه، سِکندری بره تو شیکمِ اِسوالت. حالا مام از پشتِ فرمون رفته‌یم تو نخش. سرتو درد نیاریم. کلّی طول کشید تا طرف خودشو جمع و جور کرد و انداخت تو ماشین. <br /></div><div style="text-align: justify;">گفت: «راه بیفت!»<br /></div><div style="text-align: justify;">رو آرنج چپش ولو شده بود. <br /></div><div style="text-align: justify;">گفتیم: «کجا؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">دوباره در اومد که: «راه بیفت!»<br /></div><div style="text-align: justify;">حالا مام خسته، بی‌حوصله، طرف هم داشت می‌رفت تو نَرْوِمون. گفتیم: <br /></div><div style="text-align: justify;">«همین‌جوری که نمی‌شه. اول، باس بدونیم کجا می‌خوای بری. دوم، پول و پَلِه چی؟ داری؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">چَپَکی افتاده بود رو صندلی و آرنجش گیر کرده بود زیر تنه‌ش. <br /></div><div style="text-align: justify;">گفت: «دارم.» بعد دست کرد تو جیبِ عقبِ شلوارش و کیفشو کشید بیرون و انداخت جلو. گفت: «هر چی توشه وردار و راه بیفت. اوکی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">اگه تو دست زدی به کیف، مام زدیم. آدم کفِ دستشو که بو نکرده. یهو می‌بینی همه‌ش فیلمه و تا درِ کیفو وا می‌کنی، طرف داد و قال راه می‌ندازه، که آی دزد. حالا بیا ثابت کن، که بابا بی‌خیال. کی باورش می‌شه، هان؟ کله‌سیاه‌ که هستی، یه لکه‌ی کوچیک هم بیفته تو پرونده‌ت، دیگه کارت ساخته‌س. بیچاره‌‌ت می‌کنن. دیگه حتا یه اتاق هم نمی‌تونی اجاره کنی تو این مملکتِ نکبتی. می‌تونی تاکسی برونی؟ از همین شغلِ سگی هم می‌ندازنت بیرون. باسه همین گفتیم: <br /></div><div style="text-align: justify;">«ما به کیفِ کسی دست نمی‌زنیم. خودت هر چی دوست داری، اِخ کن بیاد. ما هم قول می‌دیم تا همون اندازه ببریمت که سُلفیدی. اوکی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">حالا پسِ کله‌ش کجکی چسبیده بود به پشتیِ صندلی. گفت: «سوئدی بلدی؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">چشاش کاسه‌‌ی خون بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">گفتیم: «زِکی! پس تا حالا با چه زبونی داشتیم باهات حرف می‌زدیم، نِکبت؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">دوباره در اومد که: «هر چی توشه وردار. فقط راه بیفت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یا باس می‌نداختی‌ش بیرون، یا دلو می‌زدی به دریا و درِ کیفو وا می‌کردی. چار پنج تا پونصدی و صدی ‌توش بود. گفتیم: «زِکی! این که خیلی پوله رفیق. نکنه می‌خوای بری استکهلم؟» بعد اسکناسا رو چپوندیم تو جیبمون و کیفِ خالی رو انداختیم تو بغلش. گفتیم: «حالا کجا می‌خوای بری؟» و زدیم تو دنده. <br /></div><div style="text-align: justify;">سر چارراه، مونده بودیم کدوم وری باس بپیچیم. پرسیدیم: «کدوم طرف حال می‌کنی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">داشت تقلا می‌کرد از رو آرنجش پاشه. گفت: «هر طرف دوست داری.»<br /></div><div style="text-align: justify;">تازه دوزاری‌مون افتاد که اوضاع از چه قراره. می‌دونی؟ قبلنا حکایتِ این‌جور مسافرا رو زیاد شنیده‌ بودیم؛ اما تا اون‌شب به پُستمون نخورده بود. دردِسرت ندیم. روندیم طرفِ "سِنت‌رُم"؛ اما شیش‌دُنگِ حواسمون به‌اش بود و هر آن منتظر بودیم پشیمون بشه و پولشو پس بخواد. اما اون تو باغ این حرفا نبود. یه‌بند داشت تقلا می‌کرد از رو آرنجش پاشه.<br /></div><div style="text-align: justify;">تو "سِنْتْ‌رُم" پرنده پر نمی‌زد؛ عینهو قبرستون! با این ‌وجود یه دورِ قَمَری زدیم توش و انداختیم طرفِ "مونْ‌دال". دستِ کم باس دویست کیلومتر می‌روندیم تا می‌زد بالای دوهزار کرون؛ اونم تو این شهر فِسقِل، که چار تا خیابون بیش‌تر نداره. باسه‌ همین تصمیم گرفتیم بندازیم تو فرعی‌ها و راهو درازش کنیم.<br /></div><div style="text-align: justify;">از میدونِ "کُرْش‌وِگِن" فرعی‌ها شروع شد. از این فرعی به اون فرعی، از این فرعی به اون فرعی. آروم هم راننده‌گی می‌کردیم. عجله که نداشتیم. هان؟ قرار بود طرف تاب بخوره، خُب، مام تابش می‌دادیم، دیگه. <br /></div><div style="text-align: justify;">تا به "مونْ‌دال" برسیم، از بس پیچ و واپیچ رونده بودیم، خودمون هم پیچ در پیچ شده بودیم. اما یارو عینِ خیالش نبود. پسِ کله‌شو چسبونده بود به پشتیِ صندلی و بیرونو سُک می‌زد. چهل‌سال رو شیرین داشت. اون‌قد هم لاغر مُردنی بود که انگاری رو یه فُرقون استخوون، یه لایه پوستِ آدمی‌زاد کشیده باشی. از سر و وضع‌اش معلوم بود باسه خودش آدمیه. قیافه‌ش به معلما می‌خورد. نه‌ که سرش تاس بود و یه عینکِ ذره‌بینی به چشاش بود، این‌جور به نظر می‌اومد. گمونم حوصله‌ش سر رفته بوده تو خونه؛ از تنهایی. آخه این جا مملکتِ یلاقباهاس دیگه. مگه نه؟ شاید هم بی‌خواب شده بوده. کی می‌دونه؟ لابُد اول فکر کرده بوده، یکی دو استکان بزنه و به زورِ الکل خودشو بخوابونه؛ اما یهو ملتفت شده بوده که دخل بُطری اومده و چِشا هنوز میخِ سقفه. اون وخت زده بوده بیرون. شاید اول خیال داشته تو شهر قدَمَکی بزنه و خودشو خسته کنه که بتونه کپه‌شو بذاره؛ اما وختی پاشو گذاشته بوده کوچه، فکر کرده بوده، که چرا سواره نچرخیم، هان؟ اما معلم‌جماعت که پول این غلطا رو نداره. باسه همین فکر کردیم نکنه طرف کارخونه‌داره. راستیاتش به ما ربط نداشت این حرفا. فقط می‌خواستیم سرِ خودمونو گرم کرده باشیم. اونم عینهو ننه‌مُرده‌ها ساکت نشسته بود عقب و بیرونو سُک می‌زد. مام دلِی دلِی می‌روندیم باسه خودمون و اگه تنگمون نگرفته بود، غمِ عالم پشم بود. تنگمون که گرفت، آب و روغن قاطی شد. حالا تنها کاری که می‌کردیم دعا بود که طرف خوابش ببره تا یه گوشه خودمونو تخلیه کنیم. اما لامسّب مگه می‌خوابید؟ با این که تا خِرخِره خورده بود، چشاش عینهو درِ کارونسرا چارتاق بود. جوری هم به در و دیوارا نیگا می‌کرد که انگاری دفه‌ی اولش بود شهرو می‌دید.<br /></div><div style="text-align: justify;">دردسرت ندیم. "مونْ‌دال" که رسیدیم، دستگاه دور و ورِ هزار کرون بیش‌تر ننداخته بود. موندیم کدوم طرف قِرش بدیم که یهو افتادیم یاد "تُرشْ‌لَنْدا" و "هی‌ْ‌سینْ‌گِن". هر وخت منطقه‌ی درندشت خواستی، برو اون‌وری. نه که هر محله‌ش با هم چند کیلومتر فاصله داره، آجیلِ مشکل‌گشاس. اصلن از همون اول باس می‌روندیم اون‌وری‌. تجربه‌س دیگه. الغرض، انداختیم تو اتوبان و گازشو گرفتیم، دِ برو که رفتی. یه ریزم تو نخ طرف بودیم که اگه خوابش برد، فِرز بزنیم بغل و خلاص. اما مگه می‌خوابید، لامسّب؟ <br /></div><div style="text-align: justify;">خلاصه نفهمیدیم کی و چه جوری رسیدیم به پُل. همون پُل بزرگه‌ی "هی‌ْ‌سینْ‌گِن"، که عینهو پُلِ سانفرانسیسکو می‌مونه‌. خیال داشتیم از پُل که اومدیم پایین، برونیم طرفِ "تُرشْ‌لَنْدا" و بعد "بی‌یورنْ‌لَندا" و "تووِه" و خلاصه فرعی و اصلی‌ کنیم و دست‌آخر برونیم طرفِ شهر و یه جایی دور و ور "سِنتْ‌رُم" بندازیم طرفو پایین و هِرّی، که یهو عینهو جن‌زده‌ها پرید هوا. گفت: «نیگه‌دار!»<br /></div><div style="text-align: justify;">حالا کجاییم؟ تو کمرِ پُل. فکر کردیم نکنه اونم مثِ ما تنگش گرفته. گفتیم: <br /></div><div style="text-align: justify;">«رو پُل که نمی‌شه. صبر کن برسیم پایین، با هم کارشو می‌سازیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">دوباره داد زد: «نیگه‌دار!»<br /></div><div style="text-align: justify;">گفتیم: «وسطِ پُل آخه، بی‌پدر؟ خطرناکه!» <br /></div><div style="text-align: justify;">که یهو درو وا کرد. ناکس چیزی نمونده بود خودشو بندازه پایین. <br /></div><div style="text-align: justify;">جنگی زدیم رو تُرمُز. گفتیم: «می‌خوای کار دستمون بدی، آشغال؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">خوشبختانه اون‌ وختِ شب، پرنده پر نمی‌زد رو پُل. با این ‌وجود احتیاط رو زدیم و منتظر موندیم همین‌ که طرف واسّاد به شاشیدن، جنگی بپریم پایین و همون بغل ماشین رها کنیم خودمونو، که دیدیم، زکی! واسّاده و داره نمی‌دونم کجا رو سُک می‌زنه؛ اونم تو اون باد که می‌خواست ماشینو از جا بکنه! یه لحظه زد به کله‌مون که گازشو بگیریم و قالش بذاریم؛ اما ترسیدیم نمره رو ورداره و کار بیخ پیدا کنه. می‌بینی تو رو خدا؟ لامسّبا سیستمی درست کرده‌ن که آدم از سایه‌ی خودش هم بترسه. الغرض، مجبوری پیاده شدیم. گفتم: «هَلو، حضرتِ آقا، معطل چی هستی؟ می‌خوای هوا بخوری، بخور؛ اما نه این‌جا. سوار شو بریم یه جای دیگه، با هم هوا می‌خوریم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">اگه تو شنفتی، اونم شنفت. همین‌جور زُل زده بود به تاریکی. دیدیم، حالا که حواسِ طرف به هپروته، دست دست کردن خریّته. جنگی زیپو کشیدیم پایین و کارشو ساختیم. بعد که چشا وا شد، رفتیم سروختش. گفتیم: <br /></div><div style="text-align: justify;">«ببین. بیش‌تر از این نمی‌شه ماشینو نیگه داشت وسطِ پُل؛ خطریه. یا سوار شو، یا ما رو به خیر و تو رو به سلامت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">اما اون تو باغِ این حرفا نبود. <br /></div><div style="text-align: justify;">گفتیم: «ببین. یه وخت نگی طرف نامرد بودا. این دفه‌ی دومه که می‌گیم: می‌آی، بیا. نمی‌آی، ما رفتیم.» <br /></div><div style="text-align: justify;">بعد برگشتیم طرفِ ماشین و نشستیم پشتِ فرمون. هنوز تو دنده نزده بودیم که یارو زد به شیشه. گفتیم: «اوکی. بپر بالا.»<br /></div><div style="text-align: justify;">باز زد به شیشه. شیشه رو دادیم پایین. گفتیم: «اوامر؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">گفت: «فندک داری؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">خودمون هم بد جور هوس سیگار کرده بودیم. گفتیم: «سیگار هم بخوای داریم؛ اما نه اینجا. سوار شو بریم یه جای دیگه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">پاکتِ سیگارو از جیب درآورد و یه نخ گذاشت گوشه‌ی لبش و دستش رو دراز کرد باسه‌ فندک. مام فندک رو دادیم دستش. گفتیم: «این هم فندک؛ اما بیا تو، بالاغیرتن.» <br /></div><div style="text-align: justify;">از پنجره سرشو آورد تو و سیگارو روشن کرد. بعد پاکتِ سیگارو انداخت رو صندلی. فندک هم همین‌جور. <br /></div><div style="text-align: justify;">گفتیم: «خلاصه می‌خوای سوار شی یا نه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">گفت: «خدافظ.»<br /></div><div style="text-align: justify;">سیگارشو از رو صندلی ورداشتیم. گفتیم: «هَلو، سیگار یادت رفت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">اگه تو جواب دادی، اونم جواب داد. عینهو خر سرشو انداخت پایین و رفت طرفِ میله‌های پل. دیگه چیزی نمونده بود قاطی کنیم. تو دلمون گفتیم، گورِ پدرِ خودت و سیگارت. و زدیم تو دنده و راه افتادیم. هنوز ده متر نرونده بودیم که از تو آینه دیدیم دست تکون می‌ده. فکر کردیم، نکنه پشیمون شده و خیال داره سوار شه. راستیاتش دلمون سوخت باسه‌ش. آخه خدا رو خوش نمی‌اومد ولش کنیم وسطِ اون باد. برا همین دنده‌عقب گرفتیم تا جلوِ پاش؛ اما سوار نشد. فقط درِ جلو رو وا کرد و کاپشنشو انداخت تو. همینه که تنمه. می‌بینی؟ هنوز که هنوزه نوئه. غلط نکنم دو هزار چوبی براش آب خورده بوده.<br /></div><div style="text-align: justify;">گفت: «مال تو.»<br /></div><div style="text-align: justify;">گفتیم: «چی چی رو مال تو؟ فردا که نعشه‌گی از کله‌ت بپّره، می‌گی کله‌سیاهه سرمونو کلاه گذاشت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">داشتیم هنوز حرف می‌زدیم که یارو درو بست و رفت، چسبوند خودشو به میله‌های پُل. این کارو که کرد، حسابی خط‌خطی شدیم؛ اما چی‌کار می‌شد کرد، هان؟ ولش می‌کردیم، می‌رفتیم؟ کاپشنش رو چی کار می‌کردیم؟ علافش می‌شدیم؟ تا کی؟ ما تو شش و بش این حرفا بودیم و یارو با یه تا پیرهن، واسّاده بود وسطِ باد و بی‌خیال عالم و مافی‌ها بود. آخرش دیدیم بد جور مَچَلیم. گفتیم، گورِ پدرِ هر چی خره. و گازشو گرفتیم، دِ برو که رفتی. <br /></div><div style="text-align: justify;">تا از پُل رد بشیم و تا وختی یارو از تو آینه پیدا بود، نیگا‌ش می‌کردیم، که اگه یه‌وخت دست تکون داد، برگردیم و سوارش کنیم. اما اون تکون نمی‌خورد. عینهو مجسمه چسبیده بود به میله‌ها و طرفِ پایین خم شده بود؛ اونم تو اون باد! دردسرت ندیم. کلیدو که تو قفلِ درِ خونه چرخوندیم، ساعت دور و ورِ چار بود. یواشکی که کسی رو بیدار نکنیم، رفتیم تو آشپزخونه و در یخچالو وا کردیم و قوطی آبجو رو ورداشتیم. بعد کاپشن‌مونو درآوردیم و کاپشن یارو رو کردیم تنمون. دیدم قالبِ تنه. یهو نمی‌دونم چی شد، هوسی شدیم بریم تو بالکن. قوطی آبجو رو ورداشتیم و رفتیم بیرون. هنوز باد می‌اومد. آبجو هم که تگری بود، یهو لرزمون گرفت. باسه همین جنگی زیپِ کاپشنو دادیم بالا. دیدیم، باد سگِ کی باشه؟ لامسّب به پتوی کاشون گفته زِکی! اون وخت با خیالِ راحت نشستیم رو صندلی و یه سیگار آتیش زدیم. بعد یه قُلُپ آبجو، یه پُک سیگار. یه قُلُپ آبجو، یه پُک سیگار. بعد افتادیم یادِ یارو که با یه تا پیرهن واسّاده بود تو اون باد و پایین رو تماشا می‌کرد. باسه همین پاشدیم رفتیم جلو و مَشک رو چسبوندیم به میله‌های بالکن و پایینو نیگا کردیم. می‌خواستیم ببینم یارو چی دیده بود اون پایین که وِل‌کن نبود. اما هر چی نیگا کردیم چیزی ندیدیم؛ به جز همون چیزی که همیشه هست.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-3522217413070638163?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-62505776635539176832009-01-25T13:37:00.003+01:002010-01-25T11:06:04.305+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">تو قابِ طوسی پنجره‌ی ساختمان روبرو، پاهای باریک زن پیداست که تو شلوار تیره‌ی چسبان، به این سو و آن‌سو می‌روند. پاهای مرد هم آن‌جاست؛ کمی آن‌سو‌تر؛ پیدا و ناپیدا، تو شلوار سفید. <br />حالا پاهای باریکِ زن تو قابِ پنجره پیش می‌آیند و کنار میز کابینت می‌ایستند. قسمتِ پایینیِ بلوز زن پیدا می‌شود؛ خطی کوتاه و قرمز رنگ. <br />زن خم می‌شود و موهای طلایی بلندش را تو قاب پنجره می‌پاشد؛ انگار توی فر را نگاه می‌کند. بعد کمر راست می‌کند. باز همان پاهای باریکِ تیره و همان خطِ قرمز، تو زمینه‌ی روشن پنجره...<br />لحظه‌ای بعد پاهای سفید، تو ضلع چپِ پنجره تکان می‌خورند و از نظر ناپدید می‌گردند. <br />حالا دست‌های عریان زن، ظروفِ شیشه‌ای روی میز کابینت را یکی یکی برمی‌چینند و از سمتِ بالایی قاب خارج می‌کنند. لحظاتی به همین منوال می‌گذرد و به تدریج روی میز خالی می‌شود. در این موقع پاهای سفید از ضلعِ چپِ قاب می‌آیند تو و کنار پاهای باریکِ تیره می‌ایستند.<br />حالا تکه‌ای از پیراهن آبی مرد پیداست که افتاده رو سفیدی شلوارش. یک بُطر شراب تو دستِ مرد است. آن را می‌گذارد رو میز کابینت. در این موقع دست‌های عریانِ بلوزِ قرمز، پیراهن آبی را از پشت بغل می‌کنند. شلوار سفید می‌چرخد و بلوز قرمز را را تو حلقه‌ی بازو می‌گیرد. دست‌های عریان، انحنای کمرآبی را نوازش می‌کنند؛ اما دست‌های آبی پیدا نیست. رنگ‌ها که از هم جدا می‌شوند، آبی سرگرم باز کردن در چوب‌پنبه‌ای بُطری می‌شود و دست‌های عریان، دو گیلاس خالی را از زاویه‌ی بالایی پایین می‌آورد و می‌گذارد روی میز کابینت. آبی تو گیلاس‌ها شراب می‌ریزد. قرمز باز خم می‌شود تا تو قابِ پنجره طلا بپاشد. توی فر را نگاه می‌کند؛ اما این‌بار طولانی‌تر از دفعه‌ی پیش. بعد کمر راست می‌کند و یکی از گیلاس‌ها را از آبی می‌گیرد. پس از مکثی کوتاه، گیلاس‌ها به هم می‌خورند و تو ضلع بالایی قاب ناپدید می‌شوند. گیلاس‌ها که واردِ قاب می‌شوند، قرمز فرو می‌رود تو ضلع چپِ قاب و آبی با گیلاس شراب باقی می‌ماند.<br />پاهای باریکِ تیره، اما خیلی زود واردِ قاب شده و تا کنارِ آبی پیش می‌آیند و آن خطِ قرمز، باز تو زمینه‌‌ی روشن پنجره می‌نشیند. رنگ‌ها به سلامتی یکدیگر می‌نوشند. آن‌وقت، قرمز گیلاسش را می‌گذارد رو میز کابینت. آبی نیز همین کار را می‌کند. بعد، رنگ‌ها به هم نزدیک می‌شوند و قرمز تو حلقه‌ی آبی فرو می‌رود؛ والس...<br />لحظه‌ای بعد، تو قابِ طوسی پنجره، تنها دو گیلاس نیم‌خورده‌ی شراب باقی مانده و فر، که روشن است.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-6250577663553917683?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-14307013999520758312008-11-30T22:41:00.003+01:002010-01-25T12:15:45.742+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: center;">آقای عباس معروفی نقدی بر&nbsp;داستان "در مِه" نوشته‌اند که شما می‌توانید آن&nbsp;را در&nbsp;<a href="http://radiozamaaneh.com/maroufi/2007/11/post_75.html">اینجا</a> بخوانید.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-1430701399952075831?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-86873026304755771682008-01-11T20:14:00.003+01:002010-01-25T11:06:42.755+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">صدای زنگِ ساعت که برخاست، زن تو جا غلت زد. دقایقی پیش مرد بیدار شده بود، و حالا به سقف نگاه می‌کرد.<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04fhbJfBRI/AAAAAAAAAP4/rmgQt_iZ5yw/s1600-h/sarma.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04fhbJfBRI/AAAAAAAAAP4/rmgQt_iZ5yw/s320/sarma.jpg" /></a>زن دستش را دراز کرد و صدای ساعت را خاموش کرد، بعد لحاف را پس زد و نشست.<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">مرد نگاهش کرد. <br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">موهای پریشانِ زن رو شانه‌هاش ریخته بود.<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">مرد گفت: «دیشب خوابِ بدی دیدم!»<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">زن برخاست و کرکره‌ی پنجره را بالا کشید: «چه برفی!» و از اتاق بیرون رفت.<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">مرد چشم‌هاش را بست.<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">صدای سیفون که شنیده شد، مرد لحاف را پس زد و نشست لبِ تخت.<br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;">زن رفت آشپزخانه و قهوه‌جوش را روشن کرد، سپس به اتاق بازگشت.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد هنوز لبِ تخت نشسته بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن لباسِ خوابش را درآورد و آن را به میخ آویزان کرد، بعد درِ کمد را باز کرد. گفت: «چی بپوشم؟» و ادامه داد: «تو این سرما...!» <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «دیشب خوابِ بدی دیدم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن لباس‌های تو کمد را به هم زد: «نمی‌خوای صورت بشوری؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد به سقف نگاه می‌کرد: «خسته‌م»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن شلوارِ پشمی‌اش را از زیرِ لباس‌ها بیرون کشید. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «دیشب خوب نخوابیدم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن شلوارش را پوشید: «داره دیر می‌شه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «می‌دونی چند ساله اینجا هستیم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن داشت بلوزش را از چوب‌رختی برمی‌داشت.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد ادامه داد: «از اینجا حالم به هم می‌خوره.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «سه سالِ دیگه بازنشست می‌شی.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«اونوخت شصت و پنج سالمه.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«اونوخت می‌تونی هر کجا که دلت خواست بری.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«با کدوم پول؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن از اتاق بیرون رفت.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گردن کشید: « فکر می‌کنی چه قدر به‌ یه بازنشسته می‌دن، هان؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن تو دستشویی موهاش را شانه می‌زد. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد ادامه داد: «می‌دونی چی فکر می‌کنم؟ فکر می‌کنم اومدنمون اشتباه بوده.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن نوکِ مداد را رو ابروش کشید. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «معتقدم باید تو همون مملکت می‌موندیم.» بعد گفت: «می‌شنفی چی می‌گم؟ می‌گم بهتر بود تو همون مملکت می‌موندیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن از دستشویی که بیرون آمد، رفت آشپزخانه تا برای خودش یک فنجان قهوه بریزد. گفت: «داره دیر می‌شه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «شنیدی چی گفتم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن فنجان قهوه را روی میز گذاشت و نشست. گفت: «دیره.» و جرعه‌ای نوشید. بعد از پنجره بیرون را نگاه کرد: «بهتره پاشی یه آب بزنی به صورتت. مگه نمی‌خوای بری سرِ کار؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">دانه‌های سفیدِ برف تو قابِ پنجره پیدا بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «از کار حالم به هم می‌خوره.» و ادامه داد: «می‌خوام بمونم خونه. می‌خوام فکر کنم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن پرسید: «به چی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نمی‌دونم.» مرد این را گفت و لحاف را رو صورتش کشید.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «سه سال بیش‌تر نمونده.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد سرش زیرِ لحاف بود: «دیشب خوابِ بدی دیدم.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن جرعه‌ای قهوه نوشید، بعد فنجان را گذاشت رو میزِ کابینت. گفت: «باید برم. داره دیر می‌شه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">صدای باز و بسته شدنِ در که شنیده شد، مرد لحاف را از صورتش پس زد. گفت: «رفتی؟» بعد نگاه کرد به سرما که پشتِ پنجره کمین کرده بود. <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-8687302630475577168?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-39676269850195624152007-10-02T19:48:00.002+02:002010-01-25T11:07:01.070+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04Y2mkduwI/AAAAAAAAAPw/Y9rnLQyIik4/s1600-h/zakhm.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04Y2mkduwI/AAAAAAAAAPw/Y9rnLQyIik4/s200/zakhm.JPG" /></a>مرد داخل شد و سراغ توالت را گرفت. ماریا با سر اشاره کرد به تهِ نوشگاه و از پشتِ عینکِ ذره‌بینی نگاه کرد به لکه‌ی تیره‌ای که رو صورتِ مرد بود. <br /></div><div style="text-align: justify;">تو پستو، یوناس نشسته بود رو صندلی چرخ‌دار. یک بُطر ودکا گذاشته بود جلوش روی میز و سیگار می‌پیچید. پرسید: «کی بود؟» و به سیگاری که لای انگشتش بود پُک زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا صبر کرد تا تازه‌وارد، با شانه‌های تنومندش تو خمیده‌گی تهِ نوشگاه فرو رود، بعد رو گرداند طرفِ پستو: «مُشتری! شاید هم فقط تنگِ‌ش گرفته بود. فعلاً که رفته بشاشه...» بعد گفت: «آبجوشونو جای دیگه می‌خورن، شاشیدنشونو میارن برا ما.» و آستریِ چِرکی که تو دستش بود، را به عادت کشید رو سطح چوبیِ پیشخوان. گفت: «انگار زمین خورده بود...»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس پرسید: «چه‌طو؟» و سیگاری که تازه پیچیده بود، را انداخت رو میز، کنارِ بقیه‌ی سیگارها.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا پاسخ داد: «یه لکه رو صورتش بود... یه تیکه خون خشکیده... زیر چشم چپش...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«مَست بود؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نه زیاد... گمون نمی‌کنم...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«همه‌ش زیرِ سرِ این هوای گُهی‌یه. اگه احتیاط نکنی، یهو می‌بینی با کله رفتی رو زمین.» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا خمیده‌گیِ تهِ نوشگاه را پایید: «خارجیه...»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گردن کشید طرف نوشگاه: «گفتی خونی بود، هان؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">«جای یه زخم... زیاد مطمئن نیستم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس خودش را کشید بالا و تو صندلی راست نشست: «اگه اهل دردِسر بود...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«حواسم هَس.» ماریا این را گفت و نگاه کرد به خمیده‌گی تهِ نوشگاه.<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گفت: «بذا حرفمو بزنم...» و دست دراز کرد طرفِ بُطری، گلوی آن را گرفت تو مُشتش: «... اگه اهل دردِسر بود، کافیه به‌م اشاره کنی...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا رو گرداند طرفِ پستو: «یواش‌تر...» <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس جُرعه‌ای نوشید. آن‌وقت پُک زد به سیگارش: «این آشغالا یه لیوان آبجو سفارش می‌دن، اون‌وخ تا صبح می‌شینن باهاش بازی بازی می‌کنن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا باز آستری را کشید رو سطح پیشخوان: «گفتم، یواش‌تر...» بعد گفت: «گمون نمی‌کنم از اوناش باشه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس بُطری را گذاشت رو میز و پشتِ دستش را کشید به لب‌هاش. بعد پُک زد به سیگارش و همان‌طور که دودش را بیرون می‌داد، گفت: «نقشه‌شونه؛ می‌خوان از سرما فرار کنن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «می‌خوای شر به‌پا کنی؟» و تهِ نوشگاه را پایید. <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس ذراتِ توتون را از رو زبانش تُف کرد: «گُه می‌خوره.» و ادامه داد: «همه‌شون لنگه‌ی هَمَن...» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا پرسید: «امروز بیست و هفتم بود، هان؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گردن کشید طرفِ نوشگاه: «باز پرداختی‌ها یادت رفت؟» بعد گفت: «این‌دفه دیگه باید چقد جریمه‌ی حواس‌پرتی‌ت رو بدم، هان؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «کاش جای تو، من فلج می‌شدم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس پُک زد به سیگارش. گفت: «زندگیِ سگی...» و با غیظ ته‌سیگارش را انداخت زمین.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا دست کرد تو جیبِ پیش‌بند و پاکتِ سیگارش را درآورد. گفت: «خسته‌م می‌کنی.» و سیگاری روشن کرد. <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گلوی بُطری را گرفت تو مُشتش و چند جُرعه نوشید: «فدای سرت.» بعد یکی از سیگارها را از رو میز برداشت و روشن کرد: «یارو نیومد بیرون؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا پُک زد به سیگارش: «از صبح تا شب، یه‌ریز صدات تو گوشمه.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«داره زیادی طول می‌ده.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«شنیدی چی گفتم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نکنه حالش به هم خورده باشه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتم یه‌ریز صدات تو گوشمه. فهمیدی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس زد زیرِ خنده. گفت: «دِ اگه من خفه‌خون بگیرم، کی می‌خواد چَم و ‌خَمِ کارو نشونت بده، هان؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا زُل زد به دهانه‌ی پستو: «تا کی؟» بعد گفت: «کاش زبونت‌ هم فلج می‌شد.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس هنوز می‌خندید. گفت: «اون‌وخ کی شبا تنِ‌ چروکیده‌تو...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«صداتو ببُر کثافت...» ماریا این را گفت و آستری را که هنوز تو دستش بود، پرت کرد طرفِ پستو. <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس با حرص بُطری را گذاشت رو میز: «سی و هفت سالِ آزگار تو کافه‌ها، پشتِ پیشخوون این و اون مُشتری راه انداخته‌م...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«خفه شو!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«به ‌اندازه‌ی موهای سرت آدمای جورواجور دیده‌م...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتم خفه شو!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چیزایی می‌دونم که هیشکی نمی‌دونه. بهتره حرفامو آویزه‌ی گوشِ‌ت کنی؛ وگرنه...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا یورش بُرد داخل پستو، یقه‌ی یوناس را گرفت تو مُشتش: «وگرنه چی، آشغال؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گفت: «باز زیادی خوردی جنده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا دندان‌قروچه رفت: «پرسیدم، وگرنه چی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس یقه‌ی پیراهنش را از چنگِ ماریا کشید بیرون: «وگرنه دو روزه این خراب‌شده رو به‌گا می‌دی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «تُف!»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس پُک زد به سیگارش. بعد تکیه داد به پُشتی صندلی: «اون‌وختا که این‌جا رو من می‌گردوندم...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «ببین چی دارم بهِ‌ت می‌گم، پیره‌سگ: این‌قد پاپی من نشو! یهو می‌بینی یه چیزی کوبیدم به ملاجت...»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس زد زیر خنده: «اون‌وخ ماریا پیره‌س که بیوه می‌شه.» و باز خندید.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا خم شد و ته‌سیگارها را از زمین جمع کرد و ریخت تو زیرسیگاری که رو میز بود. گفت: «الآن هم بیوه‌م، آشغال.» <br /></div><div style="text-align: justify;">صدای تازه‌وارد از دهانه‌ی پستو آمد تو: «یه استکان ابْسولوت...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «اومدم.» بعد بُطری ودکا را از رو میز برداشت و چند جُرعه‌ نوشید.<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس دست دراز کرد بُطری را از چنگِ ماریا کشید بیرون: «چه‌خبره؟ آب که نمی‌خوری.»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا با دامنِ پیش‌بند، لب‌هاش را خُشک کرد. گفت: « حالم ازت به‌هم می‌خوره.» و از پستو رفت بیرون.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد آن طرفِ پیشخوان منتظر ایستاده بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا لبخند زد: «گفتی، یه استکان ابْسولوت؟» و نصفه‌سیگارش را لای انگشت‌ خاموش کرد و انداخت تو جیبِ پیش‌بندش.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «اوهوم...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا استکانی از قفسه برداشت و گذاشت جلوِ مرد، بعد دست بُرد زیر پیشخوان، بُطری ابْسولوت را برداشت و استکان را تا نیمه پُر کرد. گفت: «پنجاه و دو کرون...» و از پشتِ عینکِ ذره‌بینی چشم گرداند پیِ لکه‌ای که رو صورتِ مرد دیده بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد یک اسکناس پانصدکرونی انداخت رو پیشخوان: «علی‌الحساب...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا زیرچشمی نگاه کرد به اسکناس: «سَرپا می‌خوری یا بیارم سرِ میز؟» و لبخند زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد بی آن‌که چیزی بگوید، سه‌پایه را کشید زیرش و نشست روی آن و آرنج‌ها را گذاشت رو پیشخوان. <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «چیزی نمی‌خوای؟ بادوم‌زمینی... کالباس خُشک... چیپس...»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد استکان ودکا را برداشت: «سلامتی...» و لاجرعه سرکشید. گفت: «نه.» و استکان را گذاشت رو پیشخوان.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «نوش...» و نگاه کرد به انگشت‌های زُمُختِ مرد که تو سایه‌روشن نوشگاه پیدا بود. گفت: «چه هوای گُهی!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد دست بُرد تو جیبِ کاپشن و پاکتِ سیگارش را درآورد. <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس از تو پستو گردن کشید: «دُرُس می‌بینم؟ باز برف می‌آد؟» بعد گفت: «پس کی قراره این خِرت و پِرت‌ها جَم بشه از جلوِ این پنجره‌، هان؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا یک زیرسیگاری‌ گذاشت رو پیشخوان. گفت: «سابقه نداشته هوا این قدر سرد کنه؛ اونم این وختِ سال...» و نگاه کرد به خیابان و به دانه‌های درشتِ برف که باریدن گرفته بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد نخی سیگار از تو پاکت درآورد و به لب گذاشت، بعد دست کرد تو جیب، پی فندک.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا رو کرد طرف پستو: «مگه نه یوناس؟ همچین سرمایی سابقه نداشته؛ اونم این وقتِ سال. دُرُس می‌گم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس زد زیر خنده: «پیر شدی داری مُزخرف می‌گی.» بعد سیگاری را که تازه پیچیده بود، به لب گذاشت و روشن کرد: «یکی دو بار دیگه‌م این جوری شده بوده هوا. یادت نیس؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا کبریت کشید زیرِ سیگارِ مرد. <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس ادامه داد: «البته خیلی سال پیش... اون‌وختا من و رُزماری هنوز عاشق هم بودیم.» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا چوب‌کبریتِ سوخته را انداخت تو زیرسیگاری و کبریت را گذاشت رو پیشخوان، جلوِ مرد. پرسید: «بریزم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پُک زد به سیگارش. گفت: «اوهوم...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا بُطری ابْسولوت را از زیر پیشخوان برداشت. گفت: «صد دفه گفته‌م خوشم نمی‌آد از اون زنیکه حرف بزنه برام.» و استکان مرد را تا نیمه پُر کرد.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پُک زد به سیگارش. گفت: «یکی هم برا خودت بریز...» بعد گفت: «مهمون من...» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا لبخند زد. بعد دست دراز کرد و استکانی از قفسه برداشت و گذاشت رو پیشخوان، کنار استکان مرد. گفت: « تو سوئد، خیلی وخته تو کافه‌ها و رستوران‌ها سیگارکشیدن ممنوع شده.» <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس از تو پستو داد زد: «بذا بکشه. می‌خوای بفرستی‌ش تو این هوای سگی بیرون که چی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا تا نیمه‌ی استکان برای خودش ودکا ریخت، بعد بُطری را گذاشت زیر پیشخوان و نگاه کرد به مرد که دود سیگارش را تو هوا فوت می‌کرد. گفت: «همین‌جوری گفتم.» و لبخند زد. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد موهای بلندش را از پیشانی پس زد. بعد استکانش را برداشت. گفت: «سلامتی...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا نیز استکانش را برداشت و همان‌طور که به چشم‌های خسته‌ی مرد نگاه می‌کرد، گفت: «سلامتی...» و آن را زد به استکان مرد.<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گردن کشید: «چه خبره اون‌جا؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">استکان‌های خالی که رو پیشخوان گذاشته شد، ماریا گفت: «می‌خوای چه خبر باشه، هان؟» و نصفه‌سیگارش را از جیبِ پیش‌بند درآورد. پرسید: «خیلی وخته سوئدی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «اوهوم...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا سیگارش را آتش زد: «مملکتِ خوبی نیس.» بعد گفت: «برا خارجی‌ها...»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد آرام به سیگارش پُک می‌زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا پرسید: «دُرُس می‌گم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «برا خارجی هیچ‌جا خوب نیس.» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا شانه انداخت بالا: «شاید...»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس از تو پستو داد زد: «بهِ‌ش گفتی ساعت دو می‌بندیم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا پُک زد به سیگارش و ته‌مانده‌ی آن را تو زیرسیگاری خاموش کرد. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «یکی دیگه.» و سیگارش را تو زیرسیگاری خاموش کرد. گفت: «یکی هم برا خودت بریز.»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا بُطری ابْسولوت را از زیر پیشخوان برداشت و استکان‌ها را تا نیمه پُر کرد. بعد زیر لب گفت: «این‌دفه مهمون من.» و لبخند زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس باز داد زد: «گفتی یا نه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا رو کرد طرف پستو: «آره...»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد از تو پاکت، نخی سیگار درآورد و آتش زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «اون‌وختا که جوون بودم دلم می‌خواس برم ایتالیا؛ به خاطر هواش.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لبخند زد: «منم می‌خواستم برم آمریکا.» و پُک زد به سیگارش. پرسید: «ساعت چنده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا نگاه کرد به ساعتِ مچی‌ش: «یه رُبع دیگه باید درو ببندیم.» بعد پرسید: «اهل کجایی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «چه فرقی می‌کنه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«هیچی... همین‌جوری...»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گردن کشید طرفِ بار: «گفت مال کجاس؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا نگاه کرد به پستو: «خیلی‌ها خوششون نمی‌آد ازشون این چیزا رو بپُرسی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گفت: «اگه تو هم بودی، خوشِت نمی‌اومد.» و ادامه داد: «تو مشروبتو بفروش. باقی‌ش دیگه به ما مربوط نیس.» بعد پُک زد به سیگارش. آن‌وقت گلوی بُطری را گرفت تو مُشتش. پرسید: «پولشو داده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «یه پونصدی گذاشته رو پیشخوون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس جرعه‌ای نوشید: «پس دیگه چه مرگته؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد سیگار نیمه‌اش را گذاشت تو زیرسیگاری و استکانش را برداشت.<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس به سیگارش پُک می‌زد. گفت: «تا وقتی اعتبار داره، بذا بخوره؛ اما فقط تا ساعتِ دو. ما کار غیرقانونی نمی‌کنیم. فهمیدی؟ وقتی می‌گیم ساعتِ دو؛ یعنی ساعتِ دو...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا استکانش را برداشت و آن را زد به استکان مرد. گفت: «دوران جوونی...»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لبخند زد: «دوران جوونی...»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گردن کشید طرف بار: «تا چند دقیقه‌ی دیگه باید کِرکِره‌رو کشید پایین. حواست هَس؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد استکانش را گذاشت روی پیشخوان و سیگارش را از زیرسیگاری برداشت و به آن پُک زد. پرسید: «جایی رو می‌شناسی که بشه تا صبح توش نشس؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گردن کشید: «چیه؟ نمی‌خواد بره؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا نگاه کرد به پستو، بعد نگاه کرد به مرد و لبخند زد: «تو خیابون واسا... کوچیک و گرمه...»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پُک زد به سیگارش: «یه جایی که بشه توش نشس...» بعد گفت: «تا صبح...»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا زیرِ لب گفت: «تا صبح...» و لرزش دستش را تو جیبِ پیش‌بند فرو بُرد.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد سیگارش را تو زیرسیگاری خاموش کرد. گفت: «ممنون به خاطر ودکای خوبت...» و از رو سه‌پایه پاشد و زیپِ کاپشنش را کشید بالا: «به امیدِ دیدار...» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا گفت: «صبر کن بقیه‌ی پولتو بدم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «شاید یه شب برگشتم...» و تلوتلوخوران رفت بیرون ‌.<br /></div><div style="text-align: justify;">صدای باز و بسته‌شدن در که شنیده شد، یوناس گردن کشید: «رفت؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا نگاه کرد به ردِ مرد که تو تاریکی پیدا نبود. بعد نگاه کرد به دهانه‌ی پستو. آن‌گاه از پشتِ پیشخوان آمد بیرون و راه افتاد طرفِ در.<br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس پرسید: «کجا؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا در را باز کرد و صبر کرد تا هوای سردِ شب از رو پوستش بگذرد، بعد قدم گذاشت بیرون و زیر سایه‌بان ایستاد. گفت: «هیچ‌جا...» <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس همان‌طور که رو صندلی چرخ‌دار نشسته بود از دهانه‌ی پستو آمد بیرون. گفت: «مگه نمی‌بینی هوا سرده؟» و دست دراز کرد و اسکناس را از رو پیشخوان برداشت و گذاشت تو جیبِ پیراهنش. بعد راه افتاد طرف در. گفت: «سَرما نخوری.» و نگاه کرد به برف که نشسته بود. <br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا دست کرد تو جیبِ پیش‌بند و پاکتِ سیگارش را درآورد. <br /></div><div style="text-align: justify;">یوناس گفت: «یکی هم برا من روشن کن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">ماریا دو نخ سیگار آتش زد و یکی داد دستِ یوناس. بعد، همان طور که پُک می‌زد به سیگارش، نگاه کرد به دوردست و به دانه‌های رقصان برف که سایه‌ی مبهم مردی را هاشور می‌زدند. <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-3967626985019562415?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-46656279661611403272006-08-22T13:49:00.002+02:002010-01-25T11:07:22.525+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">در این وقتِ سال در رستوران‌های بی‌شمارساحل زیبای "پاتونگ" در جنوب غربی تایلند هنوز می‌شود نشست و بی غم سرما و بی‌بیم بارش نابهنگام باران‌های سیل‌آسای شمال اروپا، آبجوی "سینگا" نوشید و از دریای مهر مردمان ریزنقش سخت‌کوش‌ آن دیار، که بی‌دریغ به جان‌ات نثار می‌شود، سیراب گشت. <br /><br />پرسیدم: در زمستان هوا چگونه است؟<br />خندید. این مردم همیشه می‌خندند و با هر خنده، فضا را از شکوفه‌ سرشار می‌کنند. گفت: ما زمستان نداریم. بهار داریم و تابستان.<br />بعد پرسید: از کجا می‌آیی؟<br />گفتم: از سوئد، اما ایرانی‌ام.<br />گفت: شنیده‌ام سوئد هم مثل کشور من دو فصل بیش‌تر ندارد.<br />گفتم: پاییز و زمستان. و خندیدم.<br />هر دو خندیدیم، اما خنده‌ی او با خنده‌ی من تفاوت داشت. او به جان می‌خندید و من از عطر خنده‌ی او شاد می‌شدم. و تا چنین عطری به ذرات جانت اثر کند... <br />چند نسل باید به شادی بگذرد تا زنگار این غم کهنه‌ی تاریخی را از جان ما بزداید؟ <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-4665627966161140327?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-3678366875499070102006-01-04T13:43:00.002+01:002010-01-25T11:07:43.068+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S08SQiir3EI/AAAAAAAAARI/JWB60iMoLc0/s1600-h/baenk.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S08SQiir3EI/AAAAAAAAARI/JWB60iMoLc0/s320/baenk.jpg" /></a><br /></div><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>آفتاب روشن</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>دریاچه‌ی داغ</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>آوای مرغابی‌ها</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>نجوای نسیم و برگ</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>نیمکت</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>پروانه</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>قطره‌ای لبخند</strong></span><br /><br /><span style="font-size: large;"><strong>و دیگر هیچ...</strong></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-367836687549907010?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-75676221621779737742005-12-15T12:07:00.001+01:002010-01-25T12:24:16.477+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;"><strong>نگاهی به داستان کوتاهِ فرهنگنامه‌ی روسی، نوشته‌ی خانم بهاره خلیقی</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">برای خواندن داستان اينجا را کليک کنيد.<br /></div><div style="text-align: justify;">فرهنگنامه ی روسی حدیث زن حامله ای ست که در غروبی گرم، از کار روزانه عازم خانه است ـ با کتاب قطور فرهنگ نامه ی روسی در زیر بغل. سنگینی کتاب، خسته گی کار، گرمای کُشنده و شلوغی داخل اتوبوس و شکم پنج ماهه ی زن، امانش را بریده و چه بسا از زندگی سیرش کرده است.<br /></div><div style="text-align: justify;">تا به خانه می رسد، باید آستین بالا بزند و آشفته گی ها را سر و سامان بخشد: مهسا در توالت منتظر <span style="color: red;">مادر</span> است تا بشویدش، اتاق ها منتظر <span style="color: red;">زن خانه</span> اند تا دستی به سر و گوششان کشیده شود؛ رسیدگی به آشپزخانه و پختن غذا و سیر کردن شکم اهل خانه که از <span style="color: red;">وظایفِ طبیعی زنانه</span>! است و مو هم لای درزش نمی رود. <br /></div><div style="text-align: justify;">در برابر زن، مرد خانه قرار دارد که با شکم برآمده و <span style="color: red;">"چشمهای دوست داشتنی بی حالت" </span>با کمال خونسردی، لم داره روی مبل و به تلویزیون خیره شده است.<br /></div><div style="text-align: justify;">در پایان، تلویزیون خاموش است، مهسا خوابیده و زن خود را آرایش کرده تا دلبری کند؛ اما مرد پیش تر خوابش برده است.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در <strong>فرهنگنامه ی روسی</strong> نویسنده به فضایی قدم می نهد که به خوبی می شناسدش و به یاری نثری قوی و تلخ آن را در برابرمان باز می گشاید؛ به طوری که ما، گرمای طاقت فرسای داخل اتوبوس را احساس می کنیم و جوشش داغ قطرات عرق بر پیشانی زن را می بینیم، بوی گندِ توالت را استنشاق می کنیم و با زن عُق می زنیم، از آشفته گی خانه کلافه می شویم و از سنگینی شکم زن، کمرمان به درد می آید. همچنین از بی توجهی مرد کُفری می شویم، به طوری که، در مقام هم دردی با زن، دلمان می خواهد سر او را به دیوار بکوبیم؛ اما زن این کار را نمی کند. زن که در آینه ی حمام خود را زنی می بیند <span style="color: red;">33 ساله، خسته، با چشمانی ميشی و شکمی وحشتناک.</span> و حتا بعد از حمام گرفتن هم <span style="color: red;">خستگی</span> اش در نمی رود، ناگهان احساس می کند که عصبانی نیست و عشوه آغاز می کند: <span style="color: red;">دست کشيدم روی بازوهاش و صورتم را نزديک بردم . </span><span style="color: black;">با این</span> وجود مرد به او بی توجه است: <span style="color: red;">بلند شدم. گردنش را بوسيدم صورتش رفت توی يقه ام. يک لحظه بود فقط يک لحظه. بلند شد رفت. سر جام خشک شده بودم.</span> اما زن حاضر به عقب نشینی نیست: <span style="color: red;">لباس خواب جديدی خريده بودم. آباژور را روشن کردم و موها را زيباترين مدلی که بلد بودم بستم . کمی عطر را با کرم قاطی کردم و ماليدم زير گردنم . بالای سينه هام . آرام خزيدم طرفش.</span> و در پایان مرد بی آن که زن را دیده باشد، می خوابد. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پیش تر گفتم که مای خواننده از بی توجهی مرد کُفری می شویم، به طوری که، در مقام هم دردی با زن، دلمان می خواهد سر او را به دیوار بکوبیم. اتفاقی که با حضور مزاحم نویسنده هرگز رخ نمی دهد و داستانی که می رود تا به انفجار خشماگین زن منتهی گردد، به مجرای سازش و کُرنش درمی علتد، و زنِ خسته، کلافه و عاصی را به همسری مهربان، نجیب، پُرکار و تسلیم بدل می سازد. نویسنده فراموش می کند که در یکایک کلمات داستان به روابط حاکم بر آن خانه اعتراض کرده است، فراموش می کند که زن در آینه ی حمام جز بیزاری چیز دیگری مشاهده نکرده، که خود نتیجه ی بلافصل همان رابطه ی نابرابر است، و با حضور و دخالت مخرب خود موجب تغییر روند طبیعی داستان می شود. پس زن نه فقط اعتراض نمی کند که نقش قربانی را نیز به عهده می گیرد، همان قربانی ای که مقدر است، برای نجات بشریت، خود را به پای خدایان فدا کند. زن ـ قربانی نیز خود را به پای خانواده فدا می کند تا کانون گرم! آن همچنان گرم بماند!<br /></div><div style="text-align: justify;">کاش نویسنده قدم به حریم داستان نمی گذاشت؛ آن وقت شاید زن، پس از پایان آن روز سخت، از فرط خسته گی چون مُُرده بر تخت می افتاد، و مرد، که هرگز کسی جز خود را ندیده و به خواسته ای جز خواسته ی خود ارج ننهاده، غرولند می کرد که چرا موهای زن آشفته است و گردن و سینه ی مرمرينش عطرآگین نیست. شاید پا فراتر می گذاشت و از زن، بدون در نظر گرفتن شکم پُر او، تقاضای هم خوابه گی نیز می کرد؛ عملی که شايسته ی کاراکتر مردانه ی اوست. شايد داستان در همين جا پايان می پذيرفت، اما تاثير تلخ تجربه ی خوانش آن بی ترديد تا مدت ها بر روحمان سنگينی می نمود.<br /></div><div style="text-align: justify;">با این همه داستان کوتاه <strong>فرهنگنامه ی روسی</strong>، در آشفته بازار وبلاگ نويسي، از معدود داستان هايی ست که ارزش خواندن و دوباره خواندن را داراست. با آرزوی موفقیت بیش تر برای <strong>خانم بهاره خلیقی</strong>.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>دوستانِ خوبم در وقتِ انتشار این نقد نقطه نظراتی داشتند که به جهتِ جذابیتِ آن‌ها اقدام به باز انتشارش کردم.</strong><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">نويسنده: علي اكبر كرماني يكشنبه، 27 دى 1383، ساعت 4:42 <br /></div><br />سلام . من هيچ وقت اول نمی شوم تا حرف اولی بزنم جز اينکه با ديگران همراه شوم و يا حرفشان را تکرار کنم . اما خالد درست گفته بود و شايد ... پايدار باشی<br />E-mail: kermanialiakbar@gmail.com URL: kermanialiakbar.blogspot.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div><br />نويسنده: شهرزاد قلي زاده چهارشنبه، 2 دى 1383، ساعت 22:8 <br />سلام آقای مهاجر. از نقدهایی که برای سه داستانم نوشتید، ممنونم. در حال مطالعه مطالب وبلاگتان هستم. باز هم خدمت می رسم.<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.kimia110.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: دیوار برلین سه شنبه، 17 آذر 1383، ساعت 16:40 <br />هی خواستم چیزی نگم ولی نشد. این (سورا) رو می گم. ما که هیچی از حرفاش نفهمیدیم. فقط یه مشت اسم و اصطلاح بلغور کرده. شایدم خالی بنده،مثل براهنی. اونم خالی بنده. خیلی خالی می بنده. هی اسم این و اونو بلغور می کنه که برای حرفای بی سر و ته اش شناسنامه بتراشه. بیچاره گلشیری، چه قدر از دست این براهنی شکار بود. حالا اینم مثل اون شده. البته از نوع کوچولوش. در هر صورت آقای مهاجر لطف کن، اگه سر در آوردی از حرفاش و فهمیدی که داره چی می گه، برای ما بی سوادا هم ترجمه کن. ممنون<br />E-mail: وارد نشده است URL: divar_berlin.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div><br />نويسنده: sora جمعه، 13 آذر 1383، ساعت 15:57 <br />به هر حال پيچيدگی ها در ذهن ما هستند که پيچيده تر و يا بازتر خواهند شد/ درباره اينکه يک بعدی ديده ام راستش از جمله بندی شما چيزی دستم نيامد چون در خيلی موارد به اينکه متن دارای هزاران بار تاويلی ايت و متافزيک حضور دريدا توضيح دادم اما اگر منظورتان به داستان است بايد بگويم من تنها اشاراتی به خيل عظيم نشانه های درون و بيرون متنی کردم که قابل تعميم است و .../ داستان مورد نقد شما را قبلا خوانده بودم و فکر می کنم هم با خود نويسنهد صحبت کرده بودم. اما من فکر می کنم اينکه اگر نويسنده وارد داستان نمی شد درست نباشد اين يکی از مشخصات اين داستان است که معنايش را کامل می کند. در پناه حق و باز هم سپاسگذارتان هستم <br />E-mail: وارد نشده است URL: وارد نشده است <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div><br />نويسنده: sora جمعه، 13 آذر 1383، ساعت 15:47 <br />شايد جهان های ديگر متنی را با ارجاهات درون متنی و بينامتنی برخاسته از دل نشانه شناسی و گاه هرمونتيکی ( تاويلات) را بازگشايی می کند که باز هم در راستای موازی با جهان متن شکل می گيرد نه رفع ابهامات. بنابراين من فکر می کنم اگر بخواهمی با هر طريقی چه نقد و چه نشانه شناسی داستان را رفع ابهام کنيم يا به قولی( ابرها را بزداييم) کاری عبث خواهد بود چرا که مطلقی برای معنا ها و ادراکات وجود ندارد و بايد قائل به يک سری چيزهای مطلق هم از جانيب متن و هم از جانب مخاطب باشيم.<br />E-mail: وارد نشده است URL: وارد نشده است <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div><br />نويسنده: sora جمعه، 13 آذر 1383، ساعت 15:44 <br />درود از نوشته هايتان درباره نوشته ام سپاس/ و همين طور متن عارف وارتان./ دراين باره بايد چيزی را بگويم که نقد به نظر من به رفع ابهامات داستان کمکی نمی کند در واقع نقد با تحيلی کردن متفاوت است در نقد ما با معنا در دل واژگان روبرويم يعنی شايد بتوان گفت نقد همان طور که از ريشه ناميش پيداست ؛ بهينه گزينی است. بحث ارزشگذاری مطرح می شود و راه فرماليستها تا حدودی ارزش گذاری و چيدمانهای ساختاری را برطرف کرده است اما علم هرمونتيک که از تحيلی و تفسير می آيد<br />E-mail: وارد نشده است URL: وارد نشده است <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: reza پنجشنبه، 12 آذر 1383، ساعت 19:50 <br />سلام دوباره بر تو کامنتت آنقدر خوشحالم کرد که وسوسه شدم بیایم و تشکر کنم در مورد نقدی که نوشتی بر616 نظری نمی دهم چون نباید توضیح بدهم و باید جنبه داشته باشم فقط یک چیز دوست من باز هم از تو درخواست می کنم بیایی و بخوانی و بگویی تا پیشرفت کنم با تشکر<br />E-mail: rezakarimian@gmail.com URL: ghese-goo.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: reza پنجشنبه، 12 آذر 1383، ساعت 12:31 <br />سلام بر امير مهاجر دوست عزيز با نويسنده ی داستان کم و بيش( از طريق خواندنش) آشنا هستم داستان مذکور را بايد در زمره ی داستان های زنانه و بصورت زيرکانه ای فمنيستی به حساب آوردو به نظر من تحت تاثير رمان دفترچه ی ممنوع اثر آلبا دسس په دس نويسنده ی ايتاليايی است( گرچه نمی دانم آيا خانم خليقی اين رمان را خوانده اند يا نه؟) به نظر من اينگونه رمان ها يا داستان ها از نظر مخاطب توفيقی نمی يابند مگر اينکه نويسنده با هوشياری کامل از جانبداری شخصی از کاراکتر های داستان بپرهيزد... با تشکر از شما دوست گرامی که با صبر و حوصله به بررسی داستان ديگر دوستان وبلاگ نويس می پردازيد و به قول خالد باقی بقايت<br />E-mail: rezakarimian@gmail.com URL: ghese-goo.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: سهراب رحيمي پنجشنبه، 12 آذر 1383، ساعت 1:35 <br />امير جان مثل اینکه لینکت اشکال دارد. یک نگاهی بهش بینداز. مجبور شدم همه ی اسم وبالگت را بنویسم تا وارد بشم. و ممنون از نظرت. با مهر فراوان و با بزرگترین آرزوها برای تو!<br />E-mail: robinmail1@yahoo.com URL: sorab1.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: مريم رييس دانا چهارشنبه، 11 آذر 1383، ساعت 20:20 <br />سلام .خيلی طول کشيد تا اين جا را پيدا کردم چون error می داد . آيا هنوز با صفحه وبلاگ من مشکل داريد . مطلب را می خوانم و دوباره می آيم .<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.ayandegi.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: بهاره خلیقی چهارشنبه، 11 آذر 1383، ساعت 19:22 <br />حق با شماست داستان پليور خاکستری را به عمد در وبلاگ گذاشتم تا نقد بشه و نظر دوستان رو در مورد داستانی که فقط اطلاعات ميده و حرکت داستانی و عمل داستانی نداره را بدونم درواقع اين داستان در دوران جاهليت نوشته شده و من از نوشتن صحيح چيز زيادی نمی دانستم.<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.mabhot.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: سهراب رحيمي چهارشنبه، 11 آذر 1383، ساعت 3:53 <br />استاد عزیزم سلام . فقط خواستم عرض ادبی کرده باشم. در ضمن من هم به روز شدم. برایت آرزوی سلامتی و به روزی و پیروزی دارم. قربانت. سهراب<br />E-mail: robinmail1@yahoo.com URL: sorab1.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: شهرام عدیلی پور سه شنبه، 10 آذر 1383، ساعت 1:45 <br />امير عزيز با عرض معذرت چون تکه ای از نوشته ام در کامنت اول نگرفته است ؛ همان قسمت را دوباره اين جا می آورم : « سلام امیر جان . داستان زیبایی ست ؛ قبلن خوانده بودم اش و این بار هم به لطف نظر ات و نکات خوبی که اشاره ..... » لطفن قسمت داخل گيومه را به قسمت اول کامنت اضافه کن . پيروز باشی.<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.shahbara.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: شهرام عدیلی پور سه شنبه، 10 آذر 1383، ساعت 1:39 <br />.... . و به نظر من اتفاقن نویسنده در این داستان خیلی جانب احتیاط را نگه داشته و تا آن جا که می شده در داستان دخالت نکرده و فقط تصویر گر واقعیتی بوده و بقیه را به مخاطب واگذارده و همین حسن داستان ست بر خلاف بسیاری از داستان ها ( مثلن عادت می کنیم زویا پیرزاد که در آن جا نویسنده مجال نفس کشیدن به آدم نمی دهد ) و این با توجه به زن بودن نویسنده و هم ذات پنداری ای که با قهرمان داستان اش می تواند داشته باشد فوق العاده دشوار است و به این صورت قابل ستایش . در ضمن با همین فاصله ای که نویسنده بین خود و داستان اش ایجاد کرده و بر خلاف نظر تو در داستان دخالت نکرده ؛ در پی آن نیست که مرد داستان را بکوبد و به زیر تیغ انتقاد بگیرد که اگر این گونه می شد شبیه داستان هایی می شد که دچار تب تند فمنیسم آبکی و افراطی وطنی هستند و با مرد ستیزی افراطی تیغه ی دیگر قیچی زن ستیزی سنتی را می سازند و می افتند به جان انسان های بی گناهی که به ناخواست خود مرد یا زن شده اند و جنگ زرگری ای را دامن می زنند که به دعواهای حیدری - نعمتی شباهت دارد و تنها محافل قدرت از آن بهره می برند و بس .<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.shahbara.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: شهرام عدیلی پور سه شنبه، 10 آذر 1383، ساعت 1:38 <br />کرده ای دوباره خواندم اما به نظرم این نقد کمی دچار تناقض ست : مگر نمی گویی که از بی توجهی مرد کفرمان در می آید و دل مان می خواهد سر اش را در مقام هم دردی با زن به دیوار بکوبیم ؟ و مگر تمام این نقد در ستایش این زن و هم دردی با رنجی که می کشد نیست ؛ پس چرا در پایان می گویی کاش پایان بندی به گونه ای دیگر می شد و مرد به کام خود می رسید ؟( یعنی می خواهی پایان بندی داستان تراژیک تر شود و چهره ی مرد منفی تر ؟ ) در واقع باید می گفتی کاش زن تسلیم نبود و خود اش را در اختیار این مرد بی تفاوت و سرد نمی گذاشت ؛ درست است ؟ این گونه نظری که داشته ای تامین می شود . و البته داستان به همین شکل؛ پایانی به مراتب تلخ تر از چیزی دارد که شما می گویی و تاثیر این تلخی یقه ی آدم را ول نمی کند....<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.shahbara.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: کتایون آموزگار دوشنبه، 9 آذر 1383، ساعت 21:9 <br />ضمنا وبلاگم به روز است. <br />E-mail: وارد نشده است URL: kata.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: کتایون آموزگار دوشنبه، 9 آذر 1383، ساعت 12:55<br />آقای مهاجر عزيز. از ديدن نامتان در صفحه ی پيامها خيلی خيلی خوشحال شدم و از يادداشتی که گذاشتيد هم همينطور. داستان فرهنگنامه روسی را خوانده ام و با نظر شما کاملا موافقم.<br />E-mail: وارد نشده است URL: kata.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: پيام‌آوران(سگال) شنبه، 7 آذر 1383، ساعت 10:31 <br />سلام دوست گرامی/تحليل جنابعالی را از داستان فرهنگ نامه روس خواندم و برای دقت بيشتر به وبلاک مورد نظر رفتم منتها متنی در اين باره نديدم ولی لازم بود پيامی به تحليل برايشان بگذارم که ناشی از مضمون داستانی بود که جنابعالی تحليل نموديد/پاينده و سرفراز باشی<br />E-mail: وارد نشده است URL: www.sagal.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: ناصر غیاثی شنبه، 7 آذر 1383، ساعت 9:21 <br />دو سه جمله ای برایت نوشته ام، در صفحه ی پیام های رقص. بازهم ببینم ات.<br />E-mail: وارد نشده است URL: وارد نشده است <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: آشوب رمزها جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 20:15 <br />کاملن موافقم. نظرتان منافات اصولی با نظر من ندارد. تا نظر بهاره چه باشد....<br />E-mail: وارد نشده است URL: khaledrasulpur.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: امیر مهاجر سلطانی&nbsp;جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 18:32 <br />دوست عزیزم، آشوب رمزها، ممنون از نقدی که بر نقد من نوشته ای. این ها که تو می گویی که در داستان هست و بخشی از آن هم هست، من نیز قبول دارم. من هم می بینم که زن نجیب و پاک است. سوآل من هم در همین بخش است. چرا زن چنین مردی باید همیشه نجیب باشد؟ آیا نجابت یعنی سر توی زندگی داشتن و سختی ها را دیدن و بی خیالی ها و حتا گاه بی غیرتی های مرد را دیدن و دم نزدن؟ این نجابت است؟ من اسم این را نجابت نمی گذارم. این همان مطیع بودن و سر به راه بودن است. همان مرغ خانه گی بودن ایده آل مرد شرقی. و مرد شرقی، مثل همان مرد همسایه، هر غلطی که دلش میخواهد می کند و کسی به نجابتش شک نیز نمی کند. چون جامعه جامعه ی مردسالار است و تعابیر نیز با فرهنگ مردسالاری همخوان شده است. به همین جهت من معتقدم که این داستان با آن که زن نوشت است، بدجوری بختک سایه ی مردسالاری ـ طرز نگاه به موجودی به نام زن ـ بر اندام آن سنگینی می کند. تا نظر دیگران چه باشد.<br />E-mail: وارد نشده است URL: aamohajer.persianblog. com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: آشوب رمزها جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 17:24 <br />او می داند که بنیان جامعه ویران است. می داند که مردش، قطره ی ناچیز( و دوست داشتنی ای)از دریای بلاهت هاست. می داند که او هم خطایی ندارد. او هم اسیر بیداد است هر چند که در ظاهر نقش کارگزار بیداد را به عهده دارد. همه چیز از پیش ساخته و پرداخته شده است./توصیف و حرکت در این داستان عالی است. با فضای عصبی روایت می خواند. داستان، نیز خوب گسترش میابد./ چرا نباید به نام داستان دقت کنیم؟/ به قول خود بهاره: آقای مهاجر و نویسنده ی داستان موفق باشند./ شاد!<br />E-mail: وارد نشده است URL: khaledrasulpur.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: آشوب رمزها جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 17:23 <br />&nbsp;دانایی شوربختی عظیمی ست چرا که باید به جای دیگران هم بدانی! و به جای آن ها هم بیندیشی! و ببخشی شکست و خفتشان را. پس خودت؟ و این حدیث آنان است: نویسنده روشنفکر است. من کتاب قطور فرهنگ روسی را استعاره ی (احتمالن ناخواسته) ای می دانم از دانسته های تلنبار شده ی به درد نخوری که روشن فکر جهان سومی در کوی و برزن شهر و دیارش یدک می کشد و نهایتن و بعد از برنبستن طرفی و نیافتن کورسوی امیدی جلوی در توالت رهایشان می کند و همان جا هم بالا می آورد. ظالم و مظلومی وجود ندارد. همه در چرخه ی بسته ی خستگی ها و عرق کردن ها و هدر دادن فرصت ها و نشناختن هم و در گنداب بیهودگی دست و پا زدن ها گرفتارند. و روشنفکری که می فهمد و نمی داند چه کند ( و شاید کاری هم نشود کرد) چاره ای ندارد جز ذره ذره آب شدن و آب شدن و آب شدن<br />E-mail: وارد نشده است URL: khaledrasulpur.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: آشوب رمزها جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 17:22 <br />داستان را زن تیزبینی روایت می کند که شدیدن در فشار روزمره گی ها و حس های سیخ شده اش دست و پا می زند. زن بسیار فهیم و فرهیخته است. حساس است. بیرون منزل کار می کند. در خانه هم که همین طور. تمنا های عاشقانه اش را که توسط مردش بی جواب می ماند در خود فرو می خورد اما در مقابل نگاه ها ی هیز و نفس های تو گوشی و عطر غلیظ مرد همسایه نیز مقاومت می کند. در نهایت هموست که می فهمد مرد را.( گفتم : نگرانی . گفت : نه چيز مهمی نيست . موهاش کم پشت شده بود و صورتش کمی چاق . شکم آورده بود و چشمهای دوست داشتنی اش بی حالت . دست کشيدم روی بازوهاش و صورتم را نزديک بردم .... گردنش را بوسيدم صورتش رفت توی يقه ام . يک لحظه بود فقط يک لحظه.) مرد دیری ست که افتاده. شکست خورده. زن هنوز هم سر پاست اما در آستانه ی فرو ریختن:( گيره ی موها را باز کردم و پرت کردم توی تاريکی . چند تا رژ چپ شد و افتاد زمين......) زن شکست مردش را فهمیده و می داند که او هم چون خودش قربانی است و از همین روست که عاشقانه دوستش دارد و می بخشدش<br />E-mail: وارد نشده است URL: khaledrasulpur.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: آشوب رمزها جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 17:21 <br />بنا بر این من چیزی به نام نیت و منظور نویسنده را قبول ندارم. گاه می مانم چه جواب دهم به دوستانی که داستانی را ( مثلن از من) می خوانند و می پرسند منظورت چیست؟ منظور نویسنده همان است که خواننده می فهمد نه آن چه خود در نظر دارد. دیگر آن زمان گذشت که نویسنده را فعال ما یشا و خودآگاه کاملی می دانستند که با نیت قبلی پشت میزش می نشیند و پیام خاص یا نیت از پیش ساخته ای را در قالبی ادبی می ریزد و هدفی ورای متن دارد که بنا بر تعهد و رسالتی نامعلوم باید به خیل خواننده گانش تحویل دهد. حالا نه تنها نویسنده هم مثل خواننده اش سر در گم و غرق تعلیق معنا و تکثیر متن است که حتا وجودش هم به عنوان یک طرف حقوقی ارتباط مورد انکار قرار می گیرد. تو در داستان بهاره نفرت از مرد دیده ای و می خواهی سرش را به دیوار بکوبی اما من عشقی بی پایان به مرد دیدم. و دلم سوخت برایش.<br />E-mail: وارد نشده است URL: khaledrasulpur.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: آشوب رمزها جمعه، 6 آذر 1383، ساعت 17:20 <br />امیر عزیز (می بینی که دیگر لقبی به کار نمی برم، اما عزیز، دوستت دارم و قبولت دارم که این طور خطابت می کنم. به هر حال بر خلاف آن یکی که رنجید و ناچار به تعطیل حجره اش شد، من سر و مر و گنده می مانم و درس عبرت می گیرم!)/ کار بسیار ارزنده ای کرده ای با خوانش دوباره ی داستان بهاره که من خیلی وقت است دارم داد می زنم که داستان تابناکی ست و باید خوانده شود. خوشحالم که توانسته ام به نظر تیز بین تو برسانمش./ زیباترین داستان بهاره است. و یکی از بهترین داستان هایی که در( به قول تو) آشفته بازار وبلاگ ها خوانده ام. می خواستم در باره اش بنویسم که تو زحمتش را کشیدی./ نکات خیلی جالبی را اشاره کرده ای که من تکرارشان نمی کنم. چند نکته که اشاره نشده: اول این که داستان به تعداد خواننده هایش نوشته می شود. یعنی تاویل هر خواننده، یکه است و در نتیجه نویسنده هم یکی از خوانندگان متن داستانی اش است و بسا نکات که نویسنده نداند در داستانش هست و دیگری و دیگران بدانند و بیابند.<br />E-mail: وارد نشده است URL: khaledrasulpur.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div>نويسنده: بهاره خلیقی پنجشنبه، 5 آذر 1383، ساعت 20:41 <br />از دقت و نقد تيز بينانه شما بر روی داستانم متشکرم دوست گرامی. <br />E-mail: وارد نشده است URL: www.mabhot.persianblog.com <br /><div style="text-align: center;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-7567622162177973774?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-40234635744619100502004-12-09T16:25:00.004+01:002010-01-25T11:08:01.905+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">تا سوار شد گفت: «لعنتی‌ها اعتصاب کرده‌ن.» <br /></div><div style="text-align: justify;">مَست بود و بُطریِ ودکایی تو دستش بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاهش کرد. پُرسید: «کجا؟»<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S0z07HDX5wI/AAAAAAAAANo/HHB2ReLZUuk/s1600-h/regn1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S0z07HDX5wI/AAAAAAAAANo/HHB2ReLZUuk/s320/regn1.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر جرعه‌ای نوشید. گفت: «بیش‌تر از یه ساعته منتظرم.» بعد با پُشتِ دست لب‌هاش را پاک کرد: «میدون فِرولوند.» و در را بست.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده با سر اشاره کرد به بُطری: «بهتره درشو ببندی.» بعد تاکسی‌متر را روشن کرد و از پارک آمد بیرون.<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر مُفش را کشید بالا. گفت: «فقط بلدن مالیات بگیرن، لعنتی‌ها! زورشون میاد یه تیکه کاغذ پاره بچسبونن به ایستگاه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">داشت بُطری را می‌گذاشت لای پاهاش.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاهش کرد. گفت: «درشو ببند!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر دست کشید به موهای خیسش. گفت: «فکر می‌کنی کاری از پیش ببرن؟» بعد کفِ دستش را مالید به شلوارش: «چه هوای گُهی!» و نگاه کرد به راننده که موهای سیاهش ریخته بود رو پیشانیش. گفت: «فکر می‌کنی این دفه کاری از پیش ببرن با اعتصابشون؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده زیرچشمی بُطری ودکا را می‌پایید. گفت: «مواظب باش نریزه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر گلوی بُطری را گرفت تو مُشتش: «نگران نباش!» بعد گفت: «صد کُرون* می‌دم... موافقی که؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاهش کرد: «می‌بینی که تاکسی‌مترو روشن کرده‌م.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر گفت: «خُب، می‌تونی خاموشش کنی...» و شانه انداخت بالا. بعد بُطری را برداشت و جُرعه‌ای نوشید. گفت: «من صد کُرون دارم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده از تو آینه‌ی بغل نگاه کرد به اتومبیلی که می‌خواست سبقت بگیرد. گفت: «بهتره بُطری رو بذاری تو جیبت.» بعد گفت: «هر وقت شد صد کُرون، پیاده‌ت می‌کنم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر با صدای بلند گفت: «باید منو برسونی میدون فِرولوندا!» و بُراق شد تو صورتِ راننده.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاهی انداخت به بُطری ودکا که هنوز تو دستِ مُسافر بود. گفت: «بی‌خود سر و صدا راه ننداز. کرایه‌ت بیش‌تر می‌شه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر بُطری را تو مُشت فشرد. بعد زُل زد به شماره‌های قرمزِ تاکسی‌متر. گفت: «یارو دوچرخه سواره می‌گفت اعتصاب از دیشب ساعتِ دوازده شروع شده... راسته؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده شانه انداخت بالا: «منم تازه خبردار شده‌م.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر باز دست کشید به موهاش. گفت: «چه هوای گُهی! یخ کردم.» بعد رو کرد به راننده. گفت: «برا شماها که بد نشد، ها؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاه کرد به بُطری که لای پاهای مُسافر بود. گفت: «نریزه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر جُرعه‌ی دیگری نوشید. بعد به سکسکه افتاد. گفت: «شما عَرَبا خوب فهمیده‌ین چه جوری می‌شه پول درآورد تو این مملکت!» بعد سرش را بُرد جلو، خیره شد به شماره‌های تاکسی‌متر و گفت: «درست می‌بینم؟ هشتاد و چاهار کُرون شده تا این جا؟» باز سکسکه کرد. گفت: «نکنه خیال کردی خیلی مَستم؟ نقشه کشیدی لُختم کنی، ها؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده کشید کنار جاده و زد رو تُرمُز. گفت: «زیاد وِر بزنی، همین جا وسطِ اتوبان، می‌ندازمت پایین.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«اون وقت یه اوره** هم گیرت نمیاد.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«همه‌شو ازَت می‌گیرم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر نگاه کرد تو چشم‌های راننده. بعد دست کرد تو یکی از جیب‌های شلوارش و اسکناس مُچاله شده‌ای درآورد. گفت: «همه دارایی‌م همینه که می‌بینی.» و باز جُرعه‌ای نوشید.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاه کرد به اسکناس صدکرونی که تو دستِ مُسافر بود. گفت: «بُطری رو بذار تو جیبت!» و زد رو یکی از دُکمه‌های تاکسی‌متر. بعد از تو آینه‌ی بغل جاده را پایید. گفت: «یادت باشه دفه‌ی دیگه که خواستی سوار تاکسی بشی، همون اول طی کنی.» و راه افتاد.<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر فرو رفت تو نرمیِ صندلی و سرش را تکیه داد به پشتی و نگاه کرد به شماره‌های تاکسی‌متر که رو عددِ 87 ثابت مانده بود. بعد زُل زد به حرکتِ یک‌نواختِ برف‌پاکن‌ها. پرسید: «عَرَبی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده رو به رو را نگاه کرد. گفت: «نه!» و راند به سمتِ راست تا از بزرگراه خارج شود.<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر جُرعه‌ای نوشید. گفت: «من فنلاندیم.» و باز به سکسکه افتاد: «بیش‌تر از بیست و پنج ساله تو این مملکتِ نِکبَتی دارم جون می‌کنم...» بُطری را گذاشت لای پاهاش: «ملوان بودم. همه جا رفته‌م. همه جای دنیارو دیده‌م. آفریقا، آمریکا، استرالیا... حتم دارم تو مملکتِ تو هم بوده‌م.» و باز نگاه کرد به موهای پُرپُشت و سیاهِ راننده. گفت: «چرا وِل کردی مملکتت رو؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">راننده گفت: «مواظبِ بُطری‌ت باش، نریزه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر جُرعه‌ای نوشید: «پرسیدم چرا وِل کردی مملکتت رو؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده گفت: «نمی‌دونم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر خندید. گفت: «همیشه این جوریه. یهو می‌زنه به سرت و راه می‌افتی. کجا؟ معلوم نیست. تنها چیزی که معلومه اینه که یهو می‌بینی نمی‌تونی بند بشی سرِ جات. می‌بینی انگار باید راه بیفتی... و راه می‌افتی. بعد که کار از کار گذشت... حالا بگو ده سالِ بعد... اون وقت می‌فهمی چه گُهی خورده‌ی. اون وقته که می‌گردی دنبالِ دلیل. اونم برا این که خودتو راضی کنی... راضی کنی که اشتباه نکرده‌ی. درست می‌گم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده زد رو تُرمُز. گفت: «رسیدیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر سکسکه کرد: «جوابمو ندادی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده گفت: «کار دارم!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر جُرعه‌ای نوشید. بعد به سُرفه افتاد. گفت: «گفتم که... شما عَرَبا به تنها چیزی که فکر می‌کنین پوله...» و اسکناسِ تو مُشتش را گرفت طرفِ راننده. گفت: «ده کُرونشو پَس بده!»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده نگاهش کرد: «انگار یادت رفته چه قدر طی کردیم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر درِ بُطری را بست و آن را گذاشت تو جیبِ بغلش. بعد در را باز کرد و یک پاش را گذاشت بیرون. گفت: «سه کُرون هم دارم انعام می‌دم بهت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده بنا کرد به صاف کردنِ اسکناس. گفت: «انگار یادت رفته... خودت گفتی صد کُرون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر بسته‌ی سیگاری از جیبش درآورد: «یالا، ده کُرون رَد کن بیاد!» و سیگاری آتش زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده اسکناس را گذاشت تو کیفش. بعد یک سکه‌ی ده کُرونی از تو زیرسیگاری برداشت و گذاشت کفِ دستِ مُسافر.<br /></div><div style="text-align: justify;">مُسافر سکه را گذاشت تو جیبِ شلوارش. گفت: «خیال کردی می‌تونی سَرَم کُلاه بذاری، لعنتی!؟» و در را بست.<br /></div><div style="text-align: justify;">راننده دست دراز کرد از تو داشبُرد پاکتِ سیگارش را درآورد. بعد نگاه کرد به مَردِ مُسافر که با شانه های خمیده، در باران می‌رفت. <br /></div><div style="text-align: justify;">ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ<br /></div><div style="text-align: justify;">* کُرون: واحدِ پولِ سوئد.<br /></div><div style="text-align: justify;">** اوره: یک صدمِ کُرون.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-4023463574461910050?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-8686519036916465172004-10-28T14:07:00.002+02:002010-01-25T11:08:19.005+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">امروز آسمان صاف است و آفتابِ روشن و نشاط آور به شهر زندگی پاشیده؛ با این وجود، شبنمِ یخ زده‌ی شبِ پیش، با سماجت به تنِ گیاهان چسبیده است.<br /><br />آفتابِ پاییزیِ این جا بیش تر روشنی می‌پاشد و کم تر گرمابخش است، و اگر با باد همگام شود پوستِ تنت را می ترکاند و به خانه می‌راندت تا در قابِ پنجره‌اش بایستی و از پشتِ شیشه‌ی دو جداره‌ی آن زیباییِ روشنِ آفتابش را تماشا کنی.<br />امروز اما از باد خبری نیست، و در شهر جا به جا آدم ها را می بینی که در آفتاب نشسته اند و با چشم های بسته به خورشید خیره شده‌اند.<br />چشم‌هات را که رو به خورشید می‌بندی جهان آتش می‌گیرد، و گرما، قطره قطره، از منفذهای پوستِ سرمازده‌ی صورتت و از نازکیِ پلک‌هات به درونت فرومی‌چکد؛ و درمی‌یابی که هوا مادرِ همه‌ی چیزهاست. <br />این سرزمین به تدریج به تو می‌آموزد که هوا همان فرهنگ است، همان تاریخ است، همان جغرافیاست. <br />در این جا آفتاب قطره قطره می‌بارد و آدم‌ها در طولِ قرون دریافته‌اند که آن را قطره قطره بنوشند، و نه با پوستِ تن که با جان بنوشند. در این جا آدم‌ها دریافته‌اند که خدا همان آفتاب است، و پرستشِ آفتاب همانا پرستشِ خداست. و هر تابستان تن‌های عریانشان، با سخاوتی بی‌کران، به بارگاه روشنِ خدا هدیه می‌شود.<br />و حالا پاییز است و قطره‌ای آفتاب اگر ببارد نعمت است و باید قدرش زا دانست، و در حد امکان بیرون ماند و از آن بهره برد.<br />اکنون بیش از سه ساعت است که روز به ته رسیده و چراغ خانه‌ی همسایه‌ها روشن است و شهر آرام آرام در سرما و سکوت فرو می‌رود. تا ده دقیقه‌ی دیگر بسیاری از مغازه‌ها تعطیل خواهند شد و تنها برخی از خواربارفروشی‌ها باز خواهند ماند تا کسی اگر شیر خواست و یا هوسِ کرد نوشابه‌ای بنوشد و یا خُمارِ نخی سیگار بود، نیازش برطرف شود. و همه‌ی این‌ها ساعتِ ده شب پایان خواهد پذیرفت و پرده فرو خواهد افتاد. آنوقت فقط شهر خواهد ماند و سکوت و سرما، و شب‌زنده‌داران مست و راننده‌گان تاکسی و انتظار کشنده‌ی نزول مسافر.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-868651903691646517?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-84197662421841895372004-10-10T14:04:00.002+02:002010-01-25T11:08:47.323+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">هوا امروز آفتابی‌ست. ساعت ده و چهل دقيقة صبح است و من بيكارم و در خانه مانده‌ام‌ كه خود غنيمت است. چنين فرصت‌هايی در اين مملكت كمتر دست می‌دهد. سپيده كه می‌زند زن و مرد، كوچك و بزرگ از خانه بيرون می‌زنند و شب‌هنگام به خانه برمی‌گردند. ساعتی با هم‌اند. غذای ساده‌ای می‌خورند و بچه‌ها به اتاق‌های خود می‌روند و با كامپيوتر و يا پلی‌ايتيشن سرگرم می‌شوند و والدين فنجانی قهوه برمی‌دارند و می‌روند به اتاقِ پذيرايی و سرگرمِ تماشای تلويزيون می‌شوند و يا سرگرم خواندنِ روزنامة عصر. شايد هم چند كلمه‌ای بينشان رد و بدل شود. مثلا هوا سوژة خوبی برای گپ زدن است. صورت‌حساب‌های پرداخت‌نشده هم می‌تواند موضوعِ قابلِ توجهی باشد.‌ <br /><br />ساعت نُه وقت خواب است و تلفن زدن به ديگران مزاحمت محسوب می‌شود. دقايقی بعد از ساعتِ نُه چراغ كمتر خانه‌ای می‌سوزد و از كمتر خانه‌ای صدای موزيك می‌شنوی. <br />اكنون ساعت ده و پنجاه دقيقة صبح است. هنوز هوا آفتابی‌ست. و پنجره‌های رو به رو تاريك‌اند. همسايه‌ها رفته‌اند به دنبالِ همان لقمه‌نانِ معروفی‌ كه فرزندِ آدم، تا زنده است، محكوم است در پی‌اش یدود. شب‌هنگام دوباره خانواده دور هم جمع می‌شود. شامِ مختصری با هم می‌خورند و بعد هر كس مشغولِ كاری می‌شود تا ساعت بشود نُه و تا وقتِ خواب برسد و تا بخوابند و تا خود را برای فردا آماده كنند.<br />و اين‌ همه داستانِ خانواده‌هاست. مجرد‌ها، زن‌ها و مردهای تنها حديثِ ديگری دارند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-8419766242184189537?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-55590667326691579292004-01-09T13:58:00.003+01:002010-01-25T11:09:04.163+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">هوا ابری‌ست و باد تو تنِ درخت‌ها می‌پیچد و برگ‌های آتش‌گرفته، كه تا زردی هنوز فاصله دارند، فرو می‌ریزند. این جا سوئد است و پاییز این دیار عمری كوتاه دارد. دمی می‌وزد و سبزی و نشاط را با خود می‌برد و بعد زمستان می‌ماند و سرهای در گریبان و شانه‌های خمیده و نفس‌های یخ‌زده‌ی مردمانش. <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">زمستانِ سوئد انگار در جان و تن آدم‌ها ریشه دوانیده است. و گاه اگر لبخندی به نگاهت پرتاب می‌شود نه از سرِ مهربانی كه به عادت است. همه‌ی عناصر این خاك از یخ فرمان می‌برند. و آن گاه كه زیرِ تابشِ مهربان آفتابِ تابستان یخ‌های تن‌ات ذوب می‌شود شهر پر می‌شود از هیاهو و لبخند. در تابستان به هر كجا كه قدم ‌بگذاری صدای شادی می‌شنوی و صدای عشق. در تابستان همه عاشق می‌شوند در این دیار و یكشنبه‌ها پر می‌شود از عروس و داماد.<br /></div><div style="text-align: justify;">در تابستان همسایه‌های من نیز می‌خندند. عصرها وقتی به خانه برمی‌گردی می‌بینی كه بساطِ شامشان را چیده‌اند تو بالكن وِ در آرامشی نشاط‌‌آور غذا می‌خورند و شراب می‌نوشند و گپ می‌زنند با هم. و صدای خنده و شادی‌شان را گاه تا نیمه‌شب می‌شنوی.<br /></div><div style="text-align: justify;">همه‌ی این‌ها اما عمری كوتاه دارد و با اولین لكه‌ی ابری كه تو آسمان پیدا می‌شود و با اولین قطره بارانی كه فرو می‌چكد، دگرگون می‌شود. تابستان كه می‌رود خنده‌ها می‌میرند و شهر پُر می‌شود از اشباح تیره‌ای كه تو یقه‌ی لباس‌هاشان فرو رفته‌اند و بی آن كه چیزی بگویند با سرعت از كنارت می‌گذرند.<br /></div><div style="text-align: justify;">در زمستان آدم‌ها كمتر بیرون می‌روند و رستوران‌ها و كافه‌ها خلوت است. مردم در این فصلِ شش ماهه بیش‌تر ترجیح می‌دهند در خانه‌ بمانند. <br /></div><div style="text-align: justify;">و حالا دقایقی بیش به ساعتِ هفت باقی نمانده. هوا نیمه‌تاریك است و چراغ خانه‌ها روشن است و همسایه‌های من به خانه‌ بازگشته‌اند.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-5559066732669157929?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-57806713880416657432003-09-20T13:52:00.001+02:002010-01-25T11:13:50.007+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">اين جا مكانی‌ست كه من خلوتم را در آن می‌گذرانم. اتاقی كوچك در آپارتمانی سه‌واحده در قلبِ شهر گوتنبرگِ سوئد. در این اتاق كتابخانه‌ی كوچكی قرار دارد و میزی كه كامپیوترم را رویش گذاشته‌ام و پنجره‌ای دو جداره كه رو به جهان گشوده می‌شود؛ رو به خیابانی باريك و رو به دو دستگاه آپارتمانِ شش طبقه و چند پنجره كه هميشه بسته‌اند. پنجره‌هایی گاه روشن و گاه تاریك، گاه خالی و گاه سرشار. <br /><br />اكنون یك ساعت و نیم است كه بیستم سپتامبر آغاز شده. و همه‌ی پنجره‌ها خواب‌اند!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-5780671388041665743?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-60551334944784364462001-01-08T11:04:00.005+01:002010-01-25T11:14:18.170+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><strong>خیابان. خارجی- تاکسی. داخلی - شب</strong> یکی از شب‌های ماهِ ژوئن در شهرِ یوته‌بوری/ سوئد.<br /></div><div style="text-align: justify;">هوا گرم است و با وجودِ آن که پاسی از شب گذشته، هنوز شهر بیدار است و پُر رفت و آمد. <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S02ago_Ln1I/AAAAAAAAAOQ/OK62AXx_wps/s1600-h/barf.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S02ago_Ln1I/AAAAAAAAAOQ/OK62AXx_wps/s320/barf.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">تو پیاده‌رو، جماعتی دورِ خواننده‌ای دوره‌گرد حلقه زده‌اند، کمی آن‌سوتر دلقکی بر چارپایه ای ایستاده و با رفتار و حرکاتش مردم را می‌خنداند، حدودِ پنجاه متر دورتر شعله‌های آتش چهار مشعل تو هوا می‌رقصد.<br /></div><div style="text-align: justify;">تو رستوران‌ها و کافه‌بارها صندلی خالی پیدا نمی‌شود، همه می‌نوشند و با صدای بلند حرف می‌زنند و می‌خندند. از داخل صدای موزیک شنیده می‌شود.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">همه‌ی این نماها از زاویه‌ی نگاهِ راننده‌ی تاکسی دیده می‌شود. او مردی میانسال است با سیمای شرقی. شاید بیش از یک ساعت است که تو ایستگاه پارک کرده و همانطور که منتظرِ مسافر است، با چشم‌های خسته بیرون را می‌نگرد.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">چند جوانِ نیمه‌مست که در پیِ هم نهاده‌اند، با سر و صدای زیاد واردِ کادر شده و از کادر خارج می‌شوند. <br /></div><div style="text-align: justify;">چند قدم آن‌سوتر زوجی همدیگر را می‌بوسند.<br /></div><div style="text-align: justify;">صدای زنگ دوچرخه‌ای در زمینه شنیده می‌شود. لحظه‌ای بعد دوچرخه‌سوار واردِ شعاعِ دید راننده می‌شود؛ در دست سبدی رُز دارد، به اشاره‌ی مردی می‌ایستد. مرد شاخه‌ای رُز می‌خرد و آن را به زنی که کنارش ابستاده هدیه می‌دهد، بعد مبلغی به دوچرخه‌سوار می‌پردازد. دوچرخه‌سوار پول را تو جیبش می‌چپاند، بعد سوار شده، در حالی که زنگِ دوچرخه را به صدا در می‌آورد، از کادر خارج می‌شود.<br /></div><div style="text-align: justify;">پیرزنی مست، تلوتلوخوران وارد کادر می‌شود؛ به خواننده‌ی دوره گرد که می‌رسد می‌ایستد و همراهِ او شروع به خواندن می‌کند. لحظه‌ای بعد چند دختر و پسر از راه می‌رسند؛ با دیدن حلقه‌ی تماشاچیان به میانِ معرکه می‌آیند و از سرِ لوده‌گی می‌رقصند. پیرزنِ با دیدنِ جوان‌ها به هیجان آمده و پایکوبی می‌کند و با صدای بلند می‌خندد. <br /></div><div style="text-align: justify;">چند قدم آن‌سوتر و در مرزِ میان پیاده‌رو و خیابان، چند پلیس ایستاده‌‌اند، حواسشان به جوان‌هاست. پیرزنِ رقصان به طرفِ آنها‌ می‌آید و دستِ پلیسِ جوانی را گرفته و به رقص دعوتش می‌کند. پلیسی جوان در حالی که سعی می‌کند لبخند بزند، امتناع می‌کند.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>همان‌جا. [در ذهنِ راننده‌ی تاکسی]. شب</strong><br /></div><div style="text-align: justify;">راننده استارت می‌زند، لحظه‌ای مکث می‌کند، آنگاه گاز می‌دهد و دیوانه‌وار به پیاده‌رو و به داخل جماعت می‌راند. عده‌ای وحشت‌زده می‌گریزند، عده‌ای زیرِ دست و پا لگدمال می‌شوند و چند نفر نیز با تاکسی برخورد کرده و به سویی پرت می‌شوند. حالا راننده می راند به طرفِ پلیس ها و پیش از آن که آن ها از خود واکنشی نشان دهند، می کوبد بهشان و پرتشان می کند. راننده‌ی تاکسی سپس به طرفِ کافه‌بارها می‌راند. مشتری‌ها که تو محوطه‌ی تابستانی نشسته‌اند، به هر سو می‌گریزند. تاکسی میانِ مشتری‌های کافه‌بار جولان می‌دهد و آدم‌ها و میز و صندلی‌ها به هوا پرت می‌شوند. راننده‌ی تاکسی، حالا بی آن که از سرعتش بکاهد، واردِ کافه‌بار می‌شود و به شدت با پیشخوان برخورد می‌کند. تاکسی از حرکت می‌ایستد و راننده به روی فرمان می‌افتد.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>ادامه‌ی صحنه‌ی قبل.</strong> <br /></div><div style="text-align: justify;">راننده سر از روی فرمان برمی‌دارد. پیرزنِ مست هنوز دارد با پلیس کلنجاز می‌رود.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>همان‌جا. [در ذهنِ راننده‌ی تاکسی]. شب</strong><br /></div><div style="text-align: justify;">راننده پیاده می‌شود و در صندوق عقب را باز می‌کند؛ داخلِ آن یک مسلسل قرار دارد. راننده آن را برمی‌دارد و به سوی رهگذران شلیک می‌کند. در دم همه چیز به هم می‌ریزد؛ صدای داد و فریاد آدم‌ها قاطیِ صدای رگبارِ مسلسل می‌شود، مردم خونین بر زمین می‌افتند. راننده به سوی افرادِ پلیس که غافلگیر شده‌اند، شلیک می‌کند، بعد کافه‌بارها را نشانه می‌گیرد. شیشه‌های بلندِ کافه‌بارها با صدای مهیب فرو می‌ریزند. مشتری‌ها وحشت‌زده به هر سو می‌گریزند. راننده همچنان شلیک می‌کند. لحظه‌ای بعد کف خیابان از جنازه پُر است و سنگ‌فرش خیابان از خون رنگین است.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>ادامه‌ی صحنه‌ی قبل.</strong> <br /></div><div style="text-align: justify;">پیرزن مست که از رقصیدن با پلیسِ جوان ناامید شده، لحظه ای به تنهایی می رقصد، بعد می‌زند زیرِ گریه.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>همان‌جا. [در ذهنِ راننده‌ی تاکسی]. شب</strong><br /></div><div style="text-align: justify;">راننده از زیر صندلیِ تفنگی بیرون می‌کشد و قنداقِ آن را می‌گذارد کفِ تاکسی و لوله‌ی آن را می‌کند تو دهنش و شلیک می‌کند. بر اثر شدتِ انفجار سر راننده به عقب خم می‌شود. <br /></div><div style="text-align: justify;">مکثِ طولانی.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>ادامه‌ی صحنه‌ی قبل.</strong> <br /></div><div style="text-align: justify;">صدای چند تقه به شیشه در زمینه. <br /></div><div style="text-align: justify;">راننده سر از پشتیِ صندلی برمی‌دارد و نگاه می‌کند به پنجره‌ی عقبِ سمتِ شاگرد. مردی مست خم شده و تو را نگاه می‌کند. تا راننده نگاهش می‌کند، لب‌های مرد تکان می‌خورد، اما صدایش شنیده نمی‌شود. راننده لبخندی پذیرنده نثارِ مرد می‌کند. مرد در را باز می‌کند و سوار می‌شود. راننده استارت می‌زند، اما پیش از آن که از ایستگاه خارج شود نگاه می کند به سقف و پنجره‌ها.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><strong>همان‌جا. [در ذهنِ راننده‌ی تاکسی]. شب</strong><br /></div><div style="text-align: justify;">خون و تکه‌های جمجمه‌ی راننده، جا به جا به سقف و پنجره‌ها چسبیده است. <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-6055133494478436446?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-60793219709430732992000-01-11T12:01:00.007+01:002010-01-25T11:15:20.336+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «پاشو، كباب ‌تركی خریده‌‌م برات!» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن تو جاش غلت زد: «یواش‌تر، بچه‌ها خوابن.» و تو تاریكی نگاه كرد به قامتِ سیاهِ مرد: «ساعت چنده؟<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S02qkhyXhlI/AAAAAAAAAOg/duvEYw3-Q-Q/s1600-h/dar-meh.gif" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S02qkhyXhlI/AAAAAAAAAOg/duvEYw3-Q-Q/s320/dar-meh.gif" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پاكتِ كباب را گذاشت رو پاتختی: «از همو‌‌‌نایی گرفته‌م كه دوس داری.» بعد دست برد زیر لحاف و پای برهنه‌ی زن را نوازش كرد: « تا صُب چیزی نمونده.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن پاهاش را پس كشید: «دستت سرده!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد خندید: «می‌خوام گرمش كنم.» و كپلِ زن را فشرد: «پاشو تا یخ نکرده.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نالید: «خوابم میاد.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد دست برد تو شُرت زن. گفت: «نازتو برم خانوم خانوما.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن خود را پس كشید: «چه‌ت شده دم صُبی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد ایستاد: «روشن كنم چراغو؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن خواست بگوید نه، اما مرد چراغ را روشن كرده بود. پس گفت: «خاموش كن!» و لحاف را رو سرش كشید. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پرسید: «میاد به‌م؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن پرسید: «چی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لحاف را از رو سر زن پس زد: «سرتو بیار بیرون تا ببینی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن با دلخوری دست را سایه‌ی چشم‌ها کرد و نگاه كرد به كاپشنِ چرمِِ نیم‌داری كه مرد پوشیده بود. گفت: «مگه كرایه‌ش چقدر می‌شد؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد خندید: «كرایه‌شو داد، خوبم داد.» بعد گفت: «آبجو كه می‌خوری؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «نه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد شانه انداخت بالا: «داستانش مُفصله.» و از اتاق بیرون رفت.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «یواش‌تر، بچه‌ها خوابن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «خودت که بلندتر حرف می‌زنی.» و درِ اتاق بچه‌ها را بست. بعد رفت آشپزخانه و بی آن كه چراغ را روشن كند یك‌‌راست رفت سراغ یخچال و از طبقه‌ی بالای آن دو قوطی آبجو برداشت. خنک بودند. در یکی از آن‌ها را باز کرد و همان طور که محتوایش را سر می‌کشید، راه افتاد طرفِ اتاق. <br /></div><div style="text-align: justify;">زن هنوز سرش زیرِ لحاف بود. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد تکیه داد به چهارچوب در. گفت: «عجب تگریه،‌ لامسّب!» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن تکان خورد: «تازه چشمام گرم شده بود.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «یکی هم واسه تو آوردم.» و آبجو زن را گذاشت رو پاتختی.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «درِ اتاقو بستی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد در را بست و نشست لبِ تخت. بعد بقیه‌ی آبجو را سرکشید و قوطی را گذاشت رو پاتختی. گفت: «كباب می‌خوری؟» و لحاف را از رو سر زن پس زد. <br /></div><div style="text-align: justify;">زن دست را سایه‌ی چشم‌ها کرد. گفت: «نه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد شانه انداخت بالا. بعد از تو پاكت، ساندویچی درآورد و به آن گاز زد. گفت: « مگه شام چی خوردی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«سالاد.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لُقمه‌اش را فرو داد: « فقط سالاد؟» بعد گفت: «هیچ جا نداره كبابِ این یارو رو.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «لااقل یه بشقاب می‌گرفتی زیرِ دستت. اتاقو پُر کردی از خُرده نون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گاز زد به ساندویچ: «قول می‌دم حتی تو خودِ تركیه‌م این كباب گیرت نمیاد.» بعد گفت: «مواظبم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «تو که جارو نمی‌زنی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد اشاره کرد به قوطیِ آبجو: «برا تو آوردم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «من که گفتم، نمی‌خورم.» <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «همه‌ش چربیه لامسّب! معلوم نیس روده‌ی سگه، چیه.» و لقمه‌اش را فرو داد.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «می‌تونی یواش‌تر حرف بزنی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «تا می‌ذاریش تو دهنت می‌ماسّه سگ‌مسّب!» و گاز زد به ساندویچ: «برا من که یک‌سره پشتِ فرمونم، سَمّ خالصه.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «یواش.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «خفه‌م کردی از بس گفتی یواش.» بعد گفت: «یه لُقمه بخور.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «دهنم وا نمی‌شه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «تا گرمه خوشمزه‌س، یخ کنه از دهن می‌افته.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «نمی‌تونی یواش‌تر حرف بزنی؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «آخریه خیلی باحال بود!» و نگاه کرد به زن که داشت لحاف را می‌کشید رو سرش. گفت: «خیال داری بخوابی؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «مگه می‌ذاری؟» بعد ادامه داد: «خیرِ سرم مثلاً یک‌شنبه‌س!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گاز زد به ساندویچ: « پس من چی؟ من آدم نیستم که نه تعطیل دارم، نه غیرِ تعطیل؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«خودت خواستی بیای تو این مملکت.<br /></div><div style="text-align: justify;">«تو نخواستی؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">«من که مِثلِ تو غُر نمی‌زنم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لحاف را از رو صورتِ زن پس زد. گفت: «برا این که یک لحظه‌م شب‌کاری نکرده‌ی تو عُمرت، خانوم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «گُه‌شوری که کرده‌م، آقا.» بعد گفت: «چیه، باز کار خراب بوده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد باقی‌مانده‌ی ساندویچ را تو دهن جا داد. گفت: « کی آباد بوده کار، ها؟» بعد قوطی آبجو را از رو پاتختی برداشت و در آن را باز کرد و جرعه‌ای نوشید: «حالم به هم می‌خوره از این مملکت.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «چی شده دوباره؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«جوونیمونو دادیم به این پُفیوزا. تُف!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«هر جای دیگه‌م می‌رفتیم باید جوونیمونو می‌دادیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نه به این مُفتی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«همه جا مُفت می‌خرن جوونیِ آدمارو.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«از کجا می‌دونی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن شانه انداخت بالا: «می‌تونستیم بمونیم همون‌جا.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «اگه می‌تونستیم که مونده بودیم.» و جُرعه‌ای نوشید. گفت: «با دستِ خودمون کبریت کشیدیم به خرمنِ عُمر.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «بسه دیگه. می‌تونی یک‌شنبه‌مونو خراب کنی؟» و لحاف را کشید رو سرش.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لحاف را از رو سر زن پس زد: «یک‌شنبه رو تو خراب می‌کنی که هی سرتو می‌کنی زیرِ اون صاب‌مُرده.» بعد گفت: «سرت که می‌ره اون زیر، یهو تنها می‌شم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «خسته‌ای، می‌گردی دنبالِ بهونه.» بعد گفت: «هی می‌گم خُب که خیال نکنی تنهایی. خوبه؟» و لحاف را کشید رو سرش. گفت: « خُب، داشتی چی می‌گفتی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد جرعه‌ای نوشید. بعد گاز زد به ساندویچ. گفت: «چه می‌دونم. یادم نیست.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «داشتی جریانِ مُسافرتو تعریف می‌کردی، اون آخریه...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گورِ پدرِ هر چی مُسافره.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«همون که کاپشنشو گرفتی...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«خودش داد.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«خودش داد؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«یه جورایی زده بود به جدول. چه می‌دونم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چطو مگه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد خندید: «یاتاقان سوزونده بود، طفلك!» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «باز داری مثلِ راننده‌ها حرف می‌زنی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «راننده‌م دیگه.» بعد جُرعه‌ای نوشید. آنگاه به سُرفه افتاد.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «یواش‌تر، بچه‌ها بیدار می‌شن.» <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: « دارم خفه می‌شم لامسّب.» بعد ادامه داد: «پریده تو گلوم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «خُب آروم‌تر بخور، دُنبالت که نکرده‌ن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد جرعه‌ی دیگری نوشید: «حواست به منه یا به بچه‌ها؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «هم به تو، هم به بچه‌ها.» بعد گفت: «یالا دیگه، تو هم که جون می‌گیری وقتی می‌خوای یه چیزی تعریف کنی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «چی چی رو یالا؟ همین بود دیگه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «همین؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «پس چی؟» بعد زد زیرِ خنده. گفت: «گفتم که... خُل بود طرف.» و جرعه‌ای نوشید. آنگاه ادامه داد: «ده هزار كرون می‌داد به كسی كه طناب‌پیچش كنه و از ُپل بندازدش پایین، توی آب.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن سرش را از زیرِ لحاف آورد بیرون: «خُب؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پاشد ایستاد: «« باید برم توالت.» و رفت. <br /></div><div style="text-align: justify;">زن نگاه کرد به رفتنِ مرد. بعد زُل زد به سقف و همان‌طور ماند تا صدای سیفون شنیده شد. آنگاه به پهلو غلتید و منتظر ماند تا مرد در آستانه‌ی در ظاهر شود. بعد گفت: «درو ببند، صدا نره بیرون.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد در را بست و نشست لبِ تخت. گفت: «بدیِ آبجو همینه. یه سره می‌شاشی. اَه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «خُب؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «خُب که خُب؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«آخرش؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«آخرِ چی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«... مُسافره.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد خندید: «گفتم که...» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «نگفتی تو چی کار کردی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد شانه انداخت بالا: «تو بودی چی کار می‌كردی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نیم‌خیز شد: «پرسیدم تو چی کار كردی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد انگشتِ سبابه‌اش را كرد تو دهن و لثه‌اش را پاك كرد. گفت: «می‌دونی برا همچین پولی چند تا دنده‌‌ی صد تا یه غاز باید عوض كرد تو این خراب‌شده؟» و ساندویچ زن رااز تو پاكت درآورد: «نمی‌خوریش كه، ها؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «خُب؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «خُبِ چی دیگه؟» و گاز زد به ساندویچ.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «تو چی کار کردی؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتم که...»<br /></div><div style="text-align: justify;">«دوباره بگو.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد جرعه‌ای نوشید. گفت: «هیچی.» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن زُل زد به مرد. گفت: «هیچی چی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «هیچی که دیگه چی نداره. هیچی یعنی هیچی، همین. یعنی هیچ کاری نکردم. خوب شد؟» و گاز زد به ساندویچ. <br /></div><div style="text-align: justify;">زن لحظه‌ای ماند. بعد به پهلو غلتید و پُشت کرد به مرد و نگاه كرد به رنگِ چركِ دیوار روبرو. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد بقیه‌ی ساندویچ را گذاشت تو پاكت. گفت: « خوابیدی باز؟» و دست برد زیرِ لحاف و كپلِ زن را فشرد.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن لحاف را پس زد و از تخت آمد پایین.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پرسید: «كجا؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «توالت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد نگاه كرد به تن نیمه‌عریانِ زن. گفت: «طولش ندی!» و صبر کرد تا زن درِ توالت را ببندد. بعد دست دراز کرد و قوطی آبجو را از رو پاتختی برداشت و آن را تا ته سركشید. بعد آرام پاشد ایستاد. احساس کرد سرش سنگین شده. لبخندی زد. بعد راه افتاد طرفِ بالکن و کرکره را کشید بالا. <br /></div><div style="text-align: justify;">مهِ سنگینی پشتِ شیشه شناور بود. مرد سیگاری روشن کرد. بعد درِ بالکن را گشود و قدم در مِه گذاشت. هوای خنکِ صبح از چاکِ پیراهنش گذشت و تنش را لرزاند. پُک زد به سیگارش و دودِ آن را توی مِه فوت کرد. بعد جلو رفت و دستِ چپش را گرفت به نرده‌های فلزیِ بالکن و خَم شد و پایین را نگاه کرد. آن پایین، همه چیز توی مِه گُم شده بود. دوباره پُک زد به سیگارش و دودِ آن را توی مه فوت کرد. بعد رفت طرفِ نیمکتِ چوبی که تو بالکن بود، و نشست روی آن. باز به سیگارش پُک زد و دودِ آن را توی مه فوت کرد. آنگاه زانوهاش را گرفت تو بغل و زُل زد به مِه که همه چیز را بلعیده بود.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-6079321970943073299?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-72958760244914525991995-08-08T19:09:00.005+02:002010-01-25T11:15:36.942+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">می‌شه یواش‌تر برونی تو دست‌انداز؟ <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04OHFrQRLI/AAAAAAAAAPQ/_sydnlbkC3Y/s1600-h/dar+rah1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04OHFrQRLI/AAAAAAAAAPQ/_sydnlbkC3Y/s320/dar+rah1.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ کمرم عیب‌ناکه... چند سال داری؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ سی و دو ـ سه سال.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ ازدواج کردی؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ سوئدیه زنت؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ نه.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ ناراحت که نمی‌شی ازت سوآل می‌کنم، ها؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ ... نه.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ آدم خوبه با هم حرف بزنه... تو حرف می‌زنی با زنت، آره؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ قدر این لحظه‌ها رو بدونین.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ بیش‌تر وقتا می‌شینم پشتِ پنجره، بیرونو تماشا می‌کنم. خُب دیگه... گوش‌ات که با منه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ بچه‌هام نیستن این‌جا. اندرش تو آمریکاس و داوید تو لندن. سی و پنج‌ ـ شیش سال پیش رفتن از این‌جا. ماری که حالش بد شد، به‌اشون خبر دادم؛ تلفنی. از اون روز قراره بیان... اگه می‌شه یواش‌تر برون. می‌خوام این‌جا یه چیزی نشون‌ات بدم. این ساختمون زرده رو که می‌بینی، ها؟ <br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ تو طبقه‌ی سومش، زیر اون پنجرهه... می‌بینی که؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اگه یواش برونی می‌تونی ببینی کجا رو می‌گم. <br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ زیرِ اون پنجرهه... من اون‌جا دنیا اومدم. همه‌مون زیرِ اون پنجره دنیا اومدیم. <br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اما همه مُرده دنیا اومدن. همه‌ی خواهرا و برادرام. انگاری مادر یه مرضی داشت. فقط من و مارگریت قِسِر در رفتیم. مارگریت هشتاد و سه سال عُمر کرد... چه قدر ترافیکه امروز!<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ می‌دونی؟ پیش خودمون بمونه... گاهی وقتا پیش خودم می‌گم، چی می‌شد اگه منم مُرده دنیا می‌اومدم، ها؟ گوش‌ات که با منه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ درست بیست و دو روزه که ماری رفته... سر اون پیچ یه ذره یواش‌تر کن، تا یه چیزی نشون‌ات بدم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ یه ساختمونِ قدیمی اونجاس... آها... همون ساختمونه که زهوارش دررفته. می‌بینی؟ زمونی کارخونه‌ی چوب‌بُری بود. پدر توش کار می‌کرد. گمونم تا ۱۹۱۵ اون‌جا کار کرد. بیست و چند سال! می‌دونی حالا چی شده اون‌جا؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ نه.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ گمون نمی‌کنم چیزی شده باشه. انگاری متروکه. امروز فرداس که بکوبنش. خُب، عمرشو کرده دیگه. از خاصیت افتاده. درست می‌گم؟ <br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ سال ۴۶ مُرد. پدرمو می‌گم. مادرم هم همون سال مُرد. اول پدر مُرد، بعد مادر. بیچاره دو ماه بیش‌تر نتونست تاب بیاره تنهایی رو. فکر می‌کنم منم این جوری بشم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ می‌دونی؟ ماری خوب بود. خیلی خوب. این گُلارو دارم باسه‌ی اون می‌برم. قشنگن نه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ همین‌جا نیگردار... گفتی چند سالته؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ صد و شش کرون شد.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ گوش‌ات رو بیار جلو، می‌خوام یه چیزی به‌ات بگم. خرافات نیست این حرفا. می‌دونی؟ مُرده‌ها صداها رو می‌شنفن! باسه‌ی همین می‌خوام این‌جا پیاده شم. می‌گم نکنه یه وقت خواب باشه و صدای ماشین بیدارش کنه... گفتی چه قدر شد؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ صد و شش کرون.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ بیا... باقی‌شو باسه‌ی خودت نگه‌دار. راستی نگفتی مال کجایی.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ باید برم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ـ اوکی. سعی کن یواش‌تر راننده‌گی کنی. باسه‌ی خودت می‌گم... عجب! <br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-7295876024491452599?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-39557669334357114271995-05-28T19:46:00.003+02:002010-01-25T11:16:41.594+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04RZFtKcGI/AAAAAAAAAPg/TXqFSuAZ4yc/s1600-h/Taxi-entezar.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04RZFtKcGI/AAAAAAAAAPg/TXqFSuAZ4yc/s320/Taxi-entezar.png" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">جلو ساختمانِ هتل، دو تاکسی در انتظارِ مُسافر ایستاده‌اند. اولی سیاه‌رنگ است و دومی سفید‌رنگ. راننده‌ی اولی دارد تو محوطه قدم می‌زند و راننده‌ی دومی نشسته تو ماشینش. آن که قدم می‌زند نوبتِ اول است و ماشینش را جلوِ درِ خروجیِ هتل پارک کرده. تاکسیِ سفید‌رنگ از ساختمانِ هتل به اندازه‌ی عرضِ خیابانِ جلوِ محوطه فاصله دارد و سمتِ راست پارک شده. راننده‌ی آن کتابی در دست دارد که گاهی نظری می‌اندازد به صفحه‌ی بازِ آن. حواسش به اطراف است، خیابان را می‌پاید، درِ خروجیِ هتل را می‌پاید، محوطه را زیرِ نظر دارد و گاه حوضِ وسطِ محوطه را نگاه می‌کند و ستون‌های کُلُفتِ آب را که از فواره‌ها حدودِ یک متر بالا می‌آیند و با سر و صدا سرریز می‌شوند توی حوض. گاه نظری هم می‌اندازد به همکارش که در حالِ قدم‌زدن است. خیلی وقت است که دارد قدم می‌زند. از وقتی واردِ محوطه شده او را در حالِ قدم‌زدن دیده است. چند بار حوض را دور زده باشد خوب است؟ گاهی هم ایستاده و زُل زده به فواره‌ها. باید به اندازه‌ی کافی خسته شده باشد. شاید اگر باد نمی‌آمد، می‌نشست رو لبه‌ی سنگیِ حوض. اما باد آبِ فواره‌ها را می‌پاشد به اطراف، و لبه‌ی حوض خیس است.<br /></div><div style="text-align: justify;">ساعت چند است؟<br /></div><div style="text-align: justify;">آن که قدم می‌زند نگاه می‌کند به ساعتش. چه مدتی‌ست دارد قدم می‌زند؟ کاش نایستاده بود. کاش رفته بود. دیگر نمی‌شود رفت. حالا که نوبتِ اول است باید منتظر بماند. وقتی رسیدی سرِ خط و شدی نوبتِ اول، دیگرنمی‌توانی بروی. اگر قرار است بروی باید همان اول بروی. همان وقت که می‌بینی چند تاکسی پُشتِ سرِ هم ردیف شده‌اند. یا وقتی کمی منتظر ایستادی و اتفاقی نیفتاد، باید گازش را بگیری و بروی. وقتی نرفتی و یک ساعت انتظار شد دو ساعت و وقتی رسیدی سرِ خط و شدی نوبتِ اول، دیگر نمی‌شود دل کند. برای همین مانده است. دارد سماجت می‌کند. می‌خواهد آن قدر بماند تا مُسافر گیرش بیاید. اگر رفته بود و تو شهر چرخ زده بود، شاید تا حالا مُسافری به تورش خورده بود. شاید هم نه. کسی چه می‌داند. آدم وقتی جایی گیر کرد، خیال می‌کند جاهای دیگر خبری هست. شاید هم باشد. اصلا ایستادن اشتباه بود. نباید می‌ایستاد. باید گازش را می‌گرفت و می‌رفت. می‌رفت راه‌آهن. الآن تو راه‌آهن چه خبر است؟ باید قطار آمده باشد. اگر آن جا رفته بود تا حالا دستِ کم یک مُسافر گیرش آمده بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">نگاه می‌کند به همکارش که نشسته تو ماشین و سرش را انداخته پایین. لابد کتاب می‌خواند. شاید هم چُرت می‌زند. اگر بیاید بیرون شاید بشود گپی زد باهاش. آن وقت آدم کم‌تر حواسش می‌رود به ساعت، کم‌تر حواسش می‌رود به صدای شُرشُرِ فواره‌ها. نگاه می‌کند به فواره‌ها. یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت... هفت فواره تو یک حوضِ مَرمَرِ سیاه! سعی می‌کند با چشم مساحتِ حوض را اندازه بگیرد. یک و نیم در شش یا هفت متر... کاش می‌شد صدای شُرشُرش را خفه کرد. معلوم نیست فلکه‌اش را کجا کار گذاشته‌اند. حتما تو هتل است. شاید هم جای دیگر. می‌ایستد و دست‌هاش را می‌گذارد به کمر و خودش را، تا آن جا که می‌تواند، به پُشت خَم می‌کند. مگر با این کِش و قوس‌ها خسته‌گیِ آدم دَر می‌رود؟ کاش می‌شد نشست تو ماشین. ایرادِ اصلی همین پارکینگی‌ست که برای تاکسیِ اول در نظر گرفته‌اند. گردنِ آدم خُشک می‌شود اگر از پُشتِ فرمان بخواهد خروجیِ هتل را بپاید. نگاه می‌کند به درِ گردانِ هتل. روشناییِ بیرون، همراهِ نقشِ حوض و فواره‌ها و سنگ‌فرشِ کفِ محوطه، منعکس شده رو شیشه‌های بلند و دودی‌رنگِ در. توی هتل دیده نمی‌شود. فقط چند سایه‌ی سیاه معلوم است؛ سایه‌هایی ثابت و سیاه! دست می‌برد تو جیبِ کاپشن و پاکتِ سیگارش را درمی‌آورد. سیگاری آتش می‌زند. کاش رفته بود راه‌آهن.<br /></div><div style="text-align: justify;">آن که پُشتِ فرمان نشسته هوسِ سیگار می‌کند. پاکتِ سیگار را از جیبِ کاپشن درمی‌آورد و نخی به لب می‌گذارد. بعد پاکت را می‌گذارد توی جیب و دُنبالِ فندک می‌گردد. اول جیبِ راست را می‌گردد. جز پاکتِ سیگار چیزِ دیگری در آن نیست. پس دست می‌کند تو جیبِ چپ. انگشت‌هاش چند تا کاغذِ تاشده را لمس می‌کنند. درشان می‌آورد. همان فاکتورهای قدیمی! چند بار خواسته دورشان بیندازد؟ اما نه، شاید مهم باشند. کاغذها را برمی‌گرداند توی جیب؛ همان‌طور تاشده. بعد دست می‌مالد رو جیب‌های شلوارش. پس فندک را کدام گوری گذاشته؟ تو جیبِ پیراهن هم که نیست. ماشینِ بدونِ فندک به لعنتِ خدا هم نمی‌ارزد! باز جیب‌هاش را می‌گردد. بهتر است برود پایین و با فندکِ همکارش سیگارش را آتش بزند. گُم شدنِ فندک بهانه‌ی خوبی برای گپ زدن است. اما پیش از آن که در را باز کند، یادش می‌آید که آخرین بار فندک را گذاشته تو پاکتِ سیگار. کُفرش می‌گیرد. مگر می‌شود آدم سیگار را از تو پاکت در بیاورد و فندک را نبیند؟ پاکتِ سیگار را از تو جیب در می‌آورد و تکانش می‌دهد. فندک توی پاکت است. حتی بدونِ تکان دادنِ آن هم می‌شود این را فهمید؛ پاکت سنگینی خاصی دارد. یک طرفش سنگین‌تر از طرفِ دیگر است. چه طور نفهمیده این را؟ مغزِ آدم می‌پوسد تو این شغلِ سگی! فندک را درمی‌آورد و سیگارش را آتش می‌زند. بعد آن را می‌گذارد تو پاکت و پاکت را برمی‌گرداند توی جیب.<br /></div><div style="text-align: justify;">همکارش خیلی وقت است سیگارش را دور انداخته و حالا ایستاده و به درِ خروجیِ هتل خیره شده است. نیم‌رُخَش را می‌شود دید. گونه‌اش سُرخی می‌زند. عینکِ ته‌استکانی‌اش نشسته رو قوزِ بینیِ بلندش که نیمی از سبیلش را پوشانده است. سرِ تاسش تو روشناییِ روز برق می‌زند. خیلی وقت است که می‌شناسدش. می‌شناسدش؟ نه، فقط او را دیده. بارها و بارها، پُشتِ فرمان، یا همین جا جلوِ ساختمانِ هتل. احتمالا با هم حرف هم زده‌اند. راجع به چی حرف زده‌اند با هم؟ حتما حرف‌های معمولی؛ همین حرف‌هایی که آدم برای وقت‌گذرانی می‌زند با هم. شاید هم اشتباه می‌کند. اگر قبلا باهاش حرف زده، پس چرا تا حالا متوجه‌ی تاسیِ سرش نشده؟ نکند به خاطرِ موهای بلندِ جلو پیشانیش باشد؟ ولی حالا که او را از دور تماشا می‌کند، تاسیِ وسطِ سرش را به خوبی می‌بیند. باید عرب باشد یا کُرد. شاید هم ایرانی‌ست. به هر حال مالِ همان طرف‌هاست. این را از رنگِ مو و پوستِ صورتش می‌شود حدس زد.<br /></div><div style="text-align: justify;">آن که بیرون ایستاده و به درِ خروجیِ هتل خیره شده، ناگهان برمی‌گردد و نگاه می‌کند به همکارش. شاید سنگینیِ نگاهِ همکارش را رو خودش حس کرده است. آن که تو ماشین نشسته غافلگیر می‌شود و فرصت نمی‌کند جهتِ نگاهش را تغییر بدهد. پس لبخند می‌زند. آن که ایستاده نیز لبخند می‌زند. فرصتِ خوبی‌ست. بهتر است برود جلو و سرِ صحبت را باز کند. کمی با هم گپ می‌زنند. بعد می‌نشیند کنارش تو ماشین. هم خستگی‌اش در می‌رود و هم از آن جا راحت می‌شود درِ خروجیِ هتل را پایید. کافی‌ست برود جلو و چیزی بگوید. چی مثلا؟ راجع به چه چیزی می‌شود حرف زد؟ هر چه فکر می‌کند چیزی به ذهنش نمی‌رسد. کُفرش بالا می‌آید. دوباره نگاه می‌کند به درِ خروجیِ هتل. کاش فلاسکِ چای یادش نرفته بود. سیگاری آتش می‌زند. شکمِ گُرُسنه و سیگار! فحش می‌‌دهد به خودش. باز بنا می‌کند به قدم‌زدن. حتما همکارش هم دارد از همین فکرها می‌کند و فحش می‌دهد به خودش. از نشستنِ توی ماشین خسته نمی‌شود؟ نگاه می‌کند به همکارش که به درِ خروجیِ هتل زُل زده. چهره‌اش چه قدر شبیهِ اسب است! اسبی سیاه و مُردنی! با لب‌هایی کُلُفت و دو حُفره‌ی بزرگ و سیاه بالای لب. شاید هم شبیهِ شُتُر است. لب‌های شُتُر کُلُفت‌تر است یا لب‌های اسب؟ اما آرواره‌هاش مثلِ آرواره‌های اسب است؛ درشت و زُمُخت! روزهای اول چاق‌تر نبود؟ چند سال است که می‌بیندش؟ باید خیلی سال باشد. اوایل این قدر سفید بود موهاش؟ شاید هم او را با کسِ دیگری اشتباه گرفته. اما نه، باید خودش باشد. چه قدر پیر شده! پیر و لاغر. آدم پیر می‌شود از بس زُل می‌زند به این در. کو تا نوبتش بشود؟ باز اگر نوبتِ اول بود، حق داشت بماند. بیهوده دارد سماجت می‌کند. باید برود راه‌آهن. چیزی به آمدنِ قطار نمانده. اگر همین الآن خودش را به آن جا برساند، حتما چیزی گیرش می‌آید. اگر هم گیرش نیاید می‌تواند بایستد تا قطارِ بعدی بیاید. آخرین قطار همه‌ی تاکسی‌ها را از جا خواهد کند. اگر تا آن موقع از شَرِ این هتل خلاص بشود حتما خودش را می‌رساند به راه‌آهن. ساعت چند است؟ نگاه می‌کند به ساعتش. کاش رفته بود راه‌آهن! دوباره نگاه می‌کند به همکارش که حالا سرش را انداخته پایین. لابد باز دارد کتاب می‌خواند. خواندن هم حوصله می‌خواهد.<br /></div><div style="text-align: justify;">کتاب را می‌بندد و می‌گذارد رو صندلی و نگاه می‌کند به همکارش که دارد سیگار دود می‌کند. کاش می‌آمد و می‌نشست تو ماشین و گپ می‌زدند با هم. مهم نیست چی می‌گفتند. هر چیزی می‌شود گفت. فقط کافی‌ست بنشینند پهلوی هم. بعد چه آسان می‌شود وقت را کُشت. پاکتِ سیگارش را درمی‌آورد و نخی به لب می‌گذارد. بعد فندک را از تو پاکت درمی‌آورد و سیگارش را روشن می‌کند. همکارش حالا دستِ چپش را گذاشته به کمر و خودش را به پُشت خمانده است. کمرش باید حسابی درد گرفته باشد. پاهاش هم همین‌طور. عجب طاقتی دارد! هر کسِ دیگری به جای او بود تا حالا از رو رفته بود و نشسته بود تو ماشین. آدمِ سِمجی‌ست. تا مُسافر نگیرد دل نمی‌کند از این جا. کاش سِمِج نبود. کاش می‌رفت جای دیگر. کجا؟<br /></div><div style="text-align: justify;">آن که قدم می‌زند سیگارش را می‌اندازد تو حوض. بعد نگاه می‌کند به ساختمانِ هتل. از بالا به پایین... چند طبقه است؟ می‌شمارد. از پایین به بالا: یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت، هشت، نُه، ده، یازده... لابد دو طبقه هم زیرِ زمین دارد. می‌شود سیزده طبقه. شاید هم چهارده طبقه. اگر هر طبقه ده تا اتاق داشته باشد... بیش‌تر از صد تا اتاق تو یک ساختمان که با مَرمَرِ سیاه پوشانده شده. سیاهِ یک‌دست، با شیشه‌های دودی‌رنگ! پنجره‌ها را یکی یکی نگاه می‌کند. از هیچ کدام نور بیرون نمی‌تابد. رنگِ دودیِ شیشه‌ها مانعِ تابشِ نور به خارج شده است. اما آن‌ها که تو هستند حتما می‌توانند بیرون را ببینند. تا دوردست‌ها را می‌توانند تماشا کنند. حتی اگر دلشان خواست می‌توانند محوطه‌ی جلوِ هتل را ببینند و آن دو نفر را که پایین، تو محوطه مُنتظرِ مُسافر ایستاده‌اند.<br /></div><div style="text-align: justify;">نگاه می‌کند به همکارش که حالا سیگارش را انداخته بیرون و دارد به درِ شیشه‌ایِ گردان نگاه می‌کند. مگر می‌شود یک هتل با این همه اتاق خالی باشد؟ حتما مهمان‌ها جایی گِرد آمده‌اند، تو سالُنِ مخصوص. شاید هم تو رستورانِ هتل. رستورانِ هتل کجاست؟ طبقه‌ی بالا یا پایین؟ حتما طبقه‌ی بالاست تا مهمان‌ها موقع صرفِ غذا منظره‌ی شهر را تماشا کنند. گردَنَش را خَم می‌کند و از شیشه‌ی جلوِ ماشین نگاه می‌کند به طبقه‌ی بالا. لابد آن بالا ازشان پذیرایی می‌شود. شاید هم برنامه‌ی سخنرانی یا کنفرانس برقرار است. برنامه که تمام بشود، مهمان‌ها برمی‌گردند به اتاق‌هاشان تا لباس عوض کنند، یا دوش بگیرند. بعد بیرون می‌آیند. پس باید مُنتظر ماند. دیگر چیزی نمانده. حالا که این همه مُنتظر مانده، بهتر است باز هم مُنتظر بماند. نگاه می‌کند به همکارش که دارد قدم می‌زند. کاش می‌شد با هم گپی بزنند.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-3955766933435711427?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-30460902711572298931995-05-12T09:55:00.003+02:002010-01-25T11:16:03.752+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S02l2406IUI/AAAAAAAAAOY/NqL4xMp6m0I/s1600-h/02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S02l2406IUI/AAAAAAAAAOY/NqL4xMp6m0I/s320/02.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div align="justify"><strong>بالکن مشترک در طبقه‌ی پنجم یک ساختمان در شهر گوتنبرگ/ سوئد. خارجی.</strong> <br /></div><div align="justify">سپیده دم بالکن، که شباهت به راهرویی باریک و بلند دارد، از پاگرد تا درِ ورودی آپارتمان آقای اعتماد، که چهارمین و آخرین واحد آپارتمانی است، ادامه می یابد. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد [ایرانی، شصت ساله] پشتِ در، رو پاش نشسته و کیسه‌ای پلاستیکی را گرفته تو بغلش. تو کیسه چند تکه لباسِ زنانه دیده می‌شود.<br /></div><div align="justify">صدای آژیرِ آمبولانس در زمینه.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>خیابان. خارجی/ آمبولانس. داخلی</strong><br /></div><div align="justify">عبور آمبولانس از چند خیابان.<br /></div><div align="justify">مریم (همسرِ آقای اعتماد) بی‌هوش، روی برانکادر افتاده است و آقای اعتماد بالای سرش نشسته و با نگرانی پرستارِ مرد را نگاه می‌کند که با شوکِ الکتریکی تلاش می‌کند مریم را به زندگی بازگرداند.<br /></div><div align="justify">در زمینه صدای زنانه‌ی پیام‌گیر تلفن را داریم که دیزالو می‌شود به صدای آژیرِ آمبولانس.<br /></div><div align="justify"><strong>صدای پیام‌گیر تلفن:</strong> ... لطفاً پیام و شماره‌ی تلفنتان را بگذارید. متشکرم.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>خیابان واسا. خارجی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد، مست و پاتیل از کافه‌‌بار بیرون می‌آید. همان کیسه‌ی پلاستیکی صحنه‌ی اول تو دستش دیده می‌شود. لحظه‌ای می‌ایستد و به دیوار تکیه می‌دهد و به رهگذران نگاه می‌کند. با وجودِ آن که نیمی از شب گذشته، هنوز شهر شلوغ و زنده است. صدای موزیک از چند رستوران به‌گوش می‌رسد. جوان‌ها دست در دستِ هم در آمد و شدند. زوجی یکدیگر را می‌بوسند. چند نفر در ایستگاهِ قطارِ شهری ایستاده‌اند. مَستی روی نیمکتی به خواب رفته. ماشین پلیس آژیرکشان می‌گذرد. آقای اعتماد خودش و مریم را می‌بیند که میان جماعت دست در دستِ یکدیگر به آرامی قدم می‌زنند. هر دو شاد و سرحال به نظر می‌رسند. آن‌ها به آقای اعتماد که هنوز به دیوار تکیه داده، نزدیک می‌شوند و از مقابلش می‌گذرند. آقای اعتماد دور شدنشان را می‌پاید.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>راهروِ بیمارستانِ"سال‌گِرِنس‌کا". داخلی. ظهر</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد تو راهرو، با تلفنِ عمومی صحبت می‌کند. جلوِ پاش، رو زمین کیسه‌ی پلاستیکیِ دیده می‌شود. او که به شدت عصبانی‌ست، بی‌توجه به نگاهِ متعجبِ دیگران، تو دهنه‌ی تلفن فریاد می‌کشد.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [فارسی] چند دفه پیام بذارم تو این سگ‌مسّب، هان؟ معلومه کدوم گوری هستین؟ خجالت هم خوب چیزیه. <br /></div><div align="justify">آقای اعتماد گوشی را با شدت می کوبد رو دستگاه تلفن.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> تُف!<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>خیابان واسا. خارجی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد که هنوز به دیوار تکیه داده، تلوتلوخوران به طرفِ خیابان "اونی" به راه می‌افتد. <br /></div><div align="justify">صفِ طویل تاکسی در ایستگاهِ "والَنْد".<br /></div><div align="justify">چند راننده‌ی تاکسی در حالی که سیگار می‌کشند، با هم گفتگو می‌کنند.<br /></div><div align="justify"><strong>راننده‌ی اولی:</strong> اگه یه مسافر بگیرم طرفِ خونه‌م، دیگه برنمی‌گردم... دیوونه‌م مگه؟<br /></div><div align="justify"><strong>راننده‌ی دومی:</strong> چه شبِ گُهی! این همه آدم... "شِت".<br /></div><div align="justify"><strong>راننده‌ی سومی:</strong> همه بچه جِغل و دانشجوئن... تاکسی‌سوار نیستن...<br /></div><div align="justify">راننده‌ی چهارمی، ایستگاهِ شلوغ قطار شهری را نشان می‌دهد.<br /></div><div align="justify"><strong>راننده‌ی چهارمی:</strong> این قطارِ نکبتیه که گُه زده به کارِ ما...<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد تک تکِ راننده‌ها را با دقت از نظر می‌گذراند. چند نفر بیرون ایستاده‌اند و سیگار می‌کشند و گپ می‌زنند و بقیه از تو ماشین‌هاشان زُل زده‌اند به رهگذران. علی وسطِ صف، کنار تاکسی‌اش ایستاده و سیگار می‌کشد. آقای اعتماد می‌رود جلو. <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [فارسی] سلام. خسته نباشین. <br /></div><div align="justify">علی با دیدنِ مسافرِ مَست دَمَق می‌شود؛ برای همین سعی می‌کند او را دست به سر کند.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> [سوئدی] بله؟ <br /></div><div align="justify">آقای اعتماد که در تشخیصِ خود دچار تردید شده، لحظه‌ای می‌ماند، بعد به سوئدی ادامه می‌دهد.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> مگه ایرانی نیستی؟<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> [بی‌حوصله] نه...<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> منو می‌بری "هی‌سین‌گِن"؟<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> نوبتِ من نیس. نوبتِ اون جلویی‌یه.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> اما من می‌خوام با تو برم.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> پول‌مول چی؟ داری؟<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کافه‌بار. داخلی. شب</strong><br /></div><div align="justify">کافه از مُشتری و دود سیگار و هیاهو پُر است.<br /></div><div align="justify">کافه‌چی پشتِ پیشخوان سرگرم کار است. <br /></div><div align="justify">گارسونِ جوانی ایستاده کنارِ میز آقای اعتماد و اندرش.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [مست] معلومه که دارم. <br /></div><div align="justify">مُشتی اسکناس از جیب درمی‌آورد و می‌گیرد جلوِ نگاهِ متعجب گارسون.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> نیگا کن... همه‌ش پوله... چند ساعتِ پیش کشیدم از بانک بیرون... خیال دارم دخلشو بیارم امشب... فهمیدی؟ با هم می‌خوایم دخلشو بیاریم... من و اون... [اشاره می‌کند به اندرش] رفیقِ خودمه... [می‌خندد. اندرش هم می‌خندد] حالا دو تا آبجو می‌آری برامون، یا... <br /></div><div align="justify"><strong>گارسون:</strong> البته... البته... [می‌رود]<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد</strong> [می‌خندد] پول یعنی خدا. [می‌خندد] <br /></div><div align="justify"><strong>اندرش:</strong> [تهِ لیوانش را سر می‌کشد] با این حساب امشب هم دیر می‌ریم خونه... [می‌خندد] بی‌خیالش...<br /></div><div align="justify">هر دو می‌خندند.<br /><strong>اندرش:</strong> همه چی یه طرف، دیدنِ قیافه‌ی کارین، وقتی برا‌ش جریانِ رفاقتمونو تعریف می‌کنم، یه طرف. [می‌خندد] حتم دارم خیال می‌کنه خالی می‌بندم... [می‌خندد] آخه اندرشو چه به رفیق لارژ داشتن، هان؟ [می‌خندد] به‌ام می‌گه الکلی... آشغال! [می‌خندد] کثافت خودش هم الکلیه... [می‌خندد] اصلاً بی‌خیالش. [لیوان آبجویش را برمی‌دارد] به سلامتی رفاقتمون! [می‌خندد] تو هم لابُد یه دوآلپا داری خونه، هان؟<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>آپارتمانِ آقای اعتماد. داخلی. ظهر</strong><br /></div><div align="justify">مریم با سینی چای از آشپزخانه بیرون می‌آید. آقای اعتماد که روی مبل نشسته، به مریم لبخند می‌زند. مریم همین که پا به اتاق پذیرایی می‌گذارد، ناگهان تعادلش را از دست می‌دهد. سینی چای از دستش می‌لغزد و زمین می‌افتد. آقای اعتماد سراسیمه به طرف مریم خیز برمی‌دارد. مریم بر زمین می‌غلتد. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کافه‌بار. داخلی. شب</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد لیوانِ آبجویش را برمی‌دارد. اثری از شادی و خنده در چهره‌اش نمی‌یابیم.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> به سلامتیِ رفاقتمون!<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>محوطه‌ی بیرونی بیمارستان. خارجی. عصر</strong><br /></div><div align="justify">شلوغیِ جلو درِ بیمارستان و ازدحام تاکسی‌ها. <br /></div><div align="justify">کارکنان بیمارستان، با روپوش‌های سفید و سبز، بیماران، عیادت کننده‌ها، کارگرها و تعمیرکارها تو محوطه دیده می‌شوند. <br /></div><div align="justify">آقای اعتماد از درِ بیمارستان می‌آید بیرون. می‌ایستد و سیگاری روشن می‌کند و به آدم‌ها که با عجله در رفت‌ و آمدند، نگاه می‌کند. <br /></div><div align="justify"><em><strong>توضیح:</strong> عجله‌ی رهگذران در تضاد با آرامش ظاهری آقای اعتماد برجسته می‌نماید.</em><br /></div><div align="justify">اوا پَرشُن در یک‌قدمی آقای اعتماد به عصاش تکیه داده، با نگرانی آمد و شد تاکسی‌ها را می‌پاید.<br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> [به آقای اعتماد] ساعت چنده؟<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد نگاه می‌کند به جای خالیِ ساعت بر روی مُچ دستش.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>راهروی بیمارستان، پشتِ اتاق عمل. داخلی. ظهر</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد در راهرو ایستاده است.<br /></div><div align="justify">دکتر از اتاق عمل می‌آید بیرون. آقای اعتماد به‌اش نگاه می‌کند. لحظه‌ای در سکوت می‌گذرد.<br /></div><div align="justify"><strong>دکتر:</strong> متاسفم..<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد آرام رو صندلی می‌نشیند. دکتر مقابلش زانو می‌زند.<br /></div><div align="justify"><strong>دکتر:</strong> ما تلاشمونو کردیم...<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد با استیصال ساعتش را از مچ دست باز می‌کند.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ساعت سه و پنج دقیقه‌س...<br /></div><div align="justify"><strong>دکتر:</strong> بله... نزدیکِ سه ساعت تلاش مستمر... <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ساعت سه و پنج دقیقه‌س...<br /></div><div align="justify"><strong>دکتر:</strong> کمکی می‌تونم بهتون بکنم؟ کسی رو دارین که خبرش کنیم؟ چیزی احتیاج دارین؟ یه نوشیدنی... شاید دوست داشته باشین با کسی حرف بزنین... الآن یه اتاق آماده می‌شه... منتقلش می‌کنن اونجا... اونوقت شما می‌تونین تا هر وقت که نیاز داشته باشین بمونین پیشش... برا خداحافظی...<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد ساعتش را به دکتر نشان می‌دهد.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> شما می‌دونین چه‌طوری می‌شه باطری این ساعتو درآورد؟<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>محوطه‌ی بیرونی بیمارستان. خارجی. عصر</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد ساعتِ مچی‌ را از جیبش درمی‌آورد. آن را با سلیقه تو دستمال کاغذی پیچیده است.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ساعت ندارم متاسفانه.<br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> [خطاب به دیگران] کسی می‌دونه ساعت چنده؟<br /></div><div align="justify"><strong>یک مرد:</strong> نزدیک پنجه.<br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> پنج؟ لعنتی‌ها! [به آقای اعتماد] تاکسیِ کُمونو می‌گم. می‌فهمی که؟<br /></div><div align="justify">حواسِ آقای اعتماد پرت است.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ها؟<br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> سوئدی حالی‌ت می‌شه؟<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ها...؟ چی...؟ آره... <br /><strong>اوا پَرشُن:</strong> چهل دقیقه‌س منتظرِ تاکسی‌ام.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> از ظهر تا حالا تو بیمارستانم.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>آپارتمانِ آقای اعتماد. داخلی. ظهر</strong><br /></div><div align="justify">تکرارِ افتادنِ مریم. نگاهِ وحشت‌زده‌ی آقای اعتماد به‌اش.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>محوطه‌ی بیرونی بیمارستان. خارجی. عصر</strong><br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> امیدوارم حالی‌ش نشده باشه اون همه دردو... <br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> [پاش را می‌مالد] از درد نگو که یه عُمره باهامه. هوا که سرد می‌شه، بیش‌تر می‌شه دردش. می‌گن باید گرم نگهش دارم. چرندیات... مگه نه؟ <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> گمونم دور و ورِ دوازده بود که آوردنش این‌جا.<br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> فقط مالیات می‌گیرن. لعنتی‌ها! نه مالیات گرفتنتونو می‌خوام، نه تاکسیِ کُمونِ‌تونو. می‌دونی؟ اگه پول داشتم یه ثانیه‌ هم منتظر نمی‌موندم... با اولین تاکسی خودمو می‌رسوندم خونه. از ظهر تا حالا چیزی نخورده... گشنه‌س… گربه‌مو می‌گم... طفلک…<br /></div><div align="justify"><strong>یک راننده‌ی تاکسی:</strong> اوا پَرشُن!<br /></div><div align="justify"><strong>اوا پَرشُن:</strong> [خوشحال] اینجام... اینجام. [به آقای اعتماد] می‌دونستم بالاخره سراغم میان. [شاد و خندان می‌رود]<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>راهروِ بیمارستانِ"سال‌گِرِنس‌کا". داخلی. ظهر</strong><br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [به مخاطبِ تلفنی] گندتون بزنن... بچه بزرگ کردیم... همه‌ش پیام‌گیر... همه‌ش پیام‌گیر... چه‌قدر پیام بذارم، هان؟ موضوع مُهمه... خیلی مُهمه... هر وقت پیامم رو گرفتین زنگ بزنین... خونه زنگ بزنین... به داداشتم بگو... [مکث] نزدین هم نزدین... به درک…<br /></div><div align="justify"><em><strong>توضیح:</strong> جملاتِ پایانی مکالمه‌ی تلفنی بر لحظاتِ آغازین صحنه‌ی بعد دیزالو می‌شود.</em><br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کیوسک. داخلی/ خیابان. خارجی. شب</strong><br /></div><div align="justify">کیوسکی در مرکز شهر. <br /></div><div align="justify">از نگاه آقای اعتماد که خارج از کیوسک ایستاده، داخل را می‌بینیم. آن‌سوفی، کنار دَخل ایستاده و مشتری راه می‌اندازد. لحظه‌ای بعد، مشتری که روزنامه‌ای خریده، از کیوسک می‌آید بیرون و بی‌توجه به آقای اعتماد از کنارش می‌گذرد. آقای اعتماد لحظه‌ای این پا و آن پا می‌کند؛ آنگاه می‌رود تو. در همین موقع صدای زنگِ تلفنِ کیوسک بلند می‌شود. <br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> [به آقای اعتماد] سلام.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> جواب تلفنتونو بدین... عجله ندارم..<br /></div><div align="justify">آن‌سوفی با لبخند تشکر می‌کند.<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد سرش را به تماشای روزنامه‌ها و مجلات گرم می‌کند.<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> [به مخاطب تلفنی] چند باز زنگ می‌زنی، مادر؟ گفتم که... اوکی... اوکی... گفتم که... میام... باید صبر کنی مادر… تا ساعتِ ۱۲ کار می‌کنم... بعداً می‌آم... اوکی... اوکی...<br /></div><div align="justify">آن‌سوفی با کلافه‌گی گوشی را می‌گذارد. آقای اعتماد می‌رود جلو.<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> می‌بخشین معطل شدین...<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [لبخند می‌زند] یه مالبروی سفید.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>تاکسی. داخلی/ خیابان. خارجی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> تو ماشین سیگارکشیدن ممنوعه بابا پیری.<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد که نخی سیگار گوشه‌ی لب دارد، از روشن کردنِ آن منصرف می‌شود.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> یه معذرت خواهی به‌ات بدهکاریم. ینی تقصیرِ ما نبود... می‌دونی... راستش باسه اخلاقِ گُهِ اون لعنتی بود که خواستیم اول مطمئن بشیم پول تو بساط داری یا نه. صاحابِ این ابوقراضه رو می‌گم. وگرنه ما از این اخلاقا نداریم. می‌فهمی که؟ <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> مُهم نیس.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> جریان این‌جوریه که طرف از خونه‌ش می‌زنه بیرون تا حال کنه. باسه‌ی همین، تا کرونِ آخرشو می‌ریزه پای عشق و حالش. بعد که سوار تاکسی می‌شه چُس هم تهِ جیبش پیدا نمی‌کنی، چه برسه به پول. حالا بیا و به صاحاب‌کارِ گُهِ‌مون حالی کن که طرف پول نداشته بِدِه. خیالته باورش می‌شه؟ الحق که شغلِ گُهیه.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> می‌خواستم جریانِ این کیسه‌رو برات بگم.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کافه‌بار. داخلی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify"><strong>اندرش:</strong> بی خیالِ کیسه.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کیوسک. داخلی/ خیابان. خارجی.غروب</strong><br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [به آن‌سوفی] مریمه. ریختنش تو این کیسه.<br /></div><div align="justify">کیسه‌ی پلاستیکی را نشان می‌دهد. آن‌سوفی که از حرف‌ آقای اعتماد سر درنیاورده، با نگرانی بیرون را نگاه می‌کند. از نگاهش درمی‌یابیم که امیدوار است کسی از راه برسد.<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> اوهوم. <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> خیال داشتیم برگردیم ایران؛ اما حالا... [به تلخی می‌خندد] دیگه این‌جا موندنی شدیم... [می‌خندد]<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> چیز دیگه‌ای می‌خواین؟<br /></div><div align="justify">جوانی&nbsp;داخل می شود.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ... می‌دونی؟ بچه‌هامون دیگه بزرگ شده‌ن... حالا دخترم هم‌سن و سال توئه... تو چن سالته؟<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> پرسیدم چیزِ دیگه‌ای نمی‌خوای<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [عصبانی] گفتم دخترم هم‌سن توئه؛ اما نمی‌دونم کدوم گوریه...<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> [ترسیده] اگه چیزی نمی‌خوای برو بیرون.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [عصبانی] دارم حرف می‌زنم.<br /></div><div align="justify">آن‌سوفی با کلافه‌گی جوان را نگاه می‌کند.<br /></div><div align="justify"><strong>آن‌سوفی:</strong> [به آقای اعتماد] اگه بیرون نری، مجبور می‌شم پلیس خبر کنم.<br /></div><div align="justify">گوشی تلفن را برمی‌دارد.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> داشتم می‌گفتم که دیگه تصمیم گرفته بودیم برگردیم ایران... می فهمی؟<br /></div><div align="justify"><strong>جوان:</strong> [به آقای اعتماد] بیرون... بیرون...<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [به جوان] تو هم لنگه‌ی پسرمی... همه‌ی بچه‌ها لنگه‌ی همه‌ان... <br /></div><div align="justify">جوان، یقه‌ی آقای اعتماد را گرفته و از کیوسک هُلَش می‌دهد بیرون، جوری که آقای اعتماد تعادلش را از دست می‌دهد و زمین می‌افتد.<br /></div><div align="justify"><strong>جوان:</strong> لعنتی!<br /></div><div align="justify">اندرش، که از آن‌جا می‌گذرد، دستِ آقای اعتماد را می‌گیرد و از زمین بلندش می‌کند.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کافه‌بار. داخلی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify"><strong>اندرش:</strong> بد جوری گیر می‌ده بهم... منم می‌زنمش... تا جون داره می‌زنمش... [می‌خندد] اون هم کیف می‌کنه... [می‌خندد] چه کیفی هم می‌کنه! [می‌خندد] دو ساله باهاشم... [می‌خندد] دوسش دارم... آخه می‌دونی... تو رختخواب محشره، لعنتی... می‌فهمی که؟ [می‌خندد] یه آبجوی دیگه مهمونم می‌کنی، رئیس؟ [می‌خندد]<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>تاکسی. داخلی/ خیابان. خارجی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> کافیه یه مسافرِ عوضی به تورت بخوره؛ اونوخ اعصابت پاک گُهی می‌شه؛ اونوخ دیگه حال و حوصله‌ی کار کردن نمی‌مونه برات؛ اونوخ فقط خوش داری بگی، گورِ پدرِ هر چی کاره، و گازشو بگیری بری سیِ خونه‌ت؛ اما مگه می‌شه؟ مگه ماشینِ خودته که هر وَخ دلت خواس کِرکِره‌شو بکشی پایین، هان؟<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> داشتم جریانِ این کیسه رو برات می‌گفتم.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> می‌دونی؟ وختی کارت گُهی‌یه، اعصابت‌ام گُهی می‌شه. اون‌وخته که بد تا می‌کنی با مسافرِ بدبختِ از همه جا بی‌خبر.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> مهم نیس.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> خوب باهات تا نکردم، باباپیری.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> گفتم که؛ مهم نیس.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> می‌دونی چند ساله ندیدمش؟<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> کی رو؟<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> بابامو می‌گم. می‌دونی چند ساله ندیدمش؟<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> می‌ذاری حالا جریانِ این کیسه رو برات بگم؟<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> دلم خیلی تنگه براش.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> می‌خوام جریانِ این کیسه رو بگم برات.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> همه‌ش تقصیرِ اون صاحاب‌کارِ گُهِ. اونه که پولکیه... وگرنه...<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> [عصبانی] خفه شو بذار حرف بزنم!<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> [عصبانی] سرِ من داد می‌زنی، مردتیکه؟ <br /></div><div align="justify">با عصبانیت ترمز می‌کند.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> می‌خوام جریانِ این کیسه رو بگم برات.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> یالا کرایه‌تو بده ببینم.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> هنوز نگفتم توی این کیسه چیه.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> به من چه که توی این کیسه چیه... کرایه‌تو بده، برو پایین... یالا... صد و دوازده کرون شده... زود باش ببینم...<br /></div><div align="justify">آقای اعتماد صد و بیست کرون به علی می‌دهد. <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> باقی‌ش مال خودت. <br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> انعامت مال خودت... آشغال...!<br /></div><div align="justify">بقیه‌ی پول را به آقای اعتماد می‌پردازد. <br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> آخه... آخه... <br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> برو پایین!<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> اما منو که هنوز نرسوندی.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> گفتم برو پایین. الکُلیِ عوضی!<br /></div><div align="justify">پیاده می‌شود و در را برای آقای اعتماد باز می‌کند.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> پیاده شو بینم!<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> آخه... کاش گوش می‌کردی حرفمو...<br /></div><div align="justify">علی دست آقای اعتماد را می‌گیرد و او را از ماشین بیرون می‌کشد و در را می‌بندد.<br /></div><div align="justify"><strong>علی:</strong> [با خود] ریدم به این زندگی.<br /></div><div align="justify">سوار ماشین شده و با سرعت دور می‌شود.<br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>کافه‌بار. داخلی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify">نمای بسته از چهره‌ی خسته‌ی آقای اعتماد.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> ... بچه بودن وقتی اومدیم به این خرابشده... یکی پنج سالش بود، اون یکی هفت سال... اونقدر موندیم تا بزرگ شدن و رفتن پیِ زندگی خودشون. می‌دونی؟ آخه اون مملکت برا جوونا مناسب نیس... اما وقتی پیر شدی... وقتی مثل من زهوارت دررفت... دیگه کسی باهات کاری نداره.<br /></div><div align="justify">نمای باز از کافه. کسی تو کافه نیست. اندرش سرش را گذاشته رو میز و خوابیده است.<br /></div><div align="justify"><strong>آقای اعتماد:</strong> برا همین می‌خواستیم برگردیم ایران. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>آپارتمانِ آقای اعتماد. داخلی. نیمه‌شب</strong><br /></div><div align="justify">آقای اعتماد وارد خانه می‌شود. لحظه‌ای تو تاریکی درنگ می‌کند. بعد برق را روشن می‌کند. چهره‌ی خسته‌‌اش تو آینه‌ی قدیِ رو به رو. نگاه می‌کند به خودش. بعد نگاه می‌کند به شبح مریم که تو خیال، لحظه‌ای از کنارش می‌گذرد و واردِ اتاقِ پذیرایی ‌می‌شود. با ورودِ او به اتاق پذیرایی چراغ روشن می‌شود. اتاق پُر از آدم است. جشن تولد پنجاه‌ساله‌گی آقای اعتماد. آقای اعتماد میان آدم‌ها، شاد و خندان است. مریم به‌اش نزدیک می‌شود و کادویی به او می‌دهد. آقای اعتماد کادو را باز می‌کند. همان ساعتی‌ست که حالا باتری‌اش را درآورده. مهمان‌ها دست می‌زنند. سپس اتاقِ پذیرایی آرام در تاریکی فرو می‌رود. دوباره آپارتمانِ خالی را داریم و قامتِ آقای اعتماد را توی آینه. آقای اعتماد برق را خاموش می‌کند و از خانه می‌آید بیرون و همان جا، پشتِ در رو پاها می‌نشیند. دوربین رو چهره‌ی آقای اعتماد درنگ می‌کند. بُغضِ آقای اعتماد می‌ترکد. هق هقِ خاموش گریه. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>آپارتمانِ اندرش. داخلی. سپیده‌دم</strong><br /></div><div align="justify">اندرش کلید را تو قفل می‌چرخاند. کارین پشتِ در خوابیده است. بُطری خالی ودکا کنارش رو زمین دیده می‌شود. کارین با برخورد در به پاش بیدار می‌شود و با دیدن اندرش به‌اش حمله می‌کند و مشتش می‌زند. اندرش هم او را می‌زند. به هم ناسزا می‌گویند ولی ما صداشان را نمی‌شنویم. لحظه‌ای به همین منوال می‌گذرد. حالا اندرش، کارین را بغل می‌کند. کارین هنوز به اندرش مشت می‌زند؛ اما نه با شدتِ گذشته. اندرش لب‌های کارین را می‌بوسد. هر دو در آغوش هم فرو می‌روند. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>خانه‌ی مادر آن‌سوفی. داخلی. سپیده‌دم</strong><br /></div><div align="justify">مادر آن‌سوفی رو تخت خوابیده است. آن‌سوفی در نزدیکی‌اش، رو صندلی به خواب رفته. قوطی‌ها و شیشه‌های رنگارنگِ دارو رو میز کوتاهی است که کنارِ آن‌سوفی قرار دارد. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>اتاقِ نشیمنِ خانه‌ی اوا پَرشُن. داخلی. سپیده‌دم</strong><br /></div><div align="justify">اوا پَرشُن جلوِ تلویزیون نشسته و قهوه می‌نوشد و در همان حال گربه‌‌اش را که روی زانوهاش به خواب رفته است، نوازش می‌کند. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>آشپزخانه‌ی خانه‌ی علی. داخلی. سپیده‌دم</strong><br /></div><div align="justify">نقشه‌ی رنگی ایران به دیوار. علی آبجو می‌نوشد. مُشتی اسکناس رو میز است. پشتِ سر علی اتاق خواب دیده می‌شود. همسر علی رو تخت خوابیده است. <br /></div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><strong>بالکن خانه‌ی آقای اعتماد. سپیده‌دم</strong><br /></div><div align="justify">دوربین رو چهره‌ی آقای اعتماد که حالا به خواب رفته، درنگ می‌کند. بعد آرام رو به بالا عقب می‌رود. پیرمرد در نگاهِ دوربین کوچک و کوچک‌تر شده و به تدریج تو گسترده‌گیِ شهر گُم می‌شود.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-3046090271157229893?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-81436010263802673551994-09-12T19:17:00.010+02:002010-01-25T11:16:23.408+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04Pu92c3sI/AAAAAAAAAPY/YOGz-EeIxiE/s1600-h/karin_16_s.png" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04Pu92c3sI/AAAAAAAAAPY/YOGz-EeIxiE/s320/karin_16_s.png" /></a>مرد گفت: «از این زندگی حالم به هم می خوره!» و پاکتِ تُخم مُرغ را از تو یخچال برداشت و گذاشت رو میزِ کابینت. پُرسید: «چاهار تا بسه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نان را از تو فریزر درآورد و گذاشت تو میکرو. گفت: «من که یکی بیش تر نمی‌خورم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «پس سه تا درست می کنم.» و دست کرد تو پاکت و سه تخم مُرغ درآورد. گفت: «پاکتی به صرفه تره. ببین چه تخم مُرغ های درشتی خریده م.» بعد یکی یکی آن ها را شکست تو ماهی تابه. پُرسید: «تا حالا اتفاق افتاده که این جا یه تخم مُرغ دوزرده ببینی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نگاه کرد به شماره های روشنِ میکرو. گفت: «ای بابا، چه توقع هایی داری!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «می بینی؟ هیچ اتفاقی نمی افته.» و رو کرد به زن که حالا داشت پاکتِ شیر را از تو یخچال برمی داشت. پُرسید: «قاطی کنم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن پاکتِ شیر را گذاشت رو میز. گفت: «فرقی نمی کنه.» و رفت طرفِ پنجره و کِرکِره را کشید بالا. جوانی بر لبه ی پنجره ی آپارتمانِ روبه رو ایستاده بود و پایین را نگاه می کرد. زن شمُرد: «یک، دو، سه، چاهار، پنج، شیش، هفت.» گفت: «چه هوای مُزخرفی!» و نان را از تو میکرو درآورد و گذاشت تو کیسه ی پلاستیکیِ روی میز. <br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «زندگیِ سگی!» و با قاشقِ چوبی شروع کرد به قاطی کردنِ زرده و سفیده ی تخم مرغ ها.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن از تو کابینت دو لیوان درآورد. گفت: «کاش رفته بودیم آمریکا!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «چه جوری؟» و ماهی تابه را از رو اجاق برداشت.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «مثلِ بقیه.» و لیوان ها را گذاشت روی میز.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «دعوت نامه می خواست، یادت رفته؟» و دست کرد تو کابینت و بشقابی درآورد.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نگاه کرد به جوان که هنوز ایستاده بود بر لبه ی پنجره. گفت: «کاش اُملتِ گوجه فرنگی درست می کردی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «اگه اون موقع عقلمون می رسید، می رفتیم کانادا.» و با قاشقِ چوبی تخم مُرغ ها را ریخت تو بُشقاب. گفت: «گوجه‌فرنگی نداشتیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نشست رو صندلی. گفت: «ایران خوب بود. هر روز یه اتفاقی می افتاد و آدم سرش گرم بود.» و نگاه کرد به جوان که دستِ چپش را گرفته بود به قابِ پنجره.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد بُشقاب را گذاشت رو میز و نشست رو صندلی. زن نان را از تو کیسه ی پلاستیکی درآورد و تکه ای از آن را کند. گفت: «یارو رو نگاه کن، سوئدیه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد تکه ای نان کند و یک قاشق تخم مُرغ گذاشت لای آن. بعد گردن کشید به طرفی که زن اشاره کرده بود و نگاه کرد به جوان که حالا تا کمر به طرفِ پایین خم شده بود. گفت: «یه ذره ی دیگه خم بشه می افته پایین.» و لُقمه اش را گذاشت تو دهنش.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «انگلیس هم بد نبود.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «هر خراب شده ی دیگه ای می رفتیم بهتر از این جا بود.» و لیوانی شیر ریخت برای خودش.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «امروز بریم خونه ی یکی.» و نگاه کرد به جوان.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لُقمه ی دیگری گذاشت تو دهنش و گردن کشید و نگاه کرد به جوان. گفت: «حوصله ی کسی رو ندارم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «پس بریم بیرون.» و لیوانی شیر ریخت برای خودش.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «باز شنبه شد؟» و تکه ای نان کند و یک قاشق تخم مُرغ گذاشت لای آن.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «حوصله ی خونه موندن ندارم.» و نگاه کرد به عرق گیرِ جوان که تو باد تکان می خورد. گفت: «بریم پارک؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد که داشت لُقمه اش را می جوید، گفت: «تو این باد؟!» و نگاه کرد به جوان که حالا قابِ پنجره را رها کرده بود و داشت به آسمان نگاه می کرد.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «خُب، یه جای دیگه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پرسید: «کجا؟» و لُقمه اش را فرو داد.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «یه جایی می‌ریم دیگه. یه چیزی هم شاید خوردیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«با کدوم پول؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن همان طور که جوان را می پایید لیوانِ شیرش را سَرکشید. گفت: «مگه چه قدر می شه؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لُقمه ی دیگری درست کرد برای خودش و آن را گذاشت تو دهنش، بعد گردن کشید و نگاه کرد به جوان که هنوز داشت آسمان را می پایید. گفت: «اگه منظورت مَک دونالده، من نیستم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن نگاه کرد به موهای لَختِ جوان که تو باد بازی می کرد. گفت: «منم دیگه بدم اومده از مَک دونالد.» و پاشد رفت به طرفِ کتری و قوری که روی اجاق بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد لیوانِ شیرش را برداشت و آن را سَرکشید، بعد دست دراز کرد طرفِ پاکتِ سیگارش که روی میز بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن پرسید: «برای تو هم بریزم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «بریز.» و سیگاری روشن کرد، بعد پاشد ایستاد و از تو قابِ پنجره خیره شد به جوان. گفت: «قربونِ دستت اون زیرسیگاری رو هم بیار!»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن چای ریخت تو استکان. گفت: «نخوردی که؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پُک زد به سیگارش. گفت. «اشتهام نکشید.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن سینیِ چای را گذاشت روی میز. گفت: «زیرسیگاری کنارِ دستته، رو میکرو...» و استکانِ چای را برداشت و ایستاد کنارِ مرد. گفت: «چه طوره بریم رستورانِ چینی، گرون نمی شه.» و نگاه کرد به جوان.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد زیرسیگاری را از رو میکرو گذاشت رو لبه ی پنجره و خاکسترِ سیگارش را توی آن تکاند. گفت: «فعلا که سیریم.» و شمرد: «یک، دو، سه، چاهار، پنج، شیش، هفت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن چند جُرعه از چایش نوشید. گفت: «اول، دو سه ساعتی قدم می زنیم، بعد میریم رستوران.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد پُک زد به سیگارش. گفت: «می خوای سرمامون بدی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «خُب، میریم تو فروشگاه ها.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد سیگارش را که به نیمه رسیده بود تو زیرسیگاری خاموش کرد. گفت: «هر چی سعی می کنم کمتر بکشم باز نمی شه.» و نگاه کرد به جوان. گفت: «انگار داره ما رو نگاه می کنه.» و چایش را از رو میز برداشت. گفت: «باشه ، بریم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «عجب پوستِ کُلُفتی دارن این سوئدی ها! یه ساعته لُخت وایستاده تو سرما.»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد چایش را ریخت تو نعلبکی. گفت: «همین جور هم زُل زده به ما.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن پرسید: «لباس بپوشم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «بپوش.»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «تو چی؟» و استکانِ خالیِ چای را گذاشت تو سینی.<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «صبر کن چایی م رو بخورم.» و جرعه ای نوشید. گفت: «چه جوری خوردیش؟ این که هنوز داغه!» و نگاه کرد به زن که داشت از آشپزخانه بیرون می رفت. گفت: «یه چیزی بپوش یخ نکنی.» بعد رو گرداند و نگاه کرد به جوان که میانِ زمین و آسمان بود.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن که هنوز از آشپزخانه بیرون نرفته بود ایستاد و چین انداخت به پیشانی. پرسید: «صدای چی بود؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">مرد گفت: «افتاد!»<br /></div><div style="text-align: justify;">زن زُل زد به مرد، بعد آرام جلو آمد و از قابِ پنجره نگاه کرد به خیابان. مرد سیگارِ نیمه اش را از تو زیرسیگاری برداشت.<br /></div><div style="text-align: justify;">زن گفت: «یه سیگارم بده من.»<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-8143601026380267355?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-25345554118419947931993-01-02T19:00:00.008+01:002010-01-25T11:16:59.665+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">«جریانِ زلزله‌رو که شنیدی؟» <br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04Ljzk6e3I/AAAAAAAAAPI/a1QVzVItySk/s1600-h/bam_27_3.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S04Ljzk6e3I/AAAAAAAAAPI/a1QVzVItySk/s320/bam_27_3.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">«زلزله!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«زِکی! اونی که نشنيده خواجه حافظِ شیرازیه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«کجا شده حالا؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«پُررنگ باشه یا کم‌رنگ؟... بم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«پُررنگ. تو رو خدا فِنجون مِنجونو بی‌خیال شو، بذار رنگِ چایی رو ببینیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«ما رو بگو که می‌خواستیم تحویلت بگیریم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«تحویلِ چی؟ نصفِ کیفِ چایی به دیدنشه.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«چاکرتم هستیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«قربونت برم. گفتی کجا شده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بم!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بَم، دیگه کجاس؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«دور و ورِ کرمونه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«کرمون!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چطوره رنگش؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«آها، اینو می‌گن چایی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«می‌گن کُلی آثار تاریخی توش بوده.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«می‌گما، اگه یک روز تهرون زلزله بشه، دو سه ملیونی رو شاخشه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«ما که شُکرِ خدا، کسی رو نداریم ایرون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«مام نداریم. همه زده‌ن بیرون خوشبختانه. مملکت نیس!... چن نفر مُرده‌ن؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«می‌گن تا حالا زده بالای ده هزارتا... با قند می‌خوری یا با شیکر؟» <br /></div><div style="text-align: justify;">«با هیچ‌کدوم... مگه چن ریشتر بوده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بَهَه! نصفِ مردمِ دنیا چایی رو به عشقِ قندش می‌خوردن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«آخه قندم دوباره رفته بالا.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«تو هم با این قندت، دهنِ همه رو سرویس کردی. واسّا ببینم تو یخچال خُرما گیر میاد.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتی آثارِ تاریخی بوده توش؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«آره، مالِ دوره‌ی صفوی، اون موقع ها بوده. هر چی بوده که دخلش اومده فعلا. بفرما این چند تام قسمتِ تو بود.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتم که، نمی‌خورم. خُرمام شیرینیه دیگه.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«اما فرق داره با شیرینی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«فرقِ چی داره؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«فرقش اینه که جذبِ بدن نمی‌شه، بخور.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«کی گفته این حرفو؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بخور اگه طوری‌ت شد با من.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«از عَرَبه خریدی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«آره، هفته‌ای یک بار می‌رم سُراغش و برا یک هفته خرید می‌کنم ازش. ارزون‌تر از جاهای دیگه‌س.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بد هم نیس جنساش. می‌گما، مردتيکه عجب عقلی کرده! با چُس‌صنار یک انبار اجاره کرده و جنس ریخته توش و کرده‌تِش مغازه و روز و شب داره اسکناس پارو می‌کنه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«اداره‌ی مالیات رو هم بی‌خیالشه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«اداره‌ی مالیات! اینا اون قدر مار خورده‌ن که خودشون یک پا افعی‌ان.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«تازه‌شم، طرف اون قدر زرنگه که تا بو ببره می‌خوان بیان سُراغش، یک ورشکسته‌گی می‌زنه و...» <br /></div><div style="text-align: justify;">«کی میاد سُراغش؟ دو سه سالِ اول که کاری‌ش نداره‌ن. بعد هم اگه ببینه اوضاع خطریه، جنگی مغازه‌رو می‌کنه به اسمِ یکی از خاله خان‌باجیا و دوباره روز از نو، روزی از نو. کی به کیه؟ بخور چایی‌تو سرد نشه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«عجب رُطبی‌یه!»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بخور، حال کن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بد نشه حالم؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتم که، اگه بد شد پای من. دو روزه‌ی عُمرو لذت ببر ازش. یهو می‌بینی خدا نکرده همین الآن یک زلزله‌ی مَشت شد و داغ همه چی موند به دلمون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«سوئد که تو گُسلِ زلزله نیس.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«حالا زلزله نه، آتشفشان، یک چیزی خلاصه. منظور اینه که دَمو عشقه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«واقعا که آدم از یک لحظه‌ی دیگه‌شم خبر نداره.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«یادش به خیر، مادر بزرگِ خدابیامُرزم همیشه می‌گفت، آدم یعنی آه و دَم. اون وقت ما آدما برا هیچی همدیگه رو پاره می‌کنیم.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«گفتی چن ریشتر بوده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بالای شیش ریشتر، گمونم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«عجب چاییِ دِبشیه! ببينم، مالِ جنسِ چایی‌شه، یا مالِ هِلیه که توش ریختی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«مالِ هیچ کدوم. مالِ طرزِ عمل آوردنشه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«برو بابا توام.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«شکمت بره.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«دیدی چه حواسمونو پَرت کرد، قضیه‌ی این زلزله.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چطو؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«از چاهار هم گذشت، ساعت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«گذشت که گذشت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«دیر شدش جونِ تو، حسابی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چی دیر شدش؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«باید برم خونه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«می‌ری حالا.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نه جونِ تو. بچه‌ها الآن از مدرسه برگشته‌ن، هار و هور و گُشنه. هیچی هم تو خونه نداریم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«این که غمی نداره، یک چیزی گیر میارن، می‌ریزن تو شکمشون، تا مامانشون پیداش بشه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«قراره پیتزا بگیرم برا شام.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«حالا یک روزِ دیگه. پیتزا نخورده که الحمدالله نیستن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نه جونِ تو. بچه ها از دیشب شکمشونو صابون مالیدن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«حالا چرا پاشدی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«تا پیتزا بگیرم و خودمو برسونم خونه، شده ساعت شده پنج و اعظم پیداش شده. از صُب هیچی نخورده طفلک.» <br /></div><div style="text-align: justify;">«بابا کجا؟ صبر کن با هم یک سیگاری حال کنيم، بعداً.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نه دیگه. ایشالله یک فرصتِ دیگه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«هر جور دوس داری.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نوکرتیم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«می‌گما، یک پیتزایی تو محله‌مون واشده که حرف نداره پیتزاهاش. نه که تازه واشده، پیتزاهاشو پُرملات می‌ذاره که مُشتری جَم کنه. یک سری به‌اش بزن، از ما می‌شنفی.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چن می‌ده؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«از چل و پنج کرون به بالا؛ ولی می‌ارزه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«می‌خوای برا شوما هم بگیرم، یک دقه بیارم بدم دم در؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«قربونت برم. شام دُرُس کردم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«تعارُف می‌کنی؟»<br /></div><div style="text-align: justify;">«تعارُفِ چی؟ ما که با هم این حرفارو نداریم. اصلا می‌دونی چیه؟ می‌گم پیتزا میتزا رو بی‌خیال. برو اعظم و بچه هارو وردار بیار اینجا، دورِ هم یک چیزی می‌خوریم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«قربونت برم. وسطِ هفته که می‌دونی خودت... ناجوره.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«ناجورِ چيه؟ جونِ تو قرمه‌سبزی دُرُس کردم با سبزیِ تازه، همچین مَشت.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نوشِ جون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«کاش می‌موندی لااقل یک سیگار حال می‌کردیم با هم.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«دفه‌ی دیگه. خُب، سلام برسون به شهین.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«بزرگی‌تو می‌رسونم. تو هم سلام به اعظم برسون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«چاکرتیم. خدافظ. از چایی هم ممنون.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«نوشِ جان. باز هم از این کارا بکن.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«این دفه نوبتِ توئه.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«ای بابا.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«خدافظ.»<br /></div><div style="text-align: justify;">«خدافظ.»<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-2534555411841994793?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1107426005496962657.post-79722402753510221291988-05-12T22:07:00.005+02:002010-01-25T11:18:24.336+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">مکان: گذرگاه<br /></div><div style="text-align: justify;">زمان: نه روز و نه شب<br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S046BBggLvI/AAAAAAAAAQQ/a2OuUZ3mKMU/s1600-h/232181250311651781749414113996432384236177.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ps="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_9OYc7r7Qw00/S046BBggLvI/AAAAAAAAAQQ/a2OuUZ3mKMU/s320/232181250311651781749414113996432384236177.jpg" /></a><br /></div><div style="text-align: justify;">صحنه: در وسط دو رشته زنجیرِ کلفت و زنگ زده بر محوری ثابت قرار گرفته اند. سوی دیگر زنجیرها با دو حلقه ی زُمخت به پای راستِ الف و ب متصل است.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">الف شلوار سیاه و پیراهنِ سفید پوشیده و رو زمین نشسته و با دوچرخه ای ور می رود. ب شلوار سفید و پیراهن سیاه به تن دارد و در محدوده ای که طولِ زنجیرها اجازه می دهد، راه می رود. <br /></div><div style="text-align: justify;">الف (می خواند): دلا خو کن به تنهایی، که از تن ها بلا خیزد.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (با خود): چه قدر این آواز به گوشم آشناس!<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (متوجه ی حضورِ ب می شود): ها... چی؟ ...آره... خرابه.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (با خود): انگار جایی خیلی دور از این جا کسی همیشه این آوازو با خوش زمزمه می‌کرد. (مکث) ایران؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (دست از کار می کشد): ایران؟ (مکث) یه چیزایی یادم میاد. انگار... انگار... (فکر می‌کند) یادم میاد؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (متوجه ی حضور الف می شود): عجیبه! گمونم قبلاً شمارو جایی دیدم.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: چه تصادفی! منم فکر می کنم شمارو قبلاً دیده باشم. (می خندد)<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (می خندد): من... من تقریبا هر روز رد می شم از این جا.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: شوخی می کنین.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: ابداً.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (می خندد): چه اتفاقِ بامزه ای! منم تقریبا هر روز رد می شم از این جا. <br /></div><div style="text-align: justify;">[هر دو می خندند.]<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (از خنده می ماند): شاید هم هر شب.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: شب؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: (شانه می اندازد بالا) چه فرقی می کنه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: چه فرقی می کنه؟!<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (با هیحان): امروزم داشتم می گذشتم از این جا که یهو چشمم افتاد به این ابوقراضه. (اشاره می کند به دوچرخه) گمون نمی کنم صاحاب ماحابی تو کارش باشه، ها؟ (می خندد)<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: منم گمون نمی کنم.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: چطور مگه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: خُب، خُب، باسه این که خیلی ابوقراضه س. (می خندد)<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (می خندد، اما زود از خنده می ماند): اگه موفق بشم راش بندازم، دیگه مجبور نیستم تو این سرما پیاده گز کنم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: ديشب خيلی سرد بود. نصفه های شب، وقتی از خواب پریدم، (در گوشِ الف) آخه دچار کابوس شده بودم.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: (ترسيده) کابوس؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: چشم که باز کردم دیدم سقف داره مياد پايين.<br /></div><div style="text-align: justify;">[الف وحشت زده آسمان را نگاه می کند]<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: تقریباً تاقباز بودم، اینطوری، (دراز می کشد رو زمین) که یهو دیدم سقف داره خودشو می کشه پایین. (وحشت زده) داشت آروم آروم میومد پایین.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (نگاه می کند به آسمان): اون بالا همیشه سیاهه. همیشه یه ابر بزرگ و سیاه چسبیده به سقفِ آسمون. برا همین هر چی می‌گردم ستاره ها رو پیدا نمی کنم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (نگاه می کند به آسمان): الآن روزه یا شبه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: شبا نمی خوابم. می شینم تا صُب پای پنجره و زُل می زنم به آسمون.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: آسمون پُره کابوسه!<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: تنهاس!<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: سیاهه!<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: مثِ هر شب. <br /></div><div style="text-align: justify;">ب: مثِ دیشب. (مکث) چسبیده بودم به تشک و زُل زده بودم به سقف که مثِ قير سياه بود، و از ترس داشتم می مردم که یهو یکی انگاری داد زد تو سرم که: اوهوی خره، معطلِ چی هستی؟ بپر بیرون. منم به یه شماره پریدم بیرون و انداختم خودمو تو بالکن. تو بالکن سرد بود، خیلی سرد. اونقدر موندم اون جا تا هوا روشن شد.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: خب بعد؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: می دونی تو یه همچین سرمایی چی گرمت می کنه؟ <br /></div><div style="text-align: justify;">الف: اون دور دورا انگار یه خیابونِ شلوغ بود و یه دکه ی عرق فروشی. گاهی سر می زدم بهش. یه ویلن زنِ پیر داشت که قدش کوتاه بود و شونه هاش خمیده، لای مُشتری ها می گشت و با ناله ی ویلونش می خوند. <br /></div><div style="text-align: justify;">ب (می خواند): عَ رَرَرَقَ بابابابابُل / شَ رَرَرَبِ ساواواری / یه ته استکان می می می خوریم / جای دسته جَم خاخاخالی / کوج کوجا کار می می می کنی / کوج کوجا کار می می می کنم / کارخونه ی ری ری ریس باف / روز روزی چند مُ مُ مُزد گیری / روز روزی چند مُ مُ مُزد گیرم / یه شاهی و دو عَباباسی /<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: می زد و می خوند و من نشسته بودم پای پنجره ی تار اون دکه و آسمونو نگاه می کردم. شاید باسه این که همیشه پُره ستاره بود، ها؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: از بالکن که برگشتم تو، یه راست رفتم سراغ یخچال، دو تا قوطی آبجو داشتم، یکی شو ورداشتم و یه نفس سرکشیدم. (می‌خندد، اما زود از خنده می ماند) کاش یه رفیق داشتم... <br /></div><div style="text-align: justify;">الف: ببینم، از دوچرخه چیزی سر در میاری؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: هنوز یه قوطی آبجو تو یخچاله.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: نگفتی سرت می شه از دوچرخه یا نه.<br /></div><div style="text-align: justify;">[ب با چشم دوچرخه را وارسی می کند]<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: اگه ترک بند داشت، دو تایی سوارش می شدیم. اونوقت من یکی رو داشتم که باهاش آبجو بخورم.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: هر کار می کنی جا نمی افته. زنجيرشو می گم. ايراد داره.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: اگه رفیق بودیم می نشستم باهات پای پنجره و آسمونو تماشا می کردم.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: چرخاشو نگاه!<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: شاید بتونیم با هم رفیق بشیم، ها؟ نظرت چیه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: لِنگه به لِنگه س. خوب که دقت کنی می بینی یکی بزرگ تر از یکی دیگه س. زرشک!<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: کاش ترک بند داشت. اونوقت می نشستیم با هم پای پنجره و آبجو می خوردیم و آسمونو تماشا می کردیم. (نگاه می کند به آسمان) <br /></div><div style="text-align: justify;">الف (نگاه می کند به آسمان): گمون نمی کنم ستاره ای پيدا بشه اون بالا مالاها.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: اونوقت می گفتم، (ناگهان) اون جا رو رفیق!<br /></div><div style="text-align: justify;">[الف نگاه می کند به نقطه ای که ب در آسمان نشان می دهد]<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: می بیني؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: اوهوم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: بهش می گن خرسِ بزرگ! (می خندد)<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: خرس بزرگ؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (به نقطه ای دیگر اشاره می کند): اونم خرس کوچیکه س! (می خندد)<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (می خندد): خرس کوچیکه؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: خرس بزرگه و خرس کوچیکه که پیدا بشن رفیق، اونوقت می فهمی کجا ایستادی [می ماند. در فکر) من کجام؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (می رود سراغ دوچرخه) کاش یکی کمک می کرد این قراضه رو راش می انداختیم. اونوقت سوارش می شدم و تو خیابونا ویراج می دادم باهاش.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: شاید اگه خوب بگردیم یه ترک بند باسه ش گیر بیاد.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (با خود): اگه این آشغال درست شدنی بود که دور نمی انداختنش.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: اگه ترک بند داشت، شبا بدونِ کابوس می گذشت.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: شبا؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: اونوقت تو هم دست از تماشای آسمون ورمی داشتی.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (نگاه می کند به آسمان): چه وقتِ روزه الآن، ها؟<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (نگاه می کند به آسمان): هوا ابریه.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: گمونم باز باید پیاده گز کنم.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: بايد برم ديگه. داره دیر می شه.<br /></div><div style="text-align: justify;">الف: گمون نمی کنم این دوچرخه درست بشه.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب: داره شب می شه. شایدم داره صُب می شه. کسی چه می دونه. (به راه می افتد)<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (می خواند): دلا خو کن به تنهایی، که از تن ها بلا خیزد.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (با خود): چه قدر این آواز به گوشم آشناس!<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (متوجه ی حضورِ ب می شود): ها... چی؟ ...آره... خرابه.<br /></div><div style="text-align: justify;">ب (با خود): انگار جایی خیلی دور از این جا کسی همیشه این آوازو با خوش زمزمه می کرد. (مکث) ایران؟<br /></div><div style="text-align: justify;">الف (دست از کار می کشد): ایران؟ یه چیزایی یادم میاد. انگار... انگار... (فکر می کند) یادم میاد؟<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1107426005496962657-7972240275351022129?l=amirmohajersoltani.blogspot.com' alt='' /></div>امیر مهاجر سلطانیnoreply@blogger.com